இனிதான பொழுது நமதாகுமோ!

இனிதான பொழுது நமதாகுமோ.!

அத்தியாயம் – 01

உன்னுடன் வாழும்

கனவு வாழ்க்கையை

நிஜமாக்கி கொடுத்து

விடு என்னிடம்..

இல்லையென்றால்

கனவோடு சேர்ந்து

நானும் கரைந்து போவேன்

காற்றில்….!

திருவனந்தபுரம் பன்னாட்டு விமானநிலையம்…

அந்த அதிகாலை வேலையிலும் ஜனத்திரலோடும் விமானங்களின் அறிவிப்போடும் பரபரப்புடன் காட்சியளித்தது… அடுத்துவரும் மலேசியன் ஏர்லைன்ஸ் விமானத்திற்காக, பயணிகள் காத்திருப்பு அறையில் அமர்ந்திருந்தாள் சஷ்டிகா…

தன்னைச்சுற்றிலும் ஒருமுறைப் பார்வையை சுழற்றியவள், உடைகளையும் உடமைகளையும் ஒருபார்வைப் பார்த்துவிட்டு கண்ணீர் பொங்கி அவளது இருபுறமும் செவியின் ஓரம் வழிய, அதை ஒரு பொருட்டாய் கூட உணராமல் ‘எப்போது அழைப்பார்களோ’ என்று ஒருவித அவசரத்துடனே தலையை பின்னோக்கி சாய்த்து அமர்ந்திருந்தாள்…

நொடிகள் நிமிடங்களானதோ, நிமிடங்கள் மணிகளானதோ, ஒர் இரும்புக்கரம் தன்தோள் மேல் கொடுத்த அழுத்தத்தில் பட்டென்று விழித்தவள், எதிரே சிவந்தவிழிகளுடன் முகமெல்லாம் கோபத்தில் ஜொலிக்க, இறுகியத் தோற்றத்துடன் நின்றிருந்தவனைப் பார்த்து அரண்டு போய் எழுந்து நின்றாள்…

‘சென்னையில் இருப்பவன் அதற்குள் இங்கு எப்படி வந்தான்…’ என்ற குழப்பத்தில் நெற்றி சுருங்க நின்றவளுக்கு விடை கொடுத்தது போல் அவனுக்குப் பின்னே “பாலா… வெயிட் பாலா…” என்று மூச்சிரைக்க கிட்டத்தட்ட அவனை தள்ளிவிடுவது போல் வந்து நின்றாள் ஸ்ருதி… பாலனின் தங்கை, சஷ்டிகாவின் உயிர்த்தோழி…

மூன்று கோணங்களாய் நின்று கொண்டிருந்த மூவரின் மத்தியிலும் அடுத்த சில நொடிகள் அமைதியே ஆட்சி செய்தது… அந்த அமைதியை களைக்கும் பொருட்டு, “சஷ்டி… நான் வந்து…” என்று தோழியை சமாதானம் செய்ய முயன்ற ஸ்ருதியை ஒரு பொருட்டாய் கூட மதிக்காமல், அங்கிருந்தவர்கள் அவர்களைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்ற கவலை கூட இல்லாமல் தன்னுடன் வந்த தங்கையையும் கவனிக்காமல் சஷ்டியை இழுத்துக் கொண்டு நகர்ந்தான் சிவபாலன்…

“விடு… விடுடா… என்னை விடுடா…” என்றவளின் திமிறலை சற்றும் பொருட்படுத்தாமல் இழுத்துக் கொண்டு காரில் தள்ளியவன், தானும் ஏறி அதை புயல் போல் இயக்கினான்…

பாலனின் இந்த செய்கையை கண்டு, அவனிடம் உண்மையைக் கூறிய தன்னையே நொந்து கொண்ட ஸ்ருதி, அங்கிருந்த சஷ்டியின் லக்கேஜை பார்த்தபடி தன்னை தனியாக அம்போவென்று விட்டுச்சென்ற தன் அண்ணனை என்ன செய்வது என்ற யோசனையில் அங்கிருந்த சேரில் பொத்தென்று அமர்ந்தாள்.

ஆனால் அதற்கு நேர்மாறாக அவளது எண்ணங்கள் தன் உயிர்த் தோழியான சஷ்டியிடமே சென்றது…

காரின் உள்ளே இருந்தவள் தன் இருபக்கமும் உள்ள கதவுகளைத் திறக்க முயற்சித்து தோற்றுப் போய் அவனை முறைத்துக் கொண்டிருக்க, அவனோ முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் குறையாமல், காரை ஓட்டுவது மட்டுமே தன் வேலை என்பது போல், அதிலேயே குறியாக இருந்தான்…

தன்னுடைய எந்த செயலுக்கும் அவனிடம் ஒரு பிரதிபலிப்பும் இல்லை என்று உணர்ந்தவள், தலையைக் கைகளில் தாங்கிய படி குணிந்திருந்தாள்…

கண்களில் உதிரும் நீர் அவளது மனதின் வலியைக் கூறியது…

முன்பக்கம் இருந்த கண்ணாடியின் வழியே அவளது ஓய்ந்த தோற்றம் தெரிய அவன் முகமும் வலியயைக் காட்டியது… மனம் அவளுக்காய் இளகத் தொடங்கியது அதுவும் ஒரு நொடியே…

‘அவள் தன்னை விட்டு போவதற்கான முடிவை எடுத்தவள்’ என்ற உண்மை உணர, முகத்தை மீண்டும் கடுமையாக்கினான்… கார் மார்த்தாண்டத்தை தாண்டிய நெடுஞ்சாலையில் செல்லாமல், கிளைச்சாலையில் செல்லவுமே அவளுக்கு புரிந்துவிட்டது…

‘கடவுளே…’ என்று மனம் கூக்குரலிட, தனக்குள் உருவாக்கிய கட்டுப்பாட்டையும் மீறி “சிவா… ப்ளீஸ் நான் உன்கிட்ட சொன்னேன் தானே, மறுபடியும் நீ அதேயே செய்தா என்ன அர்த்தம். ப்ளீஸ் அண்டர்ஸ்டேன்ட்… யூ ஆர் போர்ஸிங் மீ, நான் ஒன்னும் சென்டிமென்டல் இடியட் இல்ல, இப்படியெல்லாம் செய்து என்னை மயக்க முடியாது…”

“எத்தனை தடவை எங்க வச்சு எப்படி கேட்டாலும் என்னோட பதில் ஒன்னே ஒன்னுதான்… ஐ ஹேட் யூ… நான் உன்னை வெறுக்கிறேன். என்னால உன்னை மேரேஜ் பண்ணிக்க முடியாது… எப்பவுமே முடியாது… நான் என் பேமிலிக்குத் துரோகம் செய்யமாட்டேன்…” என்று பலவாறு கத்திக் கொண்டே வந்தாள்…

சடன் ப்ரேக் போட்டுக் காரை நிறுத்த, அதுவும் ஒரு குலுக்கலுடன் நிற்க, அதிர்ந்து போய் பயத்துடன் அவனையேப் பார்த்தாள் சஷ்டிகா…

“என்னைக் கல்யாணம் செய்துக்க மாட்ட? ரைட்.. ஓகே… நான் உன்னை போர்ஸ் பண்ணல, யூ டோண்ட் வொரி… ஐப்ராமிஸ் யூ. பட்..” என்று நிதானமாய் இழுத்தவன் “நான் உன்னை மேரேஜ் செய்துருக்கேனே, அத என்ன செய்ய, அதுவும் ரிஜஸ்டர் மேரேஜ்… உன்னால எதுவும் செய்ய முடியாது… இப்போ நான் என்ன செய்யனும்னு சொல்லிட்டா, நான் என்னோட வேலையைப் பார்த்துட்டு போயிட்டே இருப்பேன்…” மிகவும் கூலாக வந்தது அவனிடமிருந்து…

