டம்மி பீசு – 05

அத்தியாயம் – 05

ஒரு லட்சத்துக்குப் பேய்!

அடுத்த நாள் காலை, சூரியன் முழுமையாக உயருவதற்குள் அந்த ஊரின் வழக்கமான வாழ்க்கை தன் வேகத்தைப் பிடித்துவிட்டது. வீட்டு வாசல்களில் பெண்கள் தண்ணீர் தெளித்து கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். பால் கேன்களை சைக்கிளில் கட்டிக்கொண்டு பால்காரர்கள் தெருக்களை கடந்து சென்றார்கள். வயலுக்குச் செல்லும் ஆண்கள் தோளில் மண்வெட்டியையும், கையில் மதிய உணவுப் பாத்திரத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு அவசரமாக நடந்தார்கள். அந்தப் பரபரப்புக்கு நடுவே, ஊரின் நான்கு சாலைகள் சந்திக்கும் இடத்தில் இருந்த முருகேசனின் டீக்கடை வழக்கம்போல் கூட்டம் நிரம்பிக் கொண்டிருந்தது.

அந்த டீக்கடை ஒரு கடை மட்டுமல்ல; அந்த ஊரின் அதிகாரப்பூர்வமற்ற செய்தி நிலையம். அரசாங்க அறிவிப்புகள் தாமதமாக வந்தாலும், அந்தக் கடைக்குள் வந்த செய்தி ஒரு மணிநேரத்தில் ஊர் முழுவதும் பரவிவிடும். அரசியலிலிருந்து அரிசி விலை வரை, கிரிக்கெட்டிலிருந்து கல்யாண பேச்சு வரை, எல்லா விவாதங்களுக்கும் அந்தக் கடையே மேடை. காலையில் அங்கே ஒரு டம்ளர் டீ குடிக்காமல் வயலுக்குப் போகிறவர்கள் மிகவும் குறைவு.

முருகேசன் வழக்கம்போல் பெரிய அலுமினிய பாத்திரத்தில் கொதித்துக் கொண்டிருந்த டீயை இரண்டு டம்ளர்களுக்கு இடையே உயர உயர ஆற்றிக்கொண்டிருந்தான். அவன் கையிலிருந்து எழுந்த டீயின் வாசனை, எண்ணெயில் வெந்து கொண்டிருந்த உளுந்து வடையின் மணத்தோடு கலந்திருந்தது. கடையின் முன்பாக இருந்த நீண்ட மரப்பெஞ்சில் வழக்கமான கூட்டமே அமர்ந்திருந்தது. விவசாயி ராமசாமி, மின்வாரிய ஓய்வுபெற்ற ஊழியர் பெரியசாமி, ஊரின் எல்லா விஷயத்திலும் மூக்கை நுழைப்பவன் பாண்டி, எந்த வேலையும் இல்லாமல் எப்போதும் அவசரமாக ஓடிக்கொண்டிருப்பவன் பழனி—இவர்கள் இல்லாத காலை அந்த டீக்கடைக்கு அரிது.

அவர்களுக்குள் வழக்கமான வாதம் நடந்து கொண்டிருந்தது.

“இந்த வருஷம் மழை சீக்கிரம் வரும்,” என்று பெரியசாமி உறுதியாகச் சொல்ல, “நீங்க கடந்த மூணு வருஷமாவும் இதேதான் சொல்றீங்க,” என்று பாண்டி சிரித்தான். அதற்கு முருகேசன், “டீ குளிர்றதுக்கு முன்னாடி குடிங்கப்பா… மழை வந்தாலும் வராட்டியும் டம்ளர் காலியா ஆகணும்,” என்று சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

அந்தச் சிரிப்பை வெட்டியபடி, கடை வாசலில் திடீரென்று ஒரு நிழல் தோன்றியது.

மூச்சு வாங்க முடியாமல் ஓடிவந்த பழனி, கதவு வாசலிலேயே நின்று இரு கைகளையும் முழங்காலில் ஊன்றிக்கொண்டு மூச்சைச் சீராக்க முயன்றான். அவன் முகத்தில் தெரிந்த பரபரப்பைப் பார்த்ததும், அங்கே இருந்தவர்கள் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டார்கள். பழனி இப்படிப் பதறி ஓடிவருவது சாதாரண விஷயம் அல்ல. கடந்த மாதம் ஊர்க் கோவிலில் மாடு புகுந்தபோதும் இதே மாதிரி ஓடித்தான் வந்திருந்தான்.

“என்னடா? மீண்டும் என்ன ஆச்சு?” என்று முருகேசன் கேட்டான்.

பழனி பதில் சொல்லாமல், அருகிலிருந்த டம்ளரை எடுத்துத் தண்ணீரை ஒரே மூச்சில் குடித்துவிட்டு, இன்னும் மூச்சைச் சீராக்கிக்கொண்டான். பிறகு சுற்றியிருந்த அனைவரையும் பார்த்து குரலைத் தாழ்த்தினான்.

“அந்த… பழைய மாளிகை தெரியும்ல…”

அந்த ஒரு வார்த்தை போதுமானது.

டீக்கடையில் இருந்த சிரிப்பு ஒரு நொடியில் அடங்கியது.

பாண்டி கூட டம்ளரை உதட்டருகே நிறுத்திவிட்டு பழனியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

பழனி இன்னும் கொஞ்சம் அருகே வந்து, யாரோ ரகசியம் சொல்வதுபோல மெதுவாகச் சொன்னான்.

“அந்த மாளிகை வாசல்ல… ஒரு புதுசா போர்டு மாட்டிருக்காங்க…”

பழனியின் குரலில் இருந்த அந்த மர்மம், டீக்கடையில் அமர்ந்திருந்த ஒவ்வொருவரின் கவனத்தையும் ஒரே இடத்தில் குவித்துவிட்டது. சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை மழை, உரம், நெல் விலை என்று பேசிக்கொண்டிருந்தவர்கள், இப்போது அவன் அடுத்த வார்த்தைக்காகக் காத்திருந்தார்கள். அந்த பழைய மாளிகையைப் பற்றிய பேச்சு வந்தாலே ஊரில் ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவுவது வழக்கம். பகல் நேரத்தில் அதைப் பற்றி எல்லோரும் தைரியமாகப் பேசுவார்கள்; ஆனால் சூரியன் மறைந்த பிறகு அந்த வீட்டின் பெயரையே யாரும் வாயில் எடுக்க மாட்டார்கள்.

“போர்டா?” என்று முருகேசன் புருவத்தைச் சுருக்கினான். “அந்த வீட்டுல யாரு போர்டு மாட்டப் போறாங்க?”

“நேத்து வந்த அந்த நகரத்து பையன்தான்,” என்று பழனி உறுதியாகச் சொன்னான். “காலையில வயலுக்குப் போற வழியில பார்த்தேன். பெரிய வெள்ளைப் பலகை. புதுசா பூசிய வாசலில மாட்டியிருக்கான்.”

“அதுல என்ன எழுதியிருந்துச்சு?” என்று பாண்டி அவசரப்பட்டான்.

பழனி உடனே பதில் சொல்லவில்லை. சொல்லப் போகும் விஷயத்தை இன்னும் கொஞ்சம் பெரிதாக்க வேண்டும் என்பதுபோல் சுற்றிலும் பார்த்தான். அந்தப் பழக்கம் அவனுக்கு இருந்தது. ஒரு சாதாரண செய்தியைக்கூட ஊரே அதிரும் சம்பவம் போலச் சொல்லிவிடுவான். அதை அறிந்திருந்தாலும், அவன் வாயிலிருந்து வரும் அடுத்த வார்த்தையைத் தவறவிட யாருக்கும் மனமில்லை.

“முதல்ல,” என்று மெதுவாக ஆரம்பித்தான் அவன், “**‘வாடகைக்கு கிடைக்கும்’**ன்னு எழுதியிருந்துச்சு.”

“அதுல என்ன பெரிய விஷயம்?” என்று ராமசாமி தோளைக் குலுக்கியான். “வீட்டை வாடகைக்கு விடுறதுல என்ன தப்பு?”

“தப்பே இல்ல,” என்று பழனி தலையசைத்தான். “ஆனா அதுக்குக் கீழே இருந்த வரியைப் படிச்சதுக்கப்புறம்தான் என் காலே நடுங்கிச்சு.”

டீக்கடையில் இருந்தவர்களில் யாரோ சிரித்தார்.

“உன் காலு நடுங்குறதுக்கு காரணம் எதுவும் தேவையில்லடா.”

அந்தக் கிண்டலைக் கூட பழனி கவனிக்கவில்லை. அவன் இன்னும் மெதுவாகக் குரலை இறக்கினான்.

“**‘பேய் இருப்பதாக வதந்தி’**ன்னு எழுதியிருந்துச்சு…”

பாண்டி டம்ளரை மெதுவாகக் கீழே வைத்தான்.

முருகேசன் டீ ