• வைகையின் முதலாம் ஆண்டு கொண்டாட்டம் ஆரம்பம்..

  • வணக்கம், வைகை தளத்திற்கு உங்களையும் உங்கள் தேடலையும் அன்புடன் வரவேற்கிறோம். 🙏🙏🙏🙏
  • இத்தளத்தில் எழுத விரும்புவோர் vaigaitamilnovels@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்புக்கொள்ளவும்.

தித்திப்பாய் சில பொய்கள் - 4.

Infaa

Well-known member
Vaigai - Avid Readers (Novel Explorer)
Joined
Jan 7, 2022
Messages
363
பகுதி – 4.



கீர்த்தியைப் பார்த்து அன்பு தயங்கியது ஒரு நிமிடம் தான். அதற்குள்ளாகவே, “உங்களுக்கு யார் வேணும்?” பவி அவனிடம் குரல் கொடுக்க, அப்பொழுதுதான் அவளைக் கவனித்தான்.

“பாப்பா.., திருமூர்த்தி இருக்காங்களா..?” அவன் குழந்தையிடம் வினவியவன், மறந்தும் கீர்த்தியை பார்க்கவில்லை.

‘காந்தாரினா..?’ அவளுக்குள் அந்த பெயருக்கான அர்த்தம் என்னவென்று புரியாத குழப்பம்.

‘அய்யய்யோ.., நாம முனகுனது அவங்களுக்கு கேட்டிருக்குமோ..? முறைக்கறாங்க..’ அவளைப் பாராமலே விழியை அருகில் இருந்த சுவரில் நிலைக்கவிட்டு அவன் இதழசைவில் முனக, அதையும் அவள் சரியாகவே படித்தாள்.

ஏனோ மெல்லியதாக சிரிப்பு வரும்போல் இருந்தது. அதைவிட, தன்னைப் பார்த்து அவன் முறைக்காமல், கோபம் கொள்ளாமல், இதுதான் உன் வீடா..? என்ற பார்வை ஓடாமல் இருந்தது ஒருவித கவனத்தை அவன்மேல் விதைக்கச் செய்தது.

“அம்மா.., இங்கே வாங்க..” குழந்தை குரல் கொடுக்க, “வர்றேன்..” அக்ஷயா வெளியே வந்தவள், “யார்ங்க..?” அவனிடம் வினவினாள்.

“ஒரு கொரியர் வந்திருக்கு மேம்.., சைன் போட்டு வாங்கிக்கங்க..” அவளிடம் ஒரு கவரைக் கொடுத்தான்.

‘இவன் இவ அட்ரசை தான் என்கிட்டே கேட்டானா..?’ கீர்த்திக்குள் யோசனை ஓடியது.

அக்ஷயா கையெழுத்து போட்டு கொடுக்கவே, அதை பெற்றுக் கொண்டவன், தன் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பிப் போயே விட்டான்.

மறந்தும் கீர்த்தியின் பக்கம் அவன் பார்வையை இறுதி வரை செலுத்தவே இல்லை. அது அவளுக்குள் இனம் புரியாத ஒரு வெற்றிடத்தை உருவாக்க, ஒரு மாதிரி உணர்ந்தாள்.

அன்புக்கோ அப்படியெல்லாம் எதுவும் இருக்கவில்லை. மாறாக, அவள் பேச்சின் சாராம்சம் ஒரு மூலையில் ஓடியது. அவள் காலை தாங்கி வைத்து நடந்ததைப் பார்த்தவன் தானே.., ‘ஒரு வேளை, அவங்களுக்கு விபத்தில் தான் இப்படி ஆகி இருக்குமோ..?’ வண்டியில் விரைந்தாலும் அவனது எண்ணம் அதுவாகத்தான் இருந்தது.

கீர்த்திக்கோ.., அந்த நாள் ஒரு மாதிரி அழகாகிப் போன உணர்வு. அக்ஷயாவின் அம்மா அவளிடம் இயல்பாக உரையாடியதில் இருந்தே, தன் குறையை அவள் தாயிடம் சொல்லவில்லை என்பது புரிய, தானும் ஒரு சாதாரண, குறையற்ற மனுஷியாகிப்போன உணர்வு.

அவர்களோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தாலும், ‘இவனைப் பார்த்த பிறகுதான் தன் வாழ்வில் ஒரு மாற்றம் என அவள் மனம் அழுத்தமாக அவள் அடிமனதில் பதிந்து வைத்தது. அதை அவளே உணரவில்லை என்பதுதான் சுவாரசியமே.

மேலும் அரைமணி நேரம் அவர்களோடு கழித்தவள், அவர்களிடமிருந்து விடைபெற, வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பியவள், “ப்ரண்ட்ஸ்..” தன் கையை அவள் பக்கம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியாகவே அவள் கையை பற்றிக் கொண்டாள்.

அலைபேசி எண்ணையும் இருவரும் பரிமாறிக் கொண்டார்கள். புதிய மனிதர்கள், நட்பு, தன்னை உயிர்ப்புடன் உலவ வைக்கும் என ஒரு எண்ணம் வலுப்பட, சற்று இலகுவாக உணர்ந்தாள்.

“அக்கா.., நாளைக்கு மால் போலாமா..?” பவியின் வேண்டுகோள் அவளை சற்று உற்சாகப்படுத்தவே செய்தது எனலாம்.

“நாளைக்கு வேண்டாம்.., இன்னொரு நாள் போகலாம்..” அதே மனநிலையில், உன் நட்பை நான் ஏற்கிறேன் என அக்ஷயாவுக்கும் உணர்த்திவிட்டே அங்கிருந்து சென்றாள்.

அன்புவோ.., தன் கொரியர் வேலையை முடித்தவன், தனக்கான அடுத்தடுத்த வேலைகளில் பிஸியாக, இடையில் சந்தித்த கீர்த்தியை சுத்தமாக மறந்தே போனான்.

இரவு பதினொன்று மணிக்கு தன் வீட்டுக்கு வந்தவன், ஒரு அவசர குளியல் போட்டுவிட்டு, கையோடு வாங்கி வந்திருந்த ப்ரெட்டை வேகமாக உண்டவன், அருகில் இருந்த ஸ்டவ்வில், ப்ளாக்டீ போட்டுக் குடித்தவன், சுவற்றில் சாய்த்து வைத்திருந்த பாயை எடுத்தவன், அறைக்கு வெளியே, அந்த மொட்டை மாடியில் விரித்து படுத்துக் கொண்டான்.

அதென்னவோ அந்த ஒற்றை அறைக்குள், ஃபேன் காற்றில் படுப்பது எப்பொழுதுமே அவனுக்கு பிடித்தம் இருந்ததில்லை. ஊரில் இயற்கை காற்றில், குளுமையை அனுபவித்து பழகியவன் அவன். அப்படி இருக்கையில், சென்னை வெயிலே அவனுக்கு சற்று கொடுமையானதுதான்.

தலையணையில் தலை வைத்து படுத்தவன், கைகள் இரண்டையும் தலைக்கு அணைவாக கொடுத்துவிட்டு, வெட்டவெளியை வெறித்தான். வானத்தில் மின்னிய நட்சத்திரங்களை பார்க்கையில், மனம் கடந்த காலத்துக்குள் நழுவத் துடித்தது.

“அம்மா..” வாய் விட்டே முனகியவன், எதையும் யோசிக்கப் பிடிக்காமல் இமைகளை மூடிக் கொண்டான். ஆனாலும்.., மனம் அவனை மீறி, கடந்த காலத்துக்கு இழுத்துச் செல்ல, பட்டென விழி திறந்தவன், “அம்மா.., கண்டிப்பா உங்க ஆசையை நிறைவேத்துவேம்மா.., எனக்கு துணையா நீங்க இருக்கணும்..” மானசீகமாக வேண்டியவன், அலுப்பில் சட்டென உறங்கிப் போனான்.

கீர்த்திக்கோ.., அன்றைய நாள் மட்டுமே நினைவில் பசுமையாக மனதில் நிழலாடியது. அவள் வாழ்க்கை சாதாரணமாக இருந்திருந்தால் இவையெல்லாம் ஒரு விஷயமே கிடையாது.

ஆனால்.., எப்பொழுதும் ஒருவித அழுத்தத்தில், அறைக்குள் முடங்கிக் கொள்பவளுக்கு அது ஒரு திரு நாள் தான். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, நிம்மதியான உறக்கம் அவளைத் தழுவியது.

கனவில் கூட அன்பு வந்து விலாசம் கேட்க, பட்டென கண் விழித்து அமர்ந்து விட்டாள். கனவுகள் என்பது அவளுக்கு நின்றுபோய் எத்தனையோ வருடங்கள் கடந்து விட்டன. அப்படி இருக்கையில், இப்படி ஒரு கனவு, அதுவும் இத்தனை வருடம் கழித்து வந்தால் அவளும் என்னதான் செய்ய?

“கனவில் கூட அட்ரஸ் கேட்டு மொக்கை வாங்கறானே..” வாய்விட்டே புலம்பியவள், அருகில் இருந்த வாட்டர் பாட்டிலில் இருந்து தண்ணீர் குடித்துவிட்டு படுத்துக் கொண்டாள்.

மறு நாள் முதல், கீர்த்தியின் நடத்தையில் சிறு மாற்றம். எதற்கெடுத்தாலும் எரிந்து விழும் தன்மை இல்லை. அடிக்கடி வெளியே செல்வது, தன் பாட புத்தகங்களைக் கூட எடுத்துச் சென்று பார்க்கில் அமர்ந்து படிக்கத் துவங்கி இருந்தாள்.

கூடவே.., அக்ஷயாவுடனான அவளது நட்பு சற்று இறுகியது. அவளோடு அருகில் இருக்கும் சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்கு செல்லும் அளவுக்கு முன்னேறி இருந்தாள். பார்க்குக்கு செல்வதாக இருந்தால், அவளது அலைபேசியில் குறுஞ்செய்தி அனுப்புபவள், பவியோடு இணைந்து அங்கே கொட்டம் அடிப்பாள்.

ஆனாலும்.., சில வேளைகளில் சாலையில் நடக்கையில் கண்கள் எதையோ தேடும், கடைக்குச் சென்றால்.., அங்கும் பார்வைகள் துழாவும். யாரைத் தேடுகிறோம், எதற்காகத் தேடுகிறோம்? எதுவும் தெரியாது. ஆனால்.., ஒரு எதிர்பார்ப்போடு கூடிய தேடல்.., அது அவளுக்கு பிடித்திருந்தது.

வீட்டில் கூட, பெற்றவர்களுக்கு அவ்வளவு நிம்மதி.., அவள் சற்று இலகுவாக இருப்பதே அவர்களுக்கு சந்தோசம் கொடுக்குமென்றால், அவளது வீட்டுக்கு வெளியேயான வேலைகள், வீட்டுக்கு வருகையில் அதில் தெரியும் சந்தோசம்.., நிம்மதி.., அவள் மாறுதலுக்கான காரணம் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.

சொல்லப்போனால் அதை தெரிந்து கொள்ளக் கூட அவர்கள் விரும்பவில்லை. அவளது சந்தோசம் மட்டுமே அவர்களுக்கு முக்கியம். அது எந்த விதத்தில் வந்தால் என்ன? அதைவிட சில நாட்கள், அருகில் இருந்த பார்க்கில், அவள் பவியோடு விளையாடுவதை மாணிக்கமே கண்டிருந்தார்.

கூடவே வாசனும் அவள் செல்லும் இடம், அவளது தோழியின் வீடு என, தான் டியூஷன் போகும் இடத்துக்கு அருகில் பார்த்ததை உரைக்க, அந்த நட்பை அவர்களும் மறைமுகமாக ஆதரித்தார்கள்.

இப்படியே மூன்று மாதங்கள் கடந்திருக்க, பூந்தமல்லியில், புதிதாக தான் கட்டிய கமர்ஷியல் பில்டிங்கின் பூஜை வேலையை ஒருங்கிணைப்பதில் பிஸியாக இருந்தார் மாணிக்கம்.

பொதுவாக தான் கட்டும் பில்டிங் அனைத்தையும் சேல்ஸ் செய்வதுதான் அவரது பிரதான வேலை. ஆனால்.., முதல் முறையாக, அந்த பில்டிங்கை தானே வாடகைக்கு விட்டால் என்ன என்ற முடிவிற்கு வந்திருந்தார்.

அதற்கு காரணம் கூட கீர்த்திதான். அன்று சாப்பாட்டு மேஜையில், எதார்த்தமாக அந்த பில்டிங் வேலை முடிந்துவிட்டதை அறிவித்து, விற்பனைக்கு அறிவிக்கப் போவதாக உரைக்கவே, அக்ஷயா, அந்த ஏரியா வளர்ந்து வருவதாக உரைத்திருந்ததை நினைவு கூர்ந்தாள்.

கூடவே.., ஒரு கடை வாடகைக்கு விட்டாலே நாம உக்காந்து சாப்பிடலாம் என உரைத்ததும் நினைவிற்கு வர, அதை தாங்களே வைத்திருந்து, வாடகைக்கு மட்டும் விட்டால் என்னவென்று அவரிடம் யோசனை கேட்டாள்.

அவள் மனதில் ஓடும் எண்ணத்துக்கே உருவம் கொடுக்க முனைபவர், அவள் வாய்விட்டு கேட்டாலா ஒத்துக் கொள்ளாமல் போவார்? அந்த கடையையே மகளது பெயருக்கு மாற்றியவர், அதன் வருமானமும் அவளுக்கு நிரந்தரமாக செல்லும் விதத்திலும் மாற்றினார்.

கடையை வாடகைக்கு எடுப்பவர்கள் பூஜை போடுவார்கள் என்றாலும், கடையின் உரிமையாளராக சிறிய அளவில் அதை நடத்த விரும்பினார். அதையும் மகளது கையால் திறக்கச் செய்ய பேராவல் கொண்டிருந்தார்.

பெரிய விஐபி என யாரையும் அழைக்கவில்லை, மாறாக, தன்னிடம் வேலை செய்பவர்கள், அந்த கட்டிடத்தை கட்ட உதவியாக இருந்த அனைவருக்கும் ஒரு வேளை உணவு கொடுப்பதாக ஏற்பாடு.

அங்கே செல்வதில் கீர்த்திக்கு விருப்பமில்லை என்றாலும், “சும்மா ரிப்பன் கட் பண்ணிட்டு நீ வீட்டுக்கு வந்துடும்மா..” தந்தை கெஞ்சுகையில் அவளால் மறுக்க முடியவில்லை.

முன்பாக இருந்திருந்தால் நிச்சயம் செய்திருப்பாள்.., ஆனால்.., இப்பொழுது இருப்பவள் புது கீர்த்தி ஆயிற்றே. கூடவே.., ‘ஒரு வேளை அவனை பார்க்க முடிந்தால்?’ அவளை மீறி யோசனை ஓட சம்மதித்திருந்தாள்.

அன்று காலையிலேயே அனைத்தும் ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருக்க, காலை பத்து மணிக்கு அங்கே சென்றாள் கீர்த்தி. அவள் கையால் ரிப்பன் வெட்டி, குத்துவிளக்கு ஏற்றி என அடுத்த நிகழ்வுகள் அரங்கேற, சற்று ஒதுங்கிக் கொண்டாள்.

சற்று நேரம் பொறுத்தவள், கடையை சுற்றிப் பார்க்கவென கிளம்ப, வாசனும் அவளுடனே சென்றான். இது தந்தையின் ஏற்பாடாகத்தான் இருக்கும் என்பதால், அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.

“அக்கா.., கடை ரொம்ப நல்லா இருக்குல்ல..” வழக்கமான அவனது பாணியில் கத்தி கேட்க, அங்கே இருந்த பலர் அவர்களைத் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

சட்டென குறுகிப் போனாள். மற்றவர் பார்வைக்கு தான் காட்சிப் பொருளாகும் உணர்வு. ஏற்கனவே அங்கே இருந்த அனேகம் பேருக்கு தெரியும் போல.., அவளையே குறுகுறுவென பார்ப்பதிலேயே அது புரிந்திருக்க, நாசூக்காக நகர்ந்திருந்தாள் இது...

