• வைகையின் முதலாம் ஆண்டு கொண்டாட்டம் ஆரம்பம்..

  • வணக்கம், வைகை தளத்திற்கு உங்களையும் உங்கள் தேடலையும் அன்புடன் வரவேற்கிறோம். 🙏🙏🙏🙏
  • இத்தளத்தில் எழுத விரும்புவோர் vaigaitamilnovels@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்புக்கொள்ளவும்.

Sevanthi durai

Active member
Vaigai - Avid Readers (Novel Explorer)
Joined
Jul 31, 2021
Messages
644
"மாமா.." தயக்கமாக அழைத்தாள்.

"ரொம்ப பயந்துட்டேன்டி.!" என்றவனின் விரல்கள் அவளின் கழுத்தை அழுத்தியது.

"உனக்கு மட்டும் ஏதாவது ஆகியிருந்தா நான் செத்திருப்பேன்.!"

"பொய்.." சட்டென்று சொல்லி விட்டாள் கனிமொழி.

நிமிர்ந்து அவளின் முகம் பார்த்தவன் "நி‌ஜமா பாப்பா. எவ்வளவு பயம் தெரியுமா.? நீ இல்லாத ஒரு சூழல்ல என்னால வாழவே முடியாதுன்னு லேட்டாதான் தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். உன்னை லவ் பண்றேன்டி." என்றான் தளும்பும் கண்ணீரோடு.

கனிமொழி கண்களை மூடினாள். "இரக்கப்பட வேணாம் மாமா. அது கொஞ்ச நாள்ல மறைஞ்சிடும்.."

அவளின் கன்னங்களை ஒற்றைக் கையால் பற்றினான். வலியோடு கண் விழித்தாள்.

அவளது விழிகளில் விழுந்தது அவனின் கண்ணீர். கண்களை சிமிட்டினாள். விழி கடந்து ஓடியது கண்ணீர் துளி.

"இது இரக்கம்ன்னு‌ நம்புறியா.? இந்த கண்கள் உனக்கு எதுவும் சொல்லலியா.?" ஏக்கமாக கேட்டான்.

மிடறு விழுங்கினாள். ஏறி இறங்கிய அவளின் தொண்டையை கண்டுவிட்டு இவன் எச்சிலை விழுங்கினான். அவளின் கழுத்தில் ஓடிய பச்சை நரம்புகள் அவனுக்கு ஏதேதோ ஆசைகளை தந்தது.

அவனின் கண்களில் காதலை பார்த்தாளோ இல்லையோ எக்கச்சக்கமாக தாபத்தைப் பார்த்தாள்.

'விளங்குவடா நீ.! வருசம் முழுக்க சன்னியாசியா சுத்திட்டு இப்ப வந்து, நான் இந்த நிலையில் இருக்கும்போது உன் மோகத்தை காட்டுறியே.!' நெஞ்சம் கூட வலித்தது அவளுக்கு.

வெளியேறும் அவனின் மூச்சுக் காற்று அனல் காற்றாக வெளியேறி அவளின் முகத்தில் மோதியது.

பார்வையை திருப்பினாள். தாடையை இறுக்கினான். சலித்தபடி மீண்டும் திரும்பினாள். அந்த கண்களை அவளால் பார்க்க முடியவில்லை. காதலும் காமமும் கலந்து இருந்த அந்த பார்வையினால் அவளுக்கு உடல் தீப்பற்றி எரிந்தது. துரதிஷ்டவசமான சூழலில் அதிர்ஷ்ட பார்வை என்று நொந்துப் போனாள்.

"என் கண்கள் எதுவும் சொல்லலியா.?" மீண்டும் கேட்டான்.

அவனின் கையை சைகை காட்டினாள். விலக்கிக் கொண்டான்.

"கன்னத்தை இப்படி இறுக்கி பிடிச்சிட்டு இருந்தா என்னால எப்படி வாய் பேச முடியும்.?" எனக் கேட்டாள்.

