சரி – 12

சரி – 12

விடிந்த காலையின் ஒளி மெதுவாக வீட்டின் முன்வாசலைத் தொட்டு உள்ளே நுழைந்து கொண்டிருந்தது. இரவு முழுவதும் குளிரைத் தாங்கி நின்றிருந்த துளசி மாடத்தின் இலைகளில் பனித்துளிகள் இன்னும் ஒட்டியிருந்தன. சமையலறையில் கொதித்துக் கொண்டிருந்த பாலின் மணமும், புதிதாக அரைக்கப்பட்ட காபி விதைகளின் நறுமணமும் ஒன்றாக கலந்து, அந்த வீட்டையே மெதுவாக எழுப்பிக் கொண்டிருந்தது.

திருமணமாகி சில நாட்கள்தான் ஆகியிருந்தாலும், அந்த வீட்டின் காலையோடு ஆதினியின் மனம் மெதுவாக பழகிக் கொண்டிருந்தது. முதல் நாள் ஒவ்வொரு பொருளையும் தேடி தடுமாறிய அவளது கைகள், இன்று யாரும் சொல்லாமலே ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் சரியான இடத்தில் எடுத்துவைத்தன. எந்த டப்பாவில் காபிப் பொடி இருக்கும்… தாத்தாவுக்கு சர்க்கரை கொஞ்சம் குறைவாகப் பிடிக்கும்… பாட்டி வெந்நீர்தான் குடிப்பார்… வேந்தன் காலை உணவை சாப்பிடும் முன் கண்டிப்பாக ஒரு டம்ளர் காபி குடிப்பான்… இப்படி யாரும் அவளுக்கு விதியாகச் சொல்லிக் கொடுக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு வீட்டை மனதோடு கவனிக்க ஆரம்பித்தவளுக்கு, அந்த வீட்டின் மனிதர்களும் அவர்களுடைய பழக்கங்களும் மெதுவாக மனப்பாடமாகி வந்தன.

அடுப்பின் தீயை சற்றுக் குறைத்துவிட்டு காபியை வடித்துக் கொண்டிருந்தவளின் அருகே பாட்டி வந்து நின்றார். சில நொடிகள் எதுவும் பேசவில்லை. ஆதினி வேலை செய்வதையே அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பார்வையில் ஆயிரம் நினைவுகள் இருந்தன. அதைக் கவனித்த ஆதினி, “என்ன பாட்டி… ஏதாவது வேணுமா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

பாட்டி சிரிக்க முயன்றார். “ஒண்ணும் வேணாம்மா… நீ வேலை செய்யுறதையே பார்த்துட்டு இருந்தேன்.”

“அதுல என்ன இருக்கு?”

“இருக்கு…”

அந்த ஒரு வார்த்தையோடு அவர் பார்வை அடுப்பின் மேல் இருந்த காபி டிக்ஷனைத் தாண்டி எங்கோ தொலைவுக்குப் போயிற்று.

“சுமதியும் இப்படித்தான் இருப்பா…”

அந்தப் பெயர் கேட்டதும் ஆதினியின் கை ஒரு நொடி நின்றது.

பாட்டி பேசிக் கொண்டே இருந்தார்.

“காலையில யாரும் எழுந்து வர்றதுக்கு முன்னாடியே எல்லா வேலையும் முடிச்சிருப்பா. யாருக்கென்ன பிடிக்கும், யாரு எவ்வளவு சாப்பிடுவாங்க, யாருக்கு உடம்பு சரியில்ல… எதையும் யாரும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. எல்லாத்தையும் அவளே பார்த்துக்குவா.”

சொல்லிச் சொல்லி வந்தவர் திடீரென்று அமைதியாகிவிட்டார்.

அந்த அமைதி, வார்த்தைகளைவிட அதிகமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தது.

ஆதினிக்கு அந்த நொடியில் என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. “நான் இருக்கேன்ல…” என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் சில இடங்களை யாராலும் நிரப்ப முடியாது என்பதை அவளும் அறிந்திருந்தாள்.

அதனால் அவள் மெதுவாகப் பாட்டியின் கையைப் பிடித்தாள்.

அவ்வளவுதான்.

பாட்டி அவளைப் பார்த்தார்.

அந்தத் தொடுதலில் ஆறுதல் இருந்தது. புரிதல் இருந்தது. “உங்க வலியை என்னால அழிக்க முடியாது… ஆனா நீங்க தனியா இல்ல…” என்று சொல்லாமல் சொன்ன ஒரு உறவு இருந்தது.

பாட்டியின் கண்கள் மெதுவாகக் கலங்கின.

“இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வந்தா… ஆனா மகளா வாழ்ந்துட்டு போயிட்டா…” என்றார் சுமதியை நினைத்து. “அவ போன நாள்ல இருந்து இந்த சமையலறைக்குள்ள வரும்போதெல்லாம் ஏதோ ஒன்று குறைஞ்ச மாதிரியே இருக்கும். இன்று… நீ இங்க நின்னு வேலை செய்றத பார்த்தப்போ… அந்தக் குறை கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி தோணிச்சு.”

அந்த வார்த்தைகள் ஆதினியின் மனதை மெதுவாக நெகிழ வைத்தன.

“பாட்டி…” என்று அவள் அழைத்தபோது, அந்த அழைப்பில் மரியாதை மட்டும் இல்லை; பாசமும் கலந்திருந்தது.

பாட்டி அவளது கன்னத்தை வருடிவிட்டு, “ஒரு விஷயம் மட்டும் ஞாபகம் வைம்மா… இந்த வீட்டுல யாரும் உன்னை சுமதியோட இடத்தை நிரப்பணும்னு எதிர்பார்க்க மாட்டாங்க. அந்த இடம் யாருக்குமே கிடையாது. நீ… நீதான். அதுவே போதும்…” என்றார்.

அந்த ஒரு வாக்கியம்…

திருமணமான நாளிலிருந்து மனதுக்குள் சொல்ல முடியாத ஒரு பாரத்தைச் சுமந்து கொண்டிருந்த ஆதினியின் உள்ளத்தை மெதுவாக இலகுவாக்கியது.

அவள் சுமதியாக மாற வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஆதினியாகவே…

இந்த வீட்டில் ஒரு இடத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளலாம்.

அந்த உணர்வு முதன்முறையாக அவள் மனதில் அமைதியாக வேரூன்றியது.

அதே நேரத்தில், மேல்மாடியில் இருந்து வேந்தனின் காலடி சத்தம் மெதுவாகக் கேட்க ஆரம்பித்தது…

மேல்மாடியில் இருந்த அறையின் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும், பாட்டி மெதுவாகத் திரும்பிப் பார்த்தார். படிக்கட்டில் இறங்கி வந்த வேந்தன் வழக்கம்போல் அவசரமாக இருந்தான். கையில் கடிகாரத்தை மாட்டிக் கொண்டபடியே இறங்கி வந்தவன், கீழே வந்ததும் ஒரு கணம் நின்று சமையலறையை நோக்கிப் பார்த்தான்.

அந்த ஒரு நொடி…

அவனது பார்வை தன்னையும் அறியாமல் அங்கேயே நின்றுவிட்டது.

அடுப்பின் அருகே நின்றிருந்த ஆதினி, பாட்டியுடன் பேசிக் கொண்டே இட்லியை எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். பாட்டி ஏதோ சொல்ல, அதைக் கேட்டவள் குழந்தையைப் போலச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பு செயற்கையாக இல்லை. யாரையும் கவர வேண்டும் என்ற எண்ணமும் இல்லை. அந்த வீட்டைத் தன்னுடையதாக ஏற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்த ஒரு பெண்ணின் இயல்பான புன்னகை அது.

வேந்தனுக்கு ஏனோ அந்தக் காட்சியை விட்டு உடனே நகர முடியவில்லை.

திருமணமான நாளிலிருந்து, ஆதினியை அவன் பார்த்தது பெரும்பாலும் ஒரு பொறுப்பாகத்தான். அம்மா இல்லாத வீட்டில், பெரியவர்கள் விரும்பியதால் நடந்த திருமணம்… அந்த உறவுக்குத் தேவையான மரியாதையை மட்டும் கொடுத்திருந்தானே தவிர, அந்தப் பெண்ணை தனியாகப் புரிந்து கொள்ள முயன்றதே இல்லை.

ஆனால்…

இன்று அவளைப் பார்த்தபோது, அவள் வெறும் இந்த வீட்டின் மருமகளாக வேலை செய்யவில்லை என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

ஒவ்வொரு வேலையையும் செய்து முடிப்பதற்காக அல்ல…

ஒவ்வொரு மனிதரையும் கவனித்துப் பார்த்து செய்வதற்காக அவள் அங்கே நின்றிருந்தாள்.

“வேந்தா… எவ்வளவு நேரமா கூப்பிடுறது?” என்ற பாட்டியின் குரல்தான் அவனை நினைவுக்குக் கொண்டு வந்தது.

“இதோ வந்துட்டேன் பாட்டி…”

என்று சொல்லிக் கொண்டே உள்ளே வந்தவன், வழக்கம்போல் சுமதியின் புகைப்படத்தின் முன் சில நொடிகள் நின்றான். எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அந்த மௌனம் தினமும் தவறாமல் தொடர்ந்த ஒரு பழக்கமாக மாறியிருந்தது.

அதைத் தூரத்தில் இருந்து கவனித்த ஆதினியின் மனதில் ஏதோ ஒரு வலி எழுந்தது.

ஒரு மனிதன்…

இன்னும் தினமும் தன் அம்மாவிடம் மனதுக்குள் பேசிக் கொண்டுதான் தனது நாளை ஆரம்பிக்கிறான்.

அந்த இழப்பு எவ்வளவு ஆழமாக இருக்கும்?

அவள் கையில் இருந்த காபி டம்ளர் சற்றே சூடாக இருந்தது. அதைப் மேசையில் வைத்து விட்டு, “காபி…” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.

வேந்தன் அவளைப் பார்த்தான்.

“Thanks.”

அவ்வளவுதான்.

ஒரே ஒரு வார்த்தை.

ஆனால் இதுவரை அவன் அவளிடம் சொன்ன வார்த்தைகளில் அது மிகவும் இயல்பானது.

ஆதினி பதில் சொல்லவில்லை.

“ம்…” என்று மட்டும் தலையசைத்தாள்.

அந்தச் சிறிய மாற்றத்தைக் கூட பாட்டி கவனிக்காமல் இருக்கவில்லை. தாத்தாவும் செய்தித்தாளின் மேலிருந்து ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் வாசிக்கத் தொடங்கினார். சில உறவுகள் பேசிப் புரிவதில்லை. சிறிய மாற்றங்களில்தான் வளர ஆரம்பிக்கும் என்பதை வாழ்க்கை அவர்களுக்கு ஏற்கனவே கற்றுக் கொடுத்திருந்தது.

காபியை ஒரு வாய் குடித்த வேந்தன், “பாட்டி… சட்னி கொஞ்சம் காரமா இருக்கு…” என்றான்.

ஆதினியின் முகம் உடனே மாறியது.

“சாரி… நான்…” அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள் வேந்தன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“அதான் எனக்குப் பிடிக்கும்.” அந்தச் சிரிப்பு மிகச் சிறியது.

ஒரே ஒரு நொடி.

ஆனால்…

அந்த ஒரு நொடியே, அந்த வீட்டுக்குள் பல நாட்களாக இருந்த இறுக்கத்தை கொஞ்சம் தளர்த்தியது.

ஆதினிக்கும் தன்னையறியாமல் சிரிப்பு வந்தது.

பாட்டி அமைதியாக இறைவனை மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டார்.

“சுமதி… நீ விட்டுட்டுப் போன வீட்டுல… மீண்டும் சிரிப்பு சத்தம் கேட்க ஆரம்பிச்சிருக்கு…”

அவரது மனதிற்குள் எழுந்த அந்தப் பிரார்த்தனை…

கண்களில் இரண்டு துளி நீராக அமைதியாக இறங்கி வந்தது.

காலை உணவு மேசையில் யாரும் பெரிதாகப் பேசவில்லை. ஆனால் அந்த அமைதிக்கு முன்பு இருந்த கனமில்லை. வீட்டுக்குள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், அந்தச் சிறிய மாற்றத்தை உணராமல் யாருமே இல்லை. சில உறவுகள் சத்தமாக மாறுவதில்லை. தினமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, யாருக்கும் தெரியாமல் மனதுக்குள் வேர்விடும். அந்த வீட்டிலும் அப்படியொரு மாற்றம்தான் மெதுவாக ஆரம்பித்திருந்தது.

ஆதினி ஒவ்வொருவருக்கும் இட்லியைப் பரிமாறிக் கொண்டிருந்தாள். தாத்தாவின் தட்டில் மூன்றாவது இட்லியை வைக்க முயன்றபோது, “போதும்மா… இரண்டு போதும்…” என்று அவர் சிரித்தபடியே தடுத்தார்.

உடனே பாட்டி குறுக்கிட்டு, “அவரு சொல்றதைக் கேட்காதம்மா… டாக்டர் இரண்டு சாப்பிடுங்கன்னு சொல்லல. வயசாச்சுன்னு அவரே முடிவு பண்ணிக்கிட்டாரு…” என்று சிரிக்க, தாத்தாவும் குழந்தையைப் போல முகத்தைச் சுளித்தார்.

“என்னம்மா… இந்த வீட்டுல எனக்கு மரியாதையே இல்ல…”

“மரியாதை இல்லன்னு யாரு சொன்னா?” என்று பாட்டி உடனே பதில் கொடுத்தார். “நல்லா சாப்பிட்டா இன்னும் பத்து வருஷம் என்னைத் திட்டிக்கிட்டே இருப்பீங்க. அதனாலதான் இன்னொரு இட்லி.”

அவர்களுடைய அந்தச் சிறிய வாக்குவாதத்தைப் பார்த்த ஆதினிக்கு சிரிப்பு வந்தது. வயது எவ்வளவு ஆனாலும், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்வதில் இருக்கும் அன்பு மட்டும் மாறாது என்பதை அந்த இரண்டு மனிதர்களும் பேசாமல் கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அந்த நேரத்தில், வேந்தன் மெதுவாகக் காபி டம்ளரை மேசையில் வைத்தான்.

“தாத்தா… இன்னைக்கு நான் லேட்டா வரலாம்.”

“Site வேலை அதிகமாப்பா?”

“ஆமாம். Concrete pour இருக்கு. அது முடிஞ்சா தான் கிளம்ப முடியும்.”

“வேலை முக்கியம்தான்…” என்று தாத்தா சொல்லிவிட்டு ஒரு நொடி அவனைப் பார்த்தார். “ஆனா உடம்பையும் கொஞ்சம் பார்த்துக்கோ. உன் அப்பன் மாதிரி எல்லாத்தையும் மனசுல போட்டுக்கிட்டு ஓட ஆரம்பிச்சா… ஒரு நாள் உடம்புதான் கெட்டுப் போகும்.”

அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட வேந்தன் சிரிக்கவில்லை.

மாறாக, அவன் பார்வை மெதுவாக மூர்த்தியைத் தேடியது.

வாசலுக்கு வெளியே நின்றபடி, யாரோ ஒருவரிடம் அலைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்தார் மூர்த்தி. பேசும்போதும் குரலில் அவசரம் இல்லை. ஆனால் முகத்தில் இருந்த சிந்தனை மட்டும் குறையவில்லை. ஊர் பிரச்சனை இன்னும் அவரை விடவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

“நேத்து ராத்திரியிலிருந்து சரியா தூங்கல…” என்று தாத்தா மெதுவாகச் சொன்னார். “ஊர்ல யாருக்காவது ஒரு பிரச்சனைன்னா… அத விட இவருக்கு பெரிய பிரச்சனை வேற இருக்காது.”

வேந்தன் பதில் பேசவில்லை.

அவன் தன் அப்பாவைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.

சிறுவயதில் அவன் பெருமையாகப் பார்த்த அதே மனிதர்…

வளர வளர அவனுக்கு புரியாத மனிதராக மாறிவிட்டார்.

இப்போது…

மீண்டும் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய மனிதராகத் தெரிகிறார்.

அந்த உணர்வு புதிதாக இருந்தது.

அதே நேரத்தில், ஆதினி அமைதியாக ஒரு டிபன் பாக்ஸில் மதிய உணவை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். வழக்கம்போல் அதை மேசையில் வைத்துவிட்டு விலகாமல், ஒரு நொடி தயங்கினாள்.

“மதிய சாப்பாடு…” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.

வேந்தன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

“வெளியில சாப்பிடாம… முடிஞ்சா இதைச் சாப்பிடுங்க.” அந்த வார்த்தையில் கட்டாயம் இல்லை.

அக்கறை மட்டும் இருந்தது.

சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்த வேந்தன், எதுவும் பேசாமல் அந்த டிபன் பாக்ஸை எடுத்துக் கொண்டான்.

“சாப்பிடுறேன்.”

அவ்வளவுதான்.

ஆனால்…

அந்த ஒரு வார்த்தை கேட்ட பிறகுதான், ஆதினியின் மனதில் இருந்த காரணமற்ற தயக்கம் மெதுவாக விலகியது.

அவன் ஏற்றுக் கொண்டது டிபன் பாக்ஸை மட்டும் இல்லை…

அவள் காட்டிய அக்கறையையும் கூட.

வாசலைக் கடந்து காரை நோக்கி நடந்த வேந்தனை, ஆதினி நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கவில்லை.

அது அவளுடைய இயல்பும் இல்லை.

ஆனால்…

அவன் கார் தெருமுனையைத் தாண்டி மறையும் வரை,

அவளுடைய மனம் மட்டும் அந்த வாசலை விட்டு நகரவில்லை.