“வாட்… மேரேஜா… அதுவும் ரிஜிஸ்டர் மேரேஜ்… இது எப்போ நடந்தது… நான் எப்போ சைன் பண்ணேன்… நோ… நோ…. நீ என்னை ஏமாத்துற… பொய் சொல்ற…” அவனது மனநிலைக்கு எதிராய் கத்தினாள் சஷ்டி…

அவளது கத்தலைக் கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தாமல், காரின் டேஷ்போர்டில் இருந்து ஒரு கவரை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான்… அதைப் பறித்து வேகவேகமாய் பார்வையை ஓட்டியவளின், முகத்தில் தெரிந்த உணர்வுகளை மௌனமாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் சிவா என்ற சிவபாலன்…

‘இதுஎப்படிசாத்தியம்….’ கண்களை மூடி யோசித்தவளுக்கு நொடியில் விடை கிடைத்தது… ஸ்ருதி… ஸ்ருதியோட வேலைதான் இது… அன்று ஊருக்கு கிளம்பும் அவசரத்தில் தன்னிடம் கையெழுத்து வாங்கியது ஞாபகம் வந்தது… ஆனால், அது ப்ரபசர் கேட்டதாகத்தானே சொன்னாள்… படிக்காமல் அவள்மேல் இருந்த நம்பிக்கையில் செய்ததன் முட்டாள்தனத்தை எண்ணி நொந்து கொண்டு, அனல் பார்வையை அவனை நோக்கி வீசினாள் சஷ்டி…

பெண்ணவள் முகத்தில் தோன்றிய அடுத்தடுத்த உணர்வுகளை, மௌனமாய் உள்வாங்கியவன், அவளுக்கு எதிரே வந்து நின்று, “நீ என்னை அவாய்ட் பண்றது கூடத் தெரியாத அளவுக்கு நான் என்ன முட்டாளா…? லாஸ்ட் டைம் நீ என்கிட்ட இயல்பா பேசினது நடந்துக்கிட்டது, உன்னோட காதலை உணர்ந்து என்னை காதல் மழையில் நனைய வச்சது எல்லாம் இதோ இந்த அருவிக்கரையில்தான்… தெரியுமா..? ” என்று ரசனையாய் சொன்னவன், அன்றைய நாளை நினைவு கூர்ந்தான்.

சிவா அவளிடம் காதலைச் சொல்லி, பதிலுக்காக காத்திருந்த சமயம் அது. எத்தனை முறை முயன்றும் அவள் அவனுக்கான பதிலைக் கொடுக்க முன்வரவில்லை. ஆனால் அவனை மனதளவில் உயிராக விரும்புகிறாள் என்று அவனுக்குப் புரியத்தான் செய்தது. அவள் வாய்வழியாக சம்மதத்தைப் பெற்றே ஆகவேண்டும் என்று முடிவு செய்து அதற்காக் ஒரு திட்டமும் தீட்டினான்.

இயற்கையின் அழகை ரசிப்பதில் அவளைப் போல் யாரையும் பார்த்ததில்லை என்று ஒருமுறை ஸ்ருதி கூற கேட்டிருக்கிறான். அப்படியான இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றால் தன்னைச் சுற்றி போட்டு வைத்திருக்கும் வேலியை உடைத்து வெளியே வந்துவிடுவாள் என்று நினைத்தான்.

அதன்படியே அவளை அழைத்துக் கொண்டு அருவிக் கரைக்குச் சென்றான். சுற்றிலும் மரங்கள் சூழ, சூரியனின் கரங்கள் அந்த இடத்தை முற்றிலும் அணுகாமல், ஆங்காங்கேத் தன் கதிர்களைப் பரப்பியிருக்க, அதுவோ கொட்டு அந்த அருவியின் நீரில் பட்டு வெள்ளியாய் தகதகத்தது.

சுற்றிலும் பசுமை, பாலாய் கொட்டும் அருவி, அருவி நீரில் பட்டுத் தெரிக்கும் வெள்ளிக் கம்பிகளாக சூரியனின் கதிர்கள் அத்தனை ரம்மியமாய் அந்த இடம் அமைய, அருகில் நின்றவனின் கைகளைப் பற்றியிருந்தவளின் இறுக்கம் மெல்ல மெல்ல கூடிக்கொண்டே போக, ஒருக்கட்டத்தில் அவன் தோள்வளைவில் சாய்ந்தபடியே அந்த இயற்கையின் வரப்பிரசாதத்தை அள்ளிப் பருக ஆரம்பித்திருந்தாள்.

அவளது மோனநிலையை அறிந்தவன், சற்றும் யோசிக்காமல் தன் கைகளுக்குள் அள்ளி, கொட்டும் நீரின் நடுவில் நிற்க, மேலு அவனோடு ஒன்டிக்கொண்டாள் பெண். அன்றைய ந்னாளின் தாக்கத்தில் அவன் முகத்தில் மலர்வும், அவள் முகத்தில் இறுக்கமும் ஒரு சேர வந்தமர்ந்தது.  

அவனை வெறுமையாய் பார்த்தவள், தலையை குனிந்து கொண்டாள். “நீ ஹர்ட் ஆகனும்னு சொல்லல, இட்ஸ் மை ஃபீல்..” என்றபடியே தலையை வருட, பட்டென்று அவனை தள்ளிவிட்டு, “ஏண்டா.. உன்னை நான் பார்க்கனும்… எதுக்கு உன்மேல லவ் வரனும்… என்னோட சிச்சுவேஷன் தெரிஞ்சும் நான் ஏன் இப்படி பண்ணேன்.. உன்னை விடவும் முடியாம, விலக்கவும் முடியாம நான் படுற கஷ்டம் உனக்கு புரியுதா…” எனக் கத்தியவளின் இரு கைகளையும் பிடித்தவன்..

“எனக்கு புரியாம வேற யாருக்கு புரியும்… நீ ஒட்டி வரது போல தெரியும்.. ஆனா அப்படி எதுவுமே நடக்காத மாதிரி ஒதுங்கி போயிடுவ.. உன்னை உனக்கு தெரியனும்.. என் மேல இருக்க லவ் உனக்கு புரியனும்னு தான் அன்னைக்கு இங்க கூப்பிட்டு வந்தேன்.. இந்த மாதிரி ஒரு சூழல்ல நீ வேற எதைப் போட்டும் குழப்பிக்க மட்டேன்னு நம்பினேன்.. அது தான் நடக்கவும் செஞ்சது..”

“இங்க வந்ததும் உன்னை சுத்தி இருக்குற எல்லாத்தையும் மறந்துட்ட.. உன் முன்னாடி நான் மட்டும் தான் தெரிஞ்சேன்… உன்னால என்னை தள்ளி வைக்க முடியல.. உன் ஆழ்மனசுல இருக்குற நேசத்தை வெளியில் கொண்டு வரனும்னு தான் இப்படியெல்லாம் பண்ணேன்…”

“ஏன்னா நான் உன்னை என்னோட உயிருக்கும் மேலா விரும்புறேன்.. ‘ஐ லவ் யு சோ மச்..’ உன்னை எப்பவும் எந்த சூழ்நிலையிலையும் விட முடியாது. விடவும் மாட்டேன்…” என தீர்மானமாய் ஆழ்ந்த குரலில் கூறினான் சிவா.

“நோ… சிவா… உனக்கு என்னைப் பத்தி தெரிஞ்சா… நான் இங்கே ஏன் வந்துருக்கேன்னு தெரியும் போது உனக்கு என்னை பிடிகாது… யு ஹேட் மீ… ஐ நோ….” என்றவள்,

பின் “நான் எவ்வளவு பெரிய தப்பு பண்ணியிருக்கேன் தெரியுமா…? கடவுளே..! இது வெளியேத் தெரிஞ்சா உன்னோட பேரன்ட்ஸ் என்னைப் பார்க்குற பார்வையும் எப்படி மாறும்… அதை நினைக்கும் போதே நான் ஏன் உயிரோட இருக்கேன்னு தோனுது… என்னையே நம்பி இருக்க என் அம்மா என்னைப்பத்தி என்ன நினைப்பாங்க… அவங்க வளர்ப்பு தப்பாயிடுச்சோன்னு தினம் தினம் அவங்க மனசளவுல செத்துப் போயிடுவாங்க…” என்று முகத்தை மூடிக் கதறியவளை தன்மேல் வலுக்கட்டாயமாய் இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டவன் இறுக்கமாய் அனைத்துக் கொண்டான்…

“சசிம்மா… ப்ளீஸ் இவ்வளவு எமோசன் ஆகாத, நான் சொல்றதை பொறுமையா கேளு, நீ பயப்படுற அளவுக்கு இன்னும் எதுவும் நம்ம கையை விட்டுப் போயிடல. புரிஞ்சுக்கோடா, தப்பு உன்மேல இல்ல… எல்லாத் தப்பும் என்னோடது தான்… நான்தான் வேண்டாம் வேண்டாம்னு விலகிப் போனவளை வலுக்கட்டாயமாக காதலிக்க வச்சேன்… உன்னைப்பத்தி யோசிக்காம சுயநலமா இருந்துட்டேன்… சாரிடா… வெரி சாரி… தயவுசெய்து மன்னிச்சுடு ப்ளீஸ் அழாதே… என்னால உன்னை இப்படி பார்க்க முடியல…” என்ற ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் அவனது இறுக்கம் கூடிக்கொண்டே போனது…

அவனது செய்கையில் முதலில் திமிறியவள் அதுமுடியாமல் போக அவனது மேலேயே சாய்ந்து கதறினாள்… மங்கையவள் முதுகை வருடிவிட்டவன் அவள் இயல்புக்கு வந்துவிட்டாள் என்று புரிய, நேராக நிமிர்த்தி அவளது விழிநீரைத் துடைத்து விட்டவன் மீண்டும் தன்மேலே சாய்த்துக் கொண்டான்… அவளுக்கும் அது தேவையோ என்பது போல் வாகாய் சாய்ந்துக் கொண்டாள்… நிமிடங்கள் கடந்த நிலையில், தன் உணர்வு பெற்றவள் அவனிடம் இருந்து விலகி, காரைவிட்டு வெளியே வந்தாள்.

“ஹேய் சசி… சசி… என்ன…” என்றபடியே அவளைப்பின் தொடர்ந்தவன், அவள் முகத்தில் தெரிந்த தீவிரத்தில் அவன் முகமும் தீவிரமடைந்தது… ஏதோ கிறுக்குத்தனமாகப் பேசப் போகிறாள் என்றும் புரிந்தது மன்னவனுக்கு….

மீண்டும் சில நொடிகள் மௌனம்…

எதிரில் ஆர்ப்பரித்துக் கொட்டிய அருவியின் நீரையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், ஒரு பெருமூச்சுடன் திரும்பி, “சிவா… நான் உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசனும், நீங்க அதை முழுசா கேட்கனும்… அதுக்குப் பிறகு உங்க முடிவை சொன்னா போதும் சரியா…” என்று பீடிகையுடன் ஆரம்பித்தாள்…

அவளது ஆரம்பமே சிவாவுக்கு பயத்தை கொடுத்தது… அவன் எதிர்பார்த்ததைப் போலவே இவள் ஏதோ விபரீதமாக பேசப் போகிறாள் என்று புரிகிறது… என்னத்தான் சொல்லப்போகிறாள் அவள்… தீர்க்கமாய் அவளையே பார்த்தான்…

“ஹலோ… ஸ்ருதி… ஸ்ருதி இருக்கியா…? என்னாச்சு? ஏன்..? இவ்வளவு நேரம் போன் எடுக்காம இருந்த…? ஹலோ ஸ்ருதிம்மா என்னடா…? என்று படபடப்புடன் கத்தியவன் மறுமுனையில் ‘இம்சை’ என்று இவளால் அன்பாய் அழைக்கப்படும் அவள் இம்சைக்காதலன் அரவிந்த்…

“ஹேய்… ஸ்டாப்… ஸ்டாப்… எதுக்கு இப்படி கத்துற? நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்… முதல்ல நீ எங்க இருக்க? இந்த பாலா என்னை ஏர்போட்ல அம்போன்னு விட்டுட்டு போயிட்டான்…” என அவனின் படபடப்பைக் கண்டுக்கொள்ளாமல், தன் பிரச்சனையை எரிச்சலாய் கூறிக் கொண்டிருந்தாள். ராட்சசி என்று அவனால் காதலாய் அழைக்கப்படும் காதல் ராட்சசி ஸ்ருதி…

இவள் பேசி முடிக்க, அவள் முன்னே வந்து நின்றான் அரவிந்த்… அவனைப் பார்த்ததும் ‘ஊப்ஸ்’ என்று தன் பெருமூச்சையெல்லாம் ஊதியவள், “ஷ்ப்பா… வந்துட்டியா… எங்கடா இவ்வளவு லக்கேஜையும் அள்ளிக்கிட்டு எப்படிடா தனியா மேனேஜ் பன்றதுன்னு நினைச்சேன். நல்லவேளை வந்துட்ட, வா.. வா… சீக்கிரம் இந்த லக்கேஜை எடு போவோம்… டென்ஷன்ல அலைஞ்சது பசி எடுக்குது…” என்று நிறுத்தாமல் பேச,

அவளை முறைத்தவன், ஒன்றும் பேசாமல் அனைத்தையும் அள்ளிக்கொண்டு இவளைக் கண்டுகொள்ளாமல் முன்னே நடக்க, அதில் கடுப்பானவள், “ஏய்… இருடா… என்னை விட்டுட்டுப் போற… லூசு… லூசு…” என்றுக் கத்திக்கொண்டே அவன் பின்னாடியே ஓடினாள்…

லக்கேஜை காரில் அடுக்கியவன் முன்புறம் அமர்ந்திருந்தவளிடம், “லக்கேஜை மட்டும்தான் உன்பாசமலர் எடுத்துட்டு வரச்சொன்னான்… நீ என்ன எக்ஸ்ட்ரா லக்கேஜா..” என்று வார்த்தையைக் கடித்து துப்ப…

“என்ன சொன்ன எக்ஸ்ட்ரா லக்கேஜா… என்னைப் பார்த்தா அப்படியா தெரியுது இரு உன்னை…” என்று அவன் மேல் பாய்ந்தவளை ஒரு கையால் அடக்கி “பின்னே பாரு நீ எப்படி இருக்க…? உன்னை கண்ணாடியில் நீ பார்க்குறீயா இல்லையா…? உருளைக் கிழங்குக்கு ட்ரஸ் மாட்டிவிட்ட மாதிரி உருண்டையா சேப்பா இருக்க உன்னை லக்கேஜ்னு சொல்லாம வேற என்ன சொல்ல சொல்ற…” என மீண்டும் சீண்ட,

அவன் பேசப்பேச முகம் சிறுத்து மூக்கு நுனி மேல் கோபம் வந்து உட்கார்ந்து கொள்ள, “நான் உருளைக் கிழங்கா… உன்னைக் கவனிச்சுக்கறேன்டா…” அவன் கைகளை தட்டிவிட்டு மேலே பாய்ந்து முடியை பிடித்து ஆட்ட,

“ஏய் ராட்சசி விடுடி… விடுடி…” என அவளிடமிருந்து தன்னை பெரும்பாடுபட்டு விடுவிடுத்துக் கொண்டவன் அவளை உள்ளேத் தள்ளி விட்டுவிட்டு மறுபக்கம் அமர்ந்து காரை எடுத்தான் அரவிந்த்…

அத்தியாயம் – 02

ப்ரியமானவர்களின்

நினைவுகள் ப்ரியமாக

இருக்கிறதோ இல்லையோ..?

ப்ரியாமல் இருந்து விடுகிறது

இதயத்தில்…!

காரில் இருந்த இருவரது முகமும் உர்ரென்று இருந்தது. அரவிந்தின் கோபத்தில் கார் பறந்தது. காரின் வேகத்தைப் பார்த்துப் பயந்தவள், “எதுக்கு இவ்ளோ ஸ்பீடா போற, எனக்குப் பயமாயிருக்கு அர்வி…” நீ இன்னும் உன்னோட லைசென்சையும் ரெனிவல் பண்ணல, எதாச்சும் விபரீதமா ஆச்சு உன்னை என்ன பண்ணுவேன்னு தெரியாது…” என்று அவள் சொல்ல சொல்ல அவனது வேகம் அதிகமானதே தவிர குறையவில்லை…

அரவிந்தின் வேகத்தைப் பார்த்து பயந்தவள், “டேய் உனக்கு ஒரு தடவை சொன்னாப் புரியாதா, எருமை மெதுவா போடா…” என்றதும், பட்டென வேகத்தைக் குறைத்து சாலையின் ஓரத்தில் காரை நிறுத்தினான்…

அந்த செயலில் அவனைத் திரும்பி பார்த்தவள், அவன் முகம் இறுக்கியிருப்பதை உணர்ந்து, ‘ஐயோ, ஓவரா பேசிட்டோமோ இவன் ஏடாகூடமா எதையாவது பேசப்போறான் கடவுளே… காப்பாத்து…’ என்று எச்சிலை விழுங்கியபடி பதட்டத்துடன் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்…

“வெல்… உன்கிட்ட பேசனும் எனக்கு, நானே யோசிச்சு பொறுமையா உன்னை ஹேன்டில் பண்ணனும்னு நினைச்சேன், பட் உன்னோட இந்த கிறுக்குத்தனம் எல்லாம் பார்த்தா, என்னோட பொறுமையே எருமை ஏறி செவ்வாய் கிரகத்துக்கு போயிடும் போல. சோ இப்பவே உன் கிட்ட பேசிடுறது நல்லது… இனி ஒரு சந்தர்ப்பம் நாம தனியா பேச கிடைக்குமோ கிடைக்காதோ… என்ன நான் சொல்றது சரிதானே…?” என்றான் வில்லன் ரேஞ்சில்.

“ஆங்… என்ன… என்ன பேசப் போற, எதுவா இருந்தாலும் வீட்டுல போய் பேசிக்கலாம், இப்போ நீ காரை எடு…” பதட்டத்தில் பெண்.

“ஆஹா… புரிஞ்சிடுச்சு போலயே, என் ராட்சசிக்கு… ம்ம்… அப்போ இப்பவே பேசிடுவோம்… சொல்லு உன் கிட்ட நான் லவ் சொல்லி எத்தனை வருஷம் ஆச்சு…?” அமைதியாக ஆரம்பித்தான் அரவிந்த்.

“…..” அமைதி பெண்ணிடம்

“ம்ம்… சொல்லு மா ஸ்ருதி தேவி சொல்லு…” கொஞ்சம் கிண்டல் தொணி

“…..” இப்போதும் அதே அமைதி அவளிடம்.

“ஹேய் இப்போ சொல்றியா, இல்லையா…” அமைதியும், கிண்டலும் சற்று மாறி இறுகியக் குரலில் அவன் குரல்.

“…..” இப்போது பேரமைதி பெண்ணிடம்.

“நீ சொல்ல மாட்ட” அதட்டலாக மாறிவிட்டது குரல்.

“ஓகே வெல், தென் நீ சொல்லாம இந்தக் கார் இந்த இடத்தை விட்டு ஒரு அடி கூட நகராது…” ஜன்னல் எல்லாவற்றையும் ஏற்றி விட்டு, ஏசியை ஆன் செய்து சீட்டில் நன்றாக சாய்ந்து விட்டிருந்தான்… கை தானாக fm ஐ ஆன் செய்திருந்தது…

“வணக்கம் இது கோடை பண்பலை 100.8 நீங்கள் இப்போது கேட்டுக்கொண்டிருப்பது காதல் கலட்டா…” என ஆர்பார்ட்டமாய் ஒரு பெண் தொகுப்பாளினி பேசிக் கொண்டிருந்தாள்…

தொடர்ந்து, “காதல் சொல்லும் காதலன்/ காதலி அலட்சியப் படுத்தும் காதலி/ காதலனைப் பற்றி தங்கள் அபிப்ராயங்களை நீங்கள் சொல்லலாம்… அதற்கு முன் காதலுக்காக, காதலர்களுக்காக இளைய தளபதி விஜயின் நடிப்பில் வெளிவந்த வசீகரா எனும் படத்தில் இருந்து ஒரு அருமையானப் பாடல் என்று கூறி அந்தப் பாடலை ஒலிக்க விட்டாள்…

‘ஒரு தடவை சொல்வாயா… உன்னை எனக்கு பிடிக்கும் என்று..’ எனத் தொடங்கிய பாடலை தானும் சேர்ந்து ஹம் செய்தபடியே கண்களை மூடியிருந்தான் அரவிந்த்…

ஸ்ருதிக்குத் தான் அய்யோ என்றிருந்தது. நேரம் காலம் தெரியாம இந்த எப் எம் வேற, என்றுத் தலையிலடித்துக் கொண்டாள்…

‘வரலாற்றில் வாழ்கின்ற காதல் எல்லாம் வலியோடு போராடும் காதல் தானே, ஒரு தடவை…’

“அர்வி…” மெதுவாய் ஆரம்பித்தாள் ஸ்ருதி.

“….” இப்போது அரவிந்திடம் அமைதி.

“அர்வி ப்ளீஸ்…” கெஞ்சல் குரலில் பெண்.

சீட்டில் சாய்ந்தபடியே பார்வையை மட்டும் திருப்பி அவளைப் பார்த்தான்…

விழிகளில் தவிப்புடன், கையைப் பிசைந்தபடியே அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ‘என்ன’ என்பது போல் புருவத்தை உயர்த்த, அந்தப் பாவனையில் சட்டென்று பார்வையை தழைத்தவள், “பைவ் யேர்ஸ் ஆச்சு” முணுமுணுப்போடு சொல்ல,

“ம்ம் கேட்கல, சத்தமா சொல்லு…” என்றான் குரலில் பழைய குறும்பு எட்டிப் பார்த்ததோ…! அதை உணர்ந்தவள், “பைவ் யேர்ஸ், பாஞ்ச் சால், அஞ்சு வருஷமாச்சு…” கடுப்பாய் கத்தியவளை, கூர்ந்து நோக்கியவன்,

“ம்ம்… பைவ் யேர்ஸ்… இந்த பைவ் யேர்ஸ் நீ ஓகே சொல்லாம எனக்கு எப்படி போயிருக்கும் நீயே சொல்லேன்” என்றான் குரலில் வலியோடு.

‘அட உலகை ரசிக்க வேண்டும் நான் உன் போன்ற பெண்ணோடு’ என்று ஹரிஹரனின் குரலில் பண்பலையில் அடுத்து ஒலித்த பாடலை நிறுத்தியவன், அவள் பக்கம் திரும்பி அமர்ந்தான்…

“ம்ம் பதினைஞ்சு வயசு பொண்ணுக்கிட்ட லவ் சொல்லும் போது அந்தறிவு இருந்திருக்கனும்” என்றாள் அவளும் எரிச்சலாய்…

அவளையே ஆழ்ந்து பார்த்தவன் ஒரு பெரு மூச்சை விட்டு, “ம்ம்… இல்லை தான், அப்போ உன் மேல இருந்தக் காதல் என் அறிவை மறைச்சுடுச்சு… நீ மட்டும் அந்த செம்பட்டைத் தலையனோட சேர்ந்து என்னைக் கிண்டல் பண்ணாம இருந்திருந்தா, நான் தான் முக்கியம்னு அவன் கிட்ட சொல்லியிருந்தா, நான் ஏன் உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணியிருக்க போறேன்…”

“அவன் கூட சேர்ந்துட்டு என்னை இன்சல்ட் செய்யவும், அவன் உன்னை கேரிங்கா பார்க்கவும் ஒரு பயம். அதான் நீ என்னை விட்டுப் போயிடக்கூடாது, நான் தான் உனக்கு எல்லாமுமா இருக்கனும்னு நினைச்சு, உன்னை யாருக்கும் விட்டுக் கொடுக்க பயந்து தான், அந்த வயசுல உனக்குப் புரியுமா, புரியாதான்னு கூடத் தெரியாம உன்கிட்ட வந்து அந்த மாதிரி லவ்வை சொன்னேன்…” என்றபடியே அவளது நடுங்கிய கரங்களை தனது கைகளுக்குள் வைத்து அழுத்திக் கொண்டான்…

நடுக்கம் மெல்லக் குறைய, “நீ சொல்லிட்டு போனதும் எனக்கு பெரிய ஷாக், அப்போ தான் விஷ்ணு வந்தான். என்னன்னு விசாரிக்கும் போது உன்னைக் காட்டிக் கொடுக்கத் தோனல, ஒன்னுமே சொல்லாம போயிட்டேன். நைட் முழுதும் தூங்கவே இல்ல. அடுத்த நாள் நீயும் சிவாவும் ஹாஸ்டல் போயிட்டீங்க, எனக்கு ஒரு மாதிரி வருத்தமா இருந்துச்சு…”

“ஏன் என் கிட்ட சொல்லாம போயிட்டன்னு தோனுச்சு, ஒருவேளை என் மேல கோபமா, அதனால் பிடிக்காம என்னைப் பார்க்காம போயிட்டியோன்னு நினைச்சேன்… உன் மேல கோபம் அதிகமாச்சு, அதான் அதுக்கப்புறம் விஷ்ணு கூட சேர்ந்து உன்னை வெறுப்பேத்தினேன். ஆனா அவன் என்னோட க்ளோஸ் ப்ரண்ட், நீ என்னை லவ் பன்றதை அவன் கண்டுப்பிடிச்சுட்டான். நீ அவனையும் முறைச்சிட்டே இருப்பியா, அதான் அவனும் என் கூட சேர்ந்து உன்னை வெறுப்பேத்தினான்…” என அவளும் அன்றைய சம்பவத்தை நினைவு கூற,

“சோ… உங்க போதைக்கு என்னை ஊறுகாயா ஆக்கிருக்கீங்க ரெண்டு பேரும் அப்படித்தான…” என்றபடி இன்னும் நெருங்கியிருந்தான் அவளிடம்…

“இப்போ எதுக்கு இவ்வளவு பக்கம் வர, நான் இன்னும் உனக்கு ஓகே சொல்லல….” என்றாள் கதவை ஒட்டிக் கொண்டு.

“அப்போ சீக்கிரம் ஓகே சொல்லு…” என அவள் முகத்தைக் கையில் ஏந்தி விழிகளில் பார்வையை பதித்தான் ஆழமாக…

அவன் பார்வையில் திணறியவள், “என்ன இப்படியெல்லாம் பண்ற…” என முணுமுணுக்க,

“எப்படி பண்றேன்… இப்படியா பண்றேன்…” என அவளது நெற்றியில் இதழ் பதிக்க, அவள் அதிர்ந்து நோக்க முன்னே “இல்லை இப்படி பண்றேனா….” என கன்னங்களில் அடுத்தடுத்து தன் தாக்குதலை தொடர்ந்தான்.

அவனது தாக்குதலில் முதலில் அதிர்ந்தவள் தொடர்ந்து ஒரு கட்டத்தில் அவனிடம் மயங்கி முகத்தில் மூழ்கிப் போயிருந்தாள்… பல நிமிடங்கள் கழிந்த இருவரது மோன நிலையையும், அரவிந்தின் போன் அடித்து களைக்க, வேகமாய் அரவிந்தை தள்ளிவிட்டவள், ஜன்னல் புறம் திரும்பி தன் முகத்தை இரு கைகளாலும் மூடிக் கொண்டு மூச்சுக்களை ஆழமாய் எடுத்து விட்டாள்…

ஸ்ருதியின் செயலில் முதலில் திகைத்தவன் பின் தனக்குத் தானே சிரித்துக் கொண்டு, அடித்து ஓய்ந்த செல்லை எடுக்க, அது மறுபடியும் ஒலித்தது… திரையில் சிவா என்றிருக்க, எடுத்து ஹலோ சொல்லு முன்னே, சிவா சொன்ன செய்தியில் அரவிந்தின் முகம் பயத்தைக் காட்டியது….

—-

“சசி இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இந்த அருவியவே பார்த்துட்டு இருப்ப… என்ன சொல்லனுமோ, அதை சீக்கிரம் சொல்லு…”– சிவா.

“சொல்லனும்… நிறைய சொல்லனும்… ஆனா, எப்படி ஆரம்பிக்கத் தெரியல.. இதை உங்ககிட்ட சொல்ல எனக்குப் பயமா இருக்கு.. நீங்க என்னைத் தப்பா நினைச்சிடக் கூடாதே…” – சஷ்டி

“எதுக்கு இவ்வளவு தயக்கம். நான் உன்னை தப்பா எடுத்துக்கவே மாட்டேன்.. நீ பயப்படாம சொல்லு..” – சிவா

“ம்ம்…” என்று ஆழமூச்செடுத்தவள், நேரே சிவாவிடம் சென்று, அவனின் முகத்தை இருகைகளிலும் ஏந்தி, கண்ணை நேர்கொண்டுப் பார்த்தபடியே, “ஐலவ்யூசிவா.. லவ்யூசோமச்..”என்று கூறியபடியே அவனது இதழில் தன் இதழைப் பொறுத்தினாள்…

சஷ்டியின் ஒவ்வொரு செயலையும் வியப்பு மாறாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், அவள் “ஐலவ்யூ..” என்றபடியே முத்தம் கொடுக்கவும், அந்த முத்தத்தில் திளைக்க வேண்டும் என்பதையும் மீறி அவனுக்குள் பயம் துளிர்விட, ஆரம்பித்தது. இது தான் நினைத்தது போல மிகச்சிறிய விஷயம் இல்லையோ.?

ஏதோ ஒரு பெரிய சிக்கலில் மாட்டியிருக்கிறாள் என அவன் யோசிக்கும் முன்னே, அவனை விட்டு நகர்ந்தவள், “என்னோட காதல் பொய்யில்லை சிவா, இது இப்போ ஆரம்பிச்ச காதல் இல்லை, எப்போ நீங்க ஸ்ருதியோட எங்க காலேஜுக்கு வந்தீங்களோ அப்போ ஆரம்பிச்சது..” என தன் மனதில் இருந்த பெரிய உண்மையை அவனிடம் ஒத்துக் கொண்டாள் சஷ்டிகா.

ஸ்ருதியை காலேஜில் விடும்போது என்றால் மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பா அப்போதிருந்தேவா, வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் ஒருசேர, அவளையேப் பார்த்தான்.

அவளுக்கு அப்படி ஒன்னும் இல்லை போல, மீண்டும் அருவியில் பார்வையைப் பதித்தவள், “எனக்கு ஒரு அக்கா இருக்கா, அவ பேரு ஷ்ரவந்தி.” அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் சிவாவின் முகம் பல உணர்ச்சிகளைக் காட்டியது.

“அவ இருக்கா, ஆனா இல்லை.” என்று விரக்தியாக கூறியபடி, அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவனுக்கும் சிலது புரிவது போல தோன்றியது.

“இருக்கா, ஆனா இல்லைன்னு சொன்னா என்ன அர்த்தம், எனக்கு புரியல, உன்னோட அம்மா கூட இருக்காங்க தானே” என்றான் யோசனையாக.

“ம்ம்… இருக்காங்க ஏதோ இருக்காங்க..”குரல் முழுவதும் விரக்தி அவளிடம்.

“ப்ளீஸ் சசி, ஆதி முதல் அந்தம் வரை முழுசா உன்னைப்பத்தி என்கிட்ட எதையும் மறைக்காம சொல்லு. நீ சொன்னாதான் எனக்கும் தெரியும், உனக்கும் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸாகும். ..ப்ளீஸ்..” என்றான் அவளை நெருங்கித் தனக்குள் கொண்டு வந்து.

“ஆமாம், சொல்லனும், எல்லாதையும் சொல்லனும் உங்ககிட்ட சொல்லிட்டா எனக்கும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும்.” என்றவள் தன் குடும்பத்தைப் பற்றி கூற ஆரம்பித்தாள்.

ராஜவேலு – பத்மா இருவரும் தஞ்சாவூரைச் சேர்ந்தவர்கள். ராஜவேலுவிற்கு பூனேவில் உள்ள ஒரு கல்லூரியில் பேராசியர் வேலை. பத்மா இல்லத்தரசி… இவர்களுக்கு ‘ஷ்ரவந்தி – சஷ்டிகா’ என்ற இரு பெண் குழந்தைகள்… மூத்தவள் ஷ்ரவந்தி இளையவள் சஷ்டிகா…

பறவை தன் சிறகை விரித்துப் பறப்பது போல் அழகாய் நகர்ந்தது அவர்களது வாழ்க்கை… ஷ்ரவந்தி தன் கல்லூரிப் படிப்பை, அவள் தந்தை பணியாற்றும் அதே கல்லூரியில் படித்தாள். தன் பெண்களின் சந்தோசம் தான் முக்கியம் என்று அவர்களை உயிராய் நினைத்து வந்தனர். சஷ்டிகாவும் தன் பள்ளிப் படிப்பை முடிக்க, அவள் பெங்களூரில் தான் சேருவேன் என்று அடம்பிடிக்க, வேறு வழியின்றி மூவரும் சேர்ந்தே வந்து அவளை கல்லூரியில் சேர்த்து விட்டு சென்றனர்.

அந்தக் கல்லூரியில் தான் ஸ்ருதி சஷ்டிகாவிற்குத் தோழியானது. முதல் வருடம் மிகவும் அழகாக சென்றது… சீனியர்களின் ராகிங் ஒரு புறம் வருத்தம் என்றாலும், காலப்போக்கில் அவர்களும் தோழமையாகப் பழக அந்தக் கல்லூரி மிகவும் பிடித்து விட்டது சஷ்டிக்கு…

அப்போது காவிரி நீர் பிரச்சனை உண்டான நேரம் கல்லூரியெல்லாம் விடுமுறை என்று அறிவித்து விட, யாரிடமும் தெரிவிக்காமல் பூனே சென்றாள்… அங்கு சென்ற போது அவள் கண்ட காட்சி, இப்போது நினைத்தாலும் அவள் உயிரை கசக்கியது…

அத்தியாயம் – 03

என் நியாபகங்கள்

உன்னில் உயிர்பெரும்

போதெல்லாம் எழுதிக்கொள்..

என் காதல் தொலைந்திருக்காது

தொலைத்து விட்டாயென…

அதுவரை அனைத்தையும் மனப்பாடம் செய்து ஒப்பிப்பது போல் கூறிவள், அதற்கடுத்து எதையும் கூற முடியாமல் திணறினாள்…

அவளது தோள்களை இதமாக அழுத்தியவன், “கஷ்டமா இருந்தா சொல்ல வேண்டாம்டா, உன்னை வருத்திக்காதே ப்ளீஸ்…” எனவும்,

“இல்லை முதலும் கடைசியுமா இதை சொல்லி முடிச்சிடுறேன்…” என்றவள், “நான் அங்க போனதை யாருமே எதிர் பார்க்கல போல மூணு பேரும் என்னை ஷாக்கா பார்த்தாங்க, சந்தோசமே இல்லை. என்னன்னு கேட்கும் போது அப்பாவுக்கு ‘மைல்ட் அட்டாக்’ அப்படின்னு சொன்னாங்க. தாங்கவே முடியல… ரெண்டு நாளா அப்பா எதுவும் பேசல, அக்கா அப்பாகிட்ட பேசுறதுக்கு போறா, ஆனா அவர் இவளை அவாய்ட் பன்றார். அம்மாவும் ஷ்ரவ் கிட்ட அதிகமா பேசல…”

“வீட்டுல வேற ஏதோ பிரச்சனைன்னு புரிஞ்சது… யாருக்கிட்ட கேட்டாலும் எதுவும் சொல்ல மாட்டேங்கிறாங்க… ஷ்ரவ் அழுதுட்டே இருக்கா… காலேஜும் போகல, பொறுக்க முடியாம அம்மாவை தனியா பிடிச்சு கேட்கும் போது, ‘ஷ்ரவ் ஒருத்தரை லவ் பண்றதாகவும், அது தெரிஞ்சு தான் இவ்ளோ பிரச்சனைன்னும் சொன்னாங்க…’ இந்தப் புள்ளப் பூச்சியா இப்படின்னு.. எனக்கு கொஞ்சம் சிரிப்புக் கூட வந்தது…

என்னோட முகத்துல சந்தேகத்தைப் பார்த்ததும் ‘அந்தப் பையனும் தமிழ் நாட்டுக்காரன் தான், நல்ல பையன் தான், அப்படின்னு அப்பாக் கூட சொன்னார். ஷ்ரவ் பிடிவாதம் அதிகமாகவும் அப்பா அவரைக் கூப்பிட்டு பேசினார்…’

“அவரும் நல்ல விதமா பேசிட்டு போனார்… என்னோட வீட்டுல கண்டிப்பா ஒத்துகுவாங்க, நீங்க என்னை முழுசா நம்பலாம்னு சொல்லிட்டுப் போனார்… போனவர் தான் இப்போ வரைக்கும் வரவே இல்லை. ஒரு மாசம் முழுசா ஆகிடுச்சு, காலேஜுல கொடுத்த அட்ரஸ் எல்லாம் வச்சு விசாரிக்கும் போது, அப்படி ஒரு பையனே எங்களுக்கு இல்ல, இனி இதைப் பத்தி விசாரிக்க எதுக்கும் இங்கே போன் பண்ணாதீங்கன்னு சொல்லிட்டாங்களாம்.”

“அதுவே பெரிய ஷாக் அப்பாவுக்கு, இதுல உன் அக்கா வேற, அவரைக் கண்டுபிடிக்கனும் சென்னைப் போக கிளம்பியிருக்கா, எங்களுக்குத் தெரியாம அது தான் அப்பாவை படுக்க வச்சுடுச்சு… அவளை நம்பினதுக்கு எப்படி பண்ணிட்டா…?” என்று தாயின் அழுகை அவளை மிகவும் வருத்தியது…

அதையும் இதையும் சொல்லி அவரை சமாதானப்படுத்தியவள், மற்றவர்களிடமும் பேசி ஓரளவுக்கு சரி செய்திருந்தாள். அவள் விடுமுறை முடிந்து கிளம்பும் நாளில் தான் அவளது அப்பா அவளிடம் நீண்ட நேரம் பேசினார். அப்போது தான் ஷ்ரவந்தியின் காதலனைப் பற்றி முழுமையாக தெரிந்தது.

“காலேஜில் நல்ல பையன்னு பேர் வாங்கினான்மா, பொண்ணுங்க கூட அளவாதான் பழகுவான்… அவனுக்கு நம்ம ஷ்ரவந்தியை எப்படி பிடிச்சதோ தெரியல, முதல்ல யோசிச்சாலும், பிறகு நான் சரின்னு தான் சொன்னேன்… வீட்டுல பெரியவங்ககிட்ட பேசிட்டு வரேன்னு போனவர் தான், திரும்ப வரவே இல்லை… நாங்க போன் செய்து பார்த்தும் எந்த ரெஸ்பான்சும் இல்ல, அவங்க வீட்டுல பேசினேன். ஒரு அம்மா பேசினாங்க எங்களுக்கு அப்படி ஓரு பையனே இல்லை, உங்களை ஏமாத்திருக்கான்னு சொல்றாங்க…”

“அந்தப் பையனோட ப்ரண்ட்ஸ்கிட்ட கேட்டாலும் எந்தத் தகவலும் இல்லை… நான் சரியாகிடுவேன், ஆனா ஷ்ரவ் அவளை… அவளை… எப்படி சரி பண்றதுனே தெரியல… ‘She is mentally shock…’ கடவுள் தான் துணையிருக்கனும்.” என்று தன்னுடன் பேசிய தந்தை, தன்னை ரயில்வே ஸ்டேசனில் கையசைத்து வழியனுப்பிய தந்தை அடுத்து அவள், அவரைப் பார்த்தது உயிரற்ற உடலாக…!

தலையில் அடித்துக் கொண்டு கதறினாள் சஷ்டி… “அப்பாவுக்கு எங்க மூனு பேரையும் இப்படி விட்டுட்டுப் போக எப்படி மனசு வந்துச்சோத் தெரியல… நான் பெங்களூர் வந்து சேரக் கூட இல்லை… எனக்கு மெசேஜ் வந்தது… மறுபடியும் என்னைத் தனியா அனுப்ப யோசிச்சு வார்டன் ஸ்ருதியைக் கூட அனுப்பினாங்க…”

“காரியம் எல்லாம் முடிஞ்சது…. அப்பாவுக்கு மறுபடியும் அட்டாக். எங்க ரிலேட்டிவ்ஸ் எல்லாம் எங்களை தஞ்சாவூருக்கு கூப்பிட்டாங்க. அடுத்து அது தான் சரின்னு நான் கூட யோசிச்சேன். ஆனா அம்மா, இப்பவே வேண்டாம். கொஞ்ச நாள்ல நாங்களே வந்துடுறோம்… உங்களை மதிக்காம பேசுறதா நினைக்காதீங்கன்னு சொல்லி போக மறுத்துட்டாங்க…”

“இத்தனை நாள் இங்க ஊரில் இருந்துட்டு, இப்போ போறதுக்கு வருத்தப்படுறாங்க போலன்னு நானும் நினைச்சேன். ஏன்னா அப்பா இறந்த பிறகு அதுவரைக்கும் நாங்க மூனு பேரும் ஒன்னா எந்த விசயத்தையும் முழுசா பேசிக்கவே இல்லை…”

“ஒவ்வொருத்தரா எல்லாரும் போனாங்க. நாலு பேர் மூனு பேரானோம்… அன்னைக்கு நைட் அம்மா சொன்ன விசயம் எனக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்துச்சு. எனக்கே இப்படி இருந்தா, அப்பாவுக்கு அந்த அதிர்ச்சி தான் அவரைக் கொன்னுருக்கு…” என்று அதுவரை அவன் கைகளுக்குள் இருந்தே சொல்லியவள், இப்போது அவனை விலக்கி நிறுத்தி விட்டாள்…

“என்ன சசி…” என்ற சிவாவின் குரலும் கலங்கித்தான் இருந்தது… தன்னவள் கதறுவதை அவனாலும் தான் சகிக்க முடியவில்லையே… வேண்டாம்… சொல்ல வேண்டாம் என்றாலும் கேட்க மாட்டேன் என்று தன்னை முழுதாக வருத்திக் கொண்டு சொல்லிக் கதறுகிறாளே… என்று மனதுக்குள்ளே அழுதவன், அவள் விலக்கிய கைகளை மீண்டும் பற்றி, “உனக்கு எல்லா வகையிலும் துணை இருப்பேன், நீ அழக் கூடாது… உன்னோட இந்தப் பிரச்சனை இனி என்னோட பிரச்சனை. ப்ளீஸ் அழாத சசி… நீ விடுற ஒவ்வொரு சொட்டுக் கண்ணீரும் என் இதயத்துல இருந்து வர ரத்தக் கண்ணீர். ப்ளீஸ் புரிஞ்சுக்கோடா…” என்றுக் கெஞ்சினான் சிவா.

“இல்ல சிவா… ஒரு தப்புமே செய்யாம எதுக்கு என்னோட அப்பா எங்களைவிட்டுப் போகனும்…? எங்களை விட மானம் மரியாதை முக்கியமா…? நாங்க மூனு பேர்… மூனு பேரும் லேடீஸ்… யாரை நம்பி விட்டுட்டு போனார்… எப்படி அப்படி ஒரு மனசு வந்தது…? நானும் படிச்சுக் கூட முடிக்கல அப்போ…” எனக் கத்தியவளை என்ன சொல்லித் தேற்றுவது எனக் கூடத் தெரியவில்லை அவனுக்கு…

பிடித்திருந்த கைகளில் அழுத்தம் கொடுக்க, சஷ்டி நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள், அதில் தெரிந்த வேதனையும் வலியும் அவனைக் கொல்லாமல் கொன்றது… அதே வலி சிறிதும் குறையாமல் அவனிடமும் உண்டாகி, அது அவன் விழிகளிலும் தெரிந்தது….

“என்னை அனுப்பிட்டு வீட்டுக்கு வந்த அப்பா, ஷ்ரவ் கிட்ட பேசியிருக்கார்… அம்மா தான் சொன்னாங்க இதெல்லாம்… எல்லாத்தையும் மறந்துடு, நீ ஜாபுக்கு போறதுனாலும் சரி, உனக்கும் ஒரு சேஞ்சா இருக்கும்… உடனே முடியாது தான் எல்லாம் போக போக பழகிடும்… அப்பா உன் நல்லதுக்காத் தான் சொல்றேன்… உடனே உனக்கு நான் யாரையும் மாப்பிள்ளை பார்க்கல, பொறுமையா செய்யலாம்… அப்பாவுக்காக இதை நீ செய்டான்னு சொல்லிருக்கார்…”

“அவளும் அவர் மடியில் படுத்திக்கிட்டு, ‘என்னை மன்னிச்சிடுங்க டாடி, என்னைத் தப்பா நினைக்காதீங்கன்னு சொல்லிட்டே இருந்திருக்கா… ரெண்டு பேரையும் சமாதானம் செய்து நான் தான் அனுப்பி வைச்சேன்… நான் அப்பா கூட பேசிட்டு வரேன்னு, அவர் ரூமுக்கு போயிட்டு வரதுக்குள்ள, பேன்ல சேலையைப் போட்டு இவ சேர் மேல நிக்குறா…”

“நான் என்ன செய்வேன், அவளைக் கீழேத் தள்ளி அப்பாவை வரச்சொல்லி, என் ஆத்திரம் தீர வரை அடிச்சுட்டேன்… யாரோ ஒருத்தனுக்காக எங்களை பத்தி யோசிக்கவே இல்லையே இவ…”

‘இல்லைம்மா… நீங்க நினைக்குற மாதிரி இல்லை, என்னால இனி வாழ முடியாதும்மா… நான் வாழத் தகுதியே இல்லம்மா… என்னைக் கொன்னுடுங்கம்மா, நான் உங்களை ஏமாத்திட்டேன், நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்…’ தலையில அடிச்சிட்டு அழறா… ஏதோ பெருசா ஒன்னை சொல்லப்போறான்னு பயந்துட்டே அவளைப் பார்த்தேன்… அவளோ எங்க ரெண்டு பேரையும் பார்க்காம முகத்தை மூடிட்டு ‘நான் கெட்டுப் போயிட்டேன் அவன் குழந்தை இப்போ என் வயித்துல வளருதுன்னு இடியைத் தூக்கித் தலையில போட்டுட்டா…”

“என்னடி சொல்ற, என்னடி சொல்றன்னு அவளை நான் உலுக்க, உங்க அப்பாவோ “பத்மா” என்று அதட்டியவர் ‘அவளை உள்ளேக் கூப்பிட்டுப் போ… இப்போ எதுவும் பேசாத’ என்று மகளைக் கண் கொண்டும் பார்க்காமல் அறைக்குள் நகர,

“அப்பா” என்று கூவியவள் அவர் காலில் விழுந்து, ‘என்னை மன்னிச்சுடுங்க அப்பா… என் கூட பேசுங்க டாடி…. ப்ளீஸ் டாடி… என்னை அடிங்க டாடி, கொன்னுடுங்க டாடி…’ எனக் கதறியவளை பிடித்துத் தூக்கியவர்… “உங்க ரெண்டு பேரையும் அவ்வளவு பலவீனமாவா வளர்த்தோம்” என்றார்… ஒரே கேள்விதான் அந்தக் கேள்வியிலேயே அவள் உயிர் கருகித் தான் போனது…

மனைவியைக் கண்ணால் அழைத்தவர், “முதல்ல இவளை சமாதானப் படுத்தி தூங்க வை…” என்றுக் கூறிவிட்டு அறைக்குள் போய்விட்டார்… எதுவும் சொல்லாமல் அவளை அழைத்துச் சென்று படுக்க வைத்தாலும், இருவரது உடலும் அழுகையில் குலுங்கிக் கொண்டுத்தான் இருந்தது…

“அம்மா… ப்ளீஸ் ம்மா… நீயாச்சும் பேசும்மா…” என்றதும், “உன் கூட பேசாமல் வேற யார் கூட பேசப் போறோம்… நீ கொஞ்சம் அமைதியா தூங்கு… அடுத்து என்ன செய்றதுன்னு அப்பாவும் நானும் யோசிக்கறோம்…” மகளை கொல்லும் அளவுக்கு கோபம் இருந்தாலும், தாய் மனம் அல்லவா, ஈருயிராய் இருப்பவளிடம் எதையும் காட்ட முடியவில்லை… அதே சமையம் தனியாக இருக்கும் கணவனையும் காண மனம் நாடியது…

ஷ்ரவிடம், “நீ கொஞ்சம் படுடா, நான் அப்பாவைப் பார்த்துட்டு வரேன்…” என்று சமதானப் படுத்தி கணவனைத் தேடிச் சென்றார்… கட்டிலில் சாய்ந்திருந்தவரிடம் பதறிப் போய் வந்த மனைவியைப் பார்த்து, “எனக்கு ஒன்னும் இல்ல பத்மா பதறாம வா…” என்று சொன்னவர், “அழறாளா? படுத்துட்டாளா…?” என்றார்…

“ம்ம்…” என்றவருக்கு என்ன முயன்றும் தன் ஆதங்கத்தையும் அழுகையையும் நிறுத்தவே முடியவில்லை… “நான் சரியா வளர்க்கலையாங்க நம்ம பொண்ணுங்கள, எப்படி இந்தளவுக்குத் தைரியம் வந்துச்சு, நான் தான் சரியா கவனிக்காம விட்டுட்டேனா… அவ மேல அந்தளவுக்கு நம்பிக்கை வச்சேனேங்க…” என கதறிய மனைவியை என்ன சொல்லித் தேற்ற எனக் கூட தெரியவில்லை ராஜவேலுவிற்கு….

அவருக்குள்ளும் அதேக் கேள்விகள் தானே, “அவ ஏன் அவனைத் தேடி போக இருந்தான்னு இப்போ தான் புரியுது… இந்த விசயம் நமக்குத் தெரியறதுக்குள்ள போயிடலாம்னு நினைச்சிருப்பா போல…” மெதுவாய் தனக்குத் தானேப் பேசிக் கொண்டார்… பத்மாவுக்கும் புரிந்தது…

அடுத்து என்ன செய்வது என்று இருவரும் எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை… அறை முழுவதும் மௌனம் மட்டும் தான்… கடிக்காரக் குயில் நேரம் இரவு எட்டு என்பதை எட்டு முறைக் கூவி நினைவு படுத்த, “எனக்கு பால் மட்டும் போதும், அவளை சாப்பிட வை…” எதுவும் வேண்டாம் என்றால் மனைவி விட மாட்டாள் என்றுணர்ந்து சொன்னார் ராஜவேலு… சிறிது நேரத்தில் பாலோடு வந்தவரிடம், “சாப்பிட்டாளா…” என்க,

“நல்லாத் தூங்குறா…” என்றார் பத்மா.

“ம்ம்… இத்தனை நாளா, நமக்குத் தெரியாம சொல்லப் பயந்து, மனசுக்குள்ள ரொம்ப பயந்து, கஷ்டப் பட்டுருப்பா… அதான் நமக்குத் தெரியவும் ரிலாக்ஸா தூங்குறா போல, விட்டுடு எழுப்ப வேணாம்…” என்பது தான் ராஜவேலு கடைசியாக மனைவியிடம் பேசியது…