"சரி இப்ப சொல்லு.." அவனின் செயலில் குறியாக இருந்தான்.

பெருமூச்சு விட்டவள் "லவ் தெரியல. லஸ்ட்தான் தெரியுது நிறைய.." என்றாள் எங்கோ பார்த்தபடி.

சக்திக்கு வெட்கமாக வந்தது. அவளை விட்டு விலகி அமர்ந்தான். அவனின் சிவந்த முகத்தைப் பார்த்தவள் "இது நிஜமா மாமா.?" எனக் கேட்டாள் தயங்கியபடி.

"என்ன.?"

"இந்த லஸ்ட்.."

திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தான்.

பார்வையை தாழ்த்திக் கொண்டவள் "அவங்க மறுபடியும் கிண்டல் பண்ணாங்க மாமா. நான் அழகான பொண்ணு மாதிரி இல்லன்னு சொன்னாங்க. என் பிரெஸ்ட் சைஸ் சுப்ரியா அளவுக்கு இல்ல. நானே பார்த்தேன். உங்களுக்கு நிஜமா என் மேல லவ் இருக்கா மாமா? முன்னாடி யோசிக்கவே இல்ல. என் மாமன். லவ் பண்ண எனக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்குன்னு நினைச்சிட்டேன். உங்க மனசை பார்க்கவே இல்ல. உங்களுக்குன்னு கனவு இருந்திருக்கும். ஒரு அழகான பொண்ணை கட்டிக்கணும்ன்னு நினைச்சிருப்பிங்க. நான் உங்க லைப்பை கெடுத்துட்டேன்.!" என்றாள் வருத்தமாக.

அவளின் கன்னம் வருடினான்.

"இல்ல கனி. ஐ லவ் யூ. அழகுன்னா நீ என்ன நினைக்கற.? பெரிய சைஸ் பிரெஸ்ட் இருந்தாதான் அழகா.? இப்படி உன்னை நீயே தாழ்த்திக்காத. ஐ லைக் யூ. ரொம்ப ரொம்ப.‌ அளவுகள் எப்போதும் காமத்தை நிர்ணயிக்கறது கிடையாது. அப்படி அளவுகள்தான் காமத்தை நிர்ணயிக்குதுன்னா ஸ்கூல் போற புள்ளைங்க, நடக்க தெரியாத குழந்தைங்களெல்லாம் ரேப் விக்டிம் ஆக மாட்டாங்க. லவ் இருக்கும் இடத்தில் லஸ்ட்க்கு காரணம் தேவை கிடையாது. ஆசைகள் தோன்ற நிர்வாணமும் அவசியம் கிடையாது.." என்றான்.

நம்பதான் தோன்றியது.

"நீ என் முன்னாடி நியூடா நிற்கும்போது எனக்கு லவ்வும் வரல. லஸ்டும் வரல. ஆனா இப்ப புல்லா கவராகி படுத்திருக்க. முதுகுல ஆபரேஷன் பண்ணி இருக்காங்க. உன்னால எழ கூட முடியாது. ஆனா எனக்கும் கண்டதும் தோணுது. இதுலயே புரியலையா உனக்கு.?" எனக் கேட்டான்.

உதட்டை கடித்தாள்.

அவளின் கன்னங்கள் இரண்டிலும் கைகளை பதித்தான். "நீ அழகுன்னு நான் மட்டும்தான் சொல்லணும். இப்ப நான் சொல்றேன். யூ ஆர் பியூட்டிபுல். உன் மொத்த உடம்பும் அழகுதான். உன் அழகுக்கு நான் கேரண்டி தரேன்.."

அவனின் சொற்களோடு சேர்ந்து வெளிப்பட்ட குரலின் தாபம் அவளை நம்ப செய்தது.

"ஒருத்தங்களோடு உன்னை நீயே ஒப்பிட்டுக்காத கனி. நீ யார் மாதிரியும் கிடையாது. நீ நீதான். உனக்கு ப்ளாட் பிரெஸ்ட் இருந்தா கூட அதுவும் உன் அடையாளம்தான். உன் அடையாளத்தை நீ அவமானமா நினைக்காத.‌" என்றவன் அவளை மேலும் கீழுமாக பார்த்துவிட்டு "அப்புறம் உனக்கு ப்ளாட்டும் கிடையாது.." என்றான் சிறு வெட்க சிரிப்போடு.

அவனை பார்க்க முடியாமல் முகத்தை மூடிக் கொண்டாள். குளுக்கோஸ் ஏறிக் கொண்டிருந்த அவளின் கரத்தின் மீது முத்தமிட்டான்.

விரல்களை விலக்கி அவனைப் பார்த்தாள்.

"நீ வெட்கப்படும்போது செம க்யூட்டா இருக்க." என்றான் கண்ணடித்து.

அவளின் முகம் சிவந்துக் கொண்டே இருந்தது.

"சீக்கிரம் குணமாகி வா கனி. நான் வெளியே இருக்கேன். ஏதாவது வேணும்ன்னா கூப்பிடு.!" என்றவன் எழுந்து நின்றான்.

"மாமா.." அழைப்பில் நின்றான்.

"அந்த கேமரா.." வெட்கம் எங்கேயோ ஓடி விட்டது. பயம்தான் இருந்தது அவளிடம்.

அவளின் தலையை வருடினான்.

"எதுவும் இல்ல. எந்த ரெக்கார்டும் இல்ல. நான் அதை முழுசா செக் பண்ணி நெருப்பு வச்சிட்டேன்.!" என்றான்.

அவளை அங்கிருந்து அழைத்து வரும் முன்பே அந்த கேமராவை அங்கிருந்த படியின் அடியில் ஒளித்து வைத்து விட்டு வந்திருந்தான். கனிமொழிக்கு ஆபரேஷன் நடந்தபோது‌ இவன் சென்று அந்த கேமராவை எடுத்து சோதித்தான். அதிலிருந்த மெமரியை எடுத்துக் கொண்டான். அந்த கேமராவோடு வேறு ஏதாவது சாதனம் ப்ளூடூத் மூலம் இணைந்து இருந்ததா என்பதையும் சோதித்து விட்டு அனைத்திற்கும் நெருப்பை வைத்து விட்டான்.

கனிமொழி நிம்மதியோடு தலையணையில் அசைந்தாள்.

"உடம்பை ரொம்ப அசைக்காத.." என்றுவிட்டு வெளியே நடந்தான்.

***

அபிராஜ் தன் முன் வைக்கப்பட்ட சுடு தேனீரை சுட சுட அருந்தினான். அவனின் அருகில் அமர்ந்திருந்த சினேகா தன்னிடம் தரப்பட்ட தேனீரை ரசித்து ரசித்து அருந்தினாள்.

வெள்ளை பனியில் அவர்கள் முன் இருந்த மொத்த இடமும் அழகாக இருந்தது. குளிருக்கு ஸ்வெட்டரை அணிந்திருந்தனர் இருவரும். அப்போதும் குளிரெடுத்தது.

வாழ்க்கையே வெறுத்துப் போய் விட்டான் அபிராஜ். அப்போதுதான் சினேகா அவனை காஷ்மீருக்கு இழுத்து வந்தாள். இருவரும் வெண்பனியை பார்த்தபடி நேரத்தை கடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். அங்கிருந்த உணவகம் ஒன்றில் இருவரும் வேலை செய்தனர். அதன் வருமானம் இருவருக்கும் போதுமானதாக இருந்தது. நிறைவாக ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

"எனக்கு அந்த பொண்ணை நினைச்சா பாவமா இருக்கு.!" வானத்திலிருந்து உதிர்ந்த பனியை பார்த்தபடி சொன்னான் அபிராஜ்.

சினேகாவுக்கும் பாவமாகதான் இருந்தது.

"அவன் உன் பேச்சை கேட்கல. அதுவும் இல்லாம உன்னை அடிச்சிட்டு போயிட்டான். அவளும் பிடிவாதமா இருக்கா. அவனை ரொம்ப வெறுக்கறா போல. அதனாலதான் இப்படி பண்றா.." என்ற சினேகாவுக்கு தேனீரில் சுவையே தெரியவில்லை.

"அவங்கவங்க உயிர் அவங்கவங்களுக்குதான் முக்கியம். அவளே அசால்டா இருந்தா நாம என்ன பண்றது.? அவ சாகணும். அவன் அழணும்ன்னு ஒரு காலத்துல விரும்பினேன். ஆனா இப்ப வேற மாதிரி தோணுது. இவங்க இரண்டு பேரும் பண்ற தப்புக்கு அந்த குழந்தை என்ன பாவம் பண்ணும். அவளுக்கு ஏதாவது ஆகிட்டா அவனுக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிடும். அப்புறம் அந்த குழந்தை.?" கவலையோடு கேட்டான்.

"அவங்க வீட்டுல இருப்பவங்க பார்த்துப்பாங்க.." சமாதானம் சொன்னாள் சினேகா.

இருவரும் தேனீரை அருந்தி முடித்துவிட்டு தாங்கள் தங்கும் இடத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்கள். சாலை ஓரத்தில் இருந்த பனிகளும், பச்சையும் தெவிட்டாமல் பார்க்க வைத்தது.

"வெற்றிக்கு போன் பண்ணி நீ உண்மையை சொல்லிடேன்.!" யோசித்துவிட்டு கேட்டான்‌ அபிராஜ்.

சினேகா நடப்பதை நிறுத்தினாள். யோசித்தாள். "டிரை பண்றேன்.." என்றவள் தனது போனை கையில் எடுத்தாள்.

வெற்றிக்கு அழைத்தாள். ஸ்விட்ச் ஆப் என்று வந்தது.

"ஸ்விட்ச் ஆப். அப்புறமா பண்ணி பார்க்கறேன்."

***

வங்கியில் இருந்தான் வெற்றி. முக்கிய ஆவணங்கள் சிலவற்றை சரி பார்க்க வேண்டி இருந்தது. அதனால் கைபேசியை அணைத்து வைத்திருந்தான்.

அனைத்து வேலைகளையும் பார்த்து முடித்தபோது மணி நான்கு ஆகியிருந்தது. கைபேசியை உயிர்ப்பித்தான். 'கால் மீ - சினேகா' என்று செய்தி ஒன்று அறியாத எண்ணிலிருந்து வந்திருந்தது.

பெயரை கண்டதும் புருவம் சுருக்கினான். அவள் யார், அவளுக்கும் அம்முவுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று யோசித்தவன் அழைக்கலாமா வேண்டாமா என்று குழம்பினான்.

"சார்.." ஆதிராவின் குரலில் நிமிர்ந்தான்.

பைலை அவன் முன் வைத்தாள். "இட்ஸ் ஃப்ரம் லோன் டிபார்ட்மெண்ட் சார்.." என்றவள் திரும்பினாள்.

"ஆதிரா.."

நின்றாள்.

"யெஸ் சார்.."

"உட்காரு. உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.."

அவனுக்கு எதிரே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.

"சினேகா யாரு.?" வெற்றியின் கேள்வியில் குழம்பினாள். அவளின் குழப்பம் அவள் முகத்தில் அப்படியே தெரிந்தது.

"சினேகா.? ஆக்டரஸஸ்.."

"நோ. அம்முவோட பிரெண்ட்.."

"அம்முவுக்கு பிரெண்டா.? யார் அந்த டுபாக்கூர்.? அவளோட ஒரே பிரெண்ட் நான்தான். அப்புறம் உங்க தம்பி." என்றாள்.

"அம்மு என்கிட்ட எதையோ மறைக்கிறா. எல்லாத்தை பத்தியும் சொன்னவ இந்த சினேகா பத்தி மட்டும் என்கிட்ட சொல்லவே இல்ல. கேட்டா சும்மா பிரெண்டுன்னு சொல்றா. ஆனா அவ கூட போன்ல கூட பேசுறது இல்ல. ஆனா அந்த சினேகா வீட்டுக்கு வரா. இவளும் பிரகனென்ஸி டெஸ்டுக்கு மாச மாசம் போகும் போது அவளைதான் கூட்டிப் போறா, அதுவும் என்னை கூட கழட்டி விட்டுட்டு.!" என்றான்.

அவன் சொன்னதை கேட்ட பிறகு ஆதீராவுக்கே சந்தேகமாகதான் இருந்தது.

"இதுவரைக்கும் அவ யார்ன்னு தெரியல. ஆனா நான் அம்முக்கிட்ட விசாரிக்கிறேன்.!" என்றாள் எழுந்து நின்றபடி.

"விசாரிச்சதும் மறக்காம எனக்கும் சொல்லு.."

சரியென்று தலையசைத்து விட்டு போனாள்.

"அம்மு.." போனை பார்த்தபடி முனகினான்.

***

கனிமொழியை பார்க்க வந்திருந்தான் ஆரவ். அவளின் அருகே இருந்த மேஜையின் மீது பூங்கொத்தை வைத்தவன் "சீக்கிரம் குணமாகிடுங்க கொழுந்தியாளே.!" என்றான்.

சிரிப்போடு சரியென்று தலையசைத்தாள்.

அவளோடு சற்று நேரம் பேசிக் கொண்டு இருந்துவிட்டு கிளம்பினான். பின்னால் வந்தாள் தேன்மொழி.

"தேங்க்ஸ்.." என்றாள்.

"எதுக்கு.?" வாகனம் நிறுத்துமிடம் நோக்கி நடந்துக் கொண்டே கேட்டான்.

"இங்கே வந்ததுக்கு.."

"அவ என் சிஸ்டர் இன் லா.."

ஆரவின் கையை பிடித்தாள். நிறுத்தினாள். திரும்பியவனின் முகம் பார்த்தவள் "எல்லா நியூஸும் கேட்ட இல்லையா.?" என்றாள்.

"ம்.."

"ஒருவேளை எனக்கு அப்படி ஆகியிருந்தா நீ என்னை இதே போல நேசிச்சி இருப்பியா.?" சந்தேகத்தோடு கேட்டாள்.

ஆரவ் கலகலவென்று சிரித்தான். "மனுசங்க மனசை போல ஒரு ரோலர் கோஸ்டர் இருக்கவே இருக்காது. லவ்வையும் நட்பையும் எப்பவும் டெஸ்ட் பண்ணிட்டே இருக்கணும். ஒவ்வொரு முறையும் பாசிடிவ்ன்னு வந்தாலும் மறுபடியும் செக் பண்ணணும்.." தத்துவம் பேசியவனை முறைத்தாள்.

அவளின் தோளில் கைகளை பதித்தான்.

"ஓகே டார்லிங். எனக்கு உன்னை எப்பவும் பிடிக்கும். எந்த சூழ்நிலையிலும் பிடிக்கும். நீ எதையும் நினைச்சி மனசை குழப்பிக்காத.!" என்றவன் அவளின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டுவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

***

"இன்னைக்கு நான் ஹாஸ்பிட்டல் போறேன்.." வங்கிக்கு கிளம்பிக் கொண்டிருந்த வெற்றியிடம் சொன்னாள் அம்ருதா‌.

"நானும்‌ வரேன்.!" என்றான் டையை கழட்டியபடி.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே
 
Top