ஏனோ அந்த இடமே தனக்கு அந்நியமாகிப்போன உணர்வு. ‘என்னை இரக்கத்தோடு பாக்காதீங்களேன்.., இயல்பாக, உங்களோடு ஒருத்தியாக இணைத்துக் கொள்ளுங்களேன்..’ வாய்விட்டு கத்த வேண்டும்போல் இருந்தது.

அத்தனை பேருக்கு முன்னால், கண்கள் கலங்கி, அதுவேறு இம்சிக்கக் கூடாதே.., இமைகளை படபடவென கொட்டி, தன்னை நிலைப்படுத்த போராடினாள்.

வாசனை பிடித்து கன்னம் கன்னமாக அறைந்துவிடும் வேகம்.., எப்படி கட்டுப்படுத்தினாள் என்றே தெரியவில்லை.

“என்னக்கா.., நான் கேட்டதுக்கு பதிலே சொல்லலை...” விருட்டென அங்கிருந்து அவள் நகர்ந்து பின்னால் செல்ல, அவளுக்கு பின்னால் ஓடியவன், கேட்டவாறே விரைந்தான். குரல் இன்னும் இறங்கியிருக்கவில்லை.

“நீ போ வாசன்.., நான் பின்னாடி போய் பாத்துட்டு வர்றேன்..” சட்டமாக நின்று, அழுத்தி சின்னக் குரலில் உரைக்க, அவள் முகத்தில் தெரிந்த பாவனையில் திடுக்கிட்டு போனான்.

“அக்கா.., அழறியா...?” ஏனோ இதை மட்டும் குரல் தாழ்த்திக் கேட்டவன், பதட்டமாக சுற்றிலும் நோக்கினான்.

அந்த நேரத்திலும் ஒரு ஆறுதல்.., ‘இதையாவது மெதுவா கேட்டானே..’.

“நான் பாத்துக்கறேன்.., நீ வந்தவங்களை கவனி..” நீ போய்தான் ஆக வேண்டும் என்ற கட்டளை அதில் ஒளிந்திருக்க, சட்டென திரும்பிவிட்டான். ஆனாலும்.., பரிதாபமாக அவன் திரும்பித் திரும்பி பார்த்துச் செல்ல, ஏனோ அழுகை முட்டியது.

இத்தனை நாள் இருந்த இதம் அனைத்தும் தொலைந்து போயிருக்க, தனிமை வேண்டும்.., மனம் வெகுவாய் காயப்பட்டுப் போனது.

பின்னால் இருந்த சிறிய கதவு சாத்தப் பட்டிருக்க, வேகமாகச் சென்றவள், அதைத் திறந்து, தன் முதுகின் பின்னால் சாத்தியவள், மனதின் பாரம் தாளாமல் பொத்தென அந்த படிகளிலேயே அமர்ந்துவிட்டாள்.

ஒரு மாதிரி நெஞ்சு விம்மித் தணிய, அழுதுவிடக் கூடாது என தன்னை அவள் அடக்கப் போராடினாள். இமைகளை கொட்டி, வேகமாக மூச்சிழுத்து, ஒருவாறாக தன்னை அடக்கப் போராடியவளது பார்வை, தன் எதிரே நிறுத்தியிருந்த ஆட்டோவில் பாய, அதன் கண்ணாடியில் தெரிந்தது அவன் முகம்.

கடந்த சில மாதங்களாக எதைத் தேடுகிறோம் எனத் தெரியாமலே தேடிய முகம், அதுவும் கொஞ்சம் கூட அழியாமல் மனத்திரையில் மின்னி மறையும் முகம்.., தன் உணர்வுகள் மீறி அவனைப் பார்த்தாள்.

கண்ணாடியில் தெரியும் பிம்பத்தை விடுத்து, அவன் எங்கே என கண்கள் தேட, கடையின் காம்பவுண்ட் சுவருக்கு அருகே, அவன் மற்றவனோடு எதையோ உரையாடுவது தெரிந்தது.

நேரில் பார்ப்பதை விட, கண்ணாடியில் பிம்பம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிய, அவர்கள் பேச்சை தன்னை மீறி மொழி பெயர்த்தாள்.

“அண்ணே.., அண்ணே.., சாப்பாடு போடுறாங்கண்ணே.., நம்மளை மாதிரி ஆட்கள் தான் சாப்பிடுறாங்க.., வாங்கண்ணே நாமளும் சாப்பட்டு போய்டலாம்..” மற்றவனது பார்வை ஆசையும் ஏக்கமுமாக, அவனுக்குப் பின்னால் படிந்து மீண்டது.

“டேய் கிருஷ்ணா.., என்கிட்டே அடிதான் வாங்கப் போற.., வந்தமா.., கேனை போட்டமான்னு போயிட்டே இருக்கணும். தேவையில்லாத இடத்தில் எல்லாம் மூக்கை நுழைக்கக் கூடாது..” கண்டிக்கும் முகபாவம் அவனிடம்.

“போண்ணே.., அவங்கதான் சாப்பிட்டு போங்கன்னு சொன்னாங்களே..” முறுக்கிக் கொண்டான். இது சாப்பாட்டுக்கான தேடல் என்பதை விட, நீண்டநாள் வீட்டை பிரிந்து, ஏதோ பசிக்கு உண்டு, கிடைத்த இடத்தில் முடங்கிக் கிடப்பவர்களுக்கு மட்டுமே புரியும் உணர்வு.

அது அன்புவுக்கும் புரியத்தான் செய்கிறது.., அதற்காக, பார்த்த இடத்தில் அழைத்து உணவு கொடுப்பதை அவ்வளவு எதார்த்தமாக அவனால் ஏற்றுகொள்ள முடியவில்லை.

பிச்சை என்பதற்கும் அதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை என்பதே அவனது எண்ணம். இதுவே.., அன்னதானம் போடுகிறோம் என்றால் முதல் ஆளாக அவனும் நின்றிருப்பான்.., ஆனால் இது..

“கிருஷ்ணா.., உனக்கு சாப்பாடு தானே வேணும்.., நான் வாங்கித் தர்றேன்.., முதல்ல இங்கே இருந்து கிளம்பு. அண்ணாச்சி வேற தேடிட்டு இருப்பார்..” உரைத்தவன் ஆட்டோவை நோக்கி விரைய, ஏனோ அவனது அந்த தன்மானம் அவளுக்குப் பிடித்தது.

அவன் உரைக்காத வார்த்தைகளைக் கூட அவளால் எப்படி மொழிபெயர்க்க முடிகிறது என்பது அவளுக்கே புரியாத ஒன்று.

“அண்ணே.., ஹோட்டல்ல சாப்பிடுறதும் இதுவும் ஒண்ணா..?” அவன் அங்கிருந்து நகரவே இல்லை.

அவன் அருகில் சென்றவன், அவன் தோளில் கை போட்டு, “ரெண்டும் ஒண்ணு இல்லன்னு எனக்கும் தெரியும்டா. முதல்ல ஒரு விஷயத்தை நீ புரிஞ்சுக்கணும், நம்மளோட இடம் என்ன.., தகுதி என்ன, குறை என்ன எல்லாத்தையும் நாம ஏத்துகிட்டாதான்.., மத்தவங்க முன்னாடி சரியா இருக்க முடியும்.

“ஐயோ.., இப்படி இருக்குறோமே என யோசிக்கிறதை விட, இதை எப்படி சரி பண்ணலாம்னு தான் யோசிக்கணும். அண்ணாச்சி கூட அதைத்தான் சொல்றார். இன்னைக்கு உன்னை கூப்பிடுறவங்க.., நேத்தைக்கு கடைக்கு வந்து தண்ணி கேன் வேணும்னு கேட்டப்போ.., ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாமே..” அவனிடம் உரைத்துவிட்டு நடந்துவிட்டான்.

அவன் சொன்ன சில வார்த்தைகள், அவளுக்கே சொல்லப் பட்டதாக, மனதுக்கு இதமாக இருந்தது.

வேகமாக ஆட்டோவை நோக்கி வந்தவன், அப்பொழுதுதான் அவளைப் பார்த்தான்.

‘இவங்களை எங்கேயோ பாத்திருக்கோமே..’ அவன் புருவம் சற்று நெரிய, அவன் முகத்திலேயே கவனமாக இருந்தவளது மனம் நொடியில் வாடியது.

‘இவனுக்கு என்னை அடையாளமே தெரியலையா..?’ அவள் கேள்வியோடு அவனை ஏறிட, அவளது உடையும், அலங்காரமும், அந்த இடத்தில் இருந்த கூட்டத்திலேயே அவள் தனித்து தெரிந்த விதமும், அவளுக்கும் அந்த கட்டிடத்துக்கும் நெருங்கிய சம்பந்தம் இருக்கிறது என்பதை நொடியில் உணர்ந்து கொண்டான்.

கூடவே.., அவள் படியில் இருந்து எழ சற்று தடுமாற, அந்த நொடி அவளை இனம் கண்டு கொண்டான். ‘அட.., நம்ம காந்தாரி..’ மனதுக்குள் எண்ணியவன், இதழசைவில் அதை முனகியிருந்தான்.

அதை உணர்ந்தவளுக்கு அப்படி ஒரு ஆனந்தம்.., சின்னப் பிள்ளையில், எனக்கு மட்டும் ஏன் செல்லப் பெயர் இல்லை.., என ஏங்கியிருக்கிறாள். அந்த ஏக்கம் அவனது அழைப்பில் ஈடுசெய்யப் படுவதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.

அந்த காந்தாரியை அவன் எந்த அர்த்தத்தில் உரைக்கிறான் எனத் தெரிந்திருந்தால் எப்படி ரியாக்ட் செய்வாளோ.., அது வேறு விஷயம்.

‘ஆண்டவா.., இவ்வளவு நேரம் அங்கே பேசியதை வைத்து என்ன நினைச்சாங்கன்னு தெரியலையே..’ வேகமாக எண்ணமிட்டவன், அவள் அருகில் சென்றான்.

அவள் எழுந்து நிற்க, “கேன் போடத்தான் வந்தோம்.., போட்டுட்டோம்..., மத்தபடி எதுவும் இல்லங்க..” அவள் பார்வையில் சிறு கோபத்தை உணர்ந்தவன்,

“என்னங்க.., சத்தியமா உங்களை ஃபாலோ எல்லாம் பண்ணல.., நீங்க வேண்ணா இவன் கிட்டே கேட்டுப் பாருங்க..” அப்பொழுது தன் அருகில் வந்த கிருஷ்ணாவை காட்டினான்.

“அண்ணே.., இது யாருண்ணே.., உங்க ப்ரண்டா..?” ஒருவேளை இருக்கும் என்பதே அவன் குரலில் வெளிப்பட்டது. அவன் குரலை உணரவில்லை என்றாலும், அவன் முகத்தில் இருந்த பாவனை அவன் உணர்வை அவளுக்கு உணர்த்தியது.

“எரும.., கடையோட ஓனர்டா..” அப்பொழுதுதான் அவன் அதிகம் குடைய மாட்டான் என்பதால், அடிக்குரலில் சாடினான்.

“ஓனர் எல்லாம் ப்ரண்டு புடிச்சு வச்சிருக்கீங்க..” அவன் அதற்கும் பேச,

“இன்னொரு வார்த்த பேசுன..” அவன் காதுக்கருகில் சென்று அழுத்தி உரைக்க, கப்பென வாயை மூடிக் கொண்டான்.

அவர்கள் பேசியதில் இருந்து மற்றவனது பெயர் கிருஷ்ணா என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது. இவன் பெயர் என்னவாக இருக்கும்..? உள்ளுக்குள் ஒரு குறுகுறுப்பு, அதைவிட, ‘சத்தியமா உங்களை ஃபாலோ பண்ணலைங்க..’ என்ற அவனது கெஞ்சல், சிறு சிரிப்பை விதைத்தது.

அதை மறைத்தவள், “உன் பேரென்ன..?” அவனிடமே நேரடியாக கேட்டாள்.

“என்னண்ணே.., ப்ரண்டுன்னு சொன்னீங்க.., உங்க பேரே அவங்களுக்குத் தெரியலை..” அவன் கட்டளையை மீறி வாய் திறந்தவன், அவன் கண்களில் தெரிந்த கனலில் இரண்டடி பின் வாங்கினான்.

‘நான் எப்போடா அப்படிச் சொன்னேன்..?’ மனதுக்குள் புலம்பியவன், ‘இதுக்கு என்ன சொல்லப் போறாங்களோ..?’ வேகமாக அவள் முகம் பார்த்தான்.

இன்னும் அவள் தன் பதிலுக்காக காத்திருப்பது புரிய, “அண்ணா பேரு லவ்வுங்க..” கிருஷ்ணா இடையிட, “ஹாங்..” அவள் திகைத்து நோக்க,

“ஐயோ இல்லங்க.., அன்பு.., அன்புச்செல்வன். ஏண்டா நாயே.., பேர் கேட்டால் இப்படித்தான் சொல்வாங்களா..?” அவனை அடிக்கப் பாய.., அவனோ ஒரே ஓட்டமாக ஓடிப் போயிருந்தான்.

இப்பொழுது திகைப்பை நிறுத்தி, ‘அன்பு..’ ஒரு முறை மனதுக்குள் சொல்லிப் பார்த்தவளுக்கு, அந்த பெயர் அவனுக்கு பொருத்தமாகவே பட்டது.

“நீங்க தமிழ்ல்ல சொன்ன.., நான் இங்கிலீஷ்ல சொன்னேன்.., ரெண்டும் ஒண்ணு தானே..” அவன் ஓடியவாறே சொன்னது அவளுக்கு கேக்கவில்லை. மாறாக.., “உன் இங்கிலீஷை பிடிச்சு கொளுத்துறேன் இரு..” இவனது கமெண்ட் மட்டும் புரிய, அவன் என்ன சொல்லியிருப்பான் என்பதை யூகித்தவள், வாய்விட்டே சிரித்தாள்.

அவள் முகத்தில் சிரிப்பை பார்த்த பிறகுதான் சற்று ரிலாக்ஸ் ஆனான். அதே நேரம், “கீர்த்தி.., கீர்த்தி..” என்ற குரலும், வாசனின் “அக்கா..” என்ற கூக்குரலும் அவனை எட்ட, ‘இவங்களையா தேடுகிறார்கள்..?’ யோசனையோடு அவளைப் பார்த்திருந்தான்.

கூடவே.., ‘அவங்க கூப்பிடுறது இவங்களுக்கு கேக்கலையா.., இல்ல, கேக்காத மாதிரி இருக்காங்களா?’ முதல் நாள் கூட, தான் அழைத்த குரலுக்கு அவள் தன்னைப் பாராததும், வண்டியின் ஹாரன் ஒலிக்கு கூட அசையாததும் நினைவிற்கு வர, ‘ஒரு வேளை..’ தன் யோசனையே பிடிக்காமல் பாதியில் நிறுத்தியிருந்தான்.

“உங்க பேர் கீர்த்தியா..?” அவன் கேட்க, ஆச்சரியத்தில் அவள் விழி விரிக்க, தான் யோசிக்கவே பிடிக்காத உண்மையை உணர்ந்துகொண்டான் அன்பு. அப்பொழுது அருகில் ஏதோ மரம் விழும் ஓசை கேட்க, அவன் சட்டென அந்த திக்கில் பார்க்க, சலனமே இல்லாமல் இருந்த கீர்த்தியின் முகம் அதை உறுதிபடுத்தியது.

தித்திக்கும்...........
 

sumiram

Member
Vaigai - Avid Readers (Novel Explorer)
Joined
Feb 20, 2022
Messages
43
Anbu koopiduvadu avalukkuu romba pidithu irukku. Anbu aval nilai aval sollamaley purindu kondan.
 

Kothai Suresh

Member
Vaigai - Avid Readers (Novel Explorer)
Joined
Aug 2, 2021
Messages
39
அவ சொல்லாமலே அவளைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டான், அவளோட பெட் நேம் சூப்பர்
 

Marlimalkhan

Active member
Vaigai - Avid Readers (Novel Explorer)
Joined
Sep 4, 2021
Messages
182
Super ma
 
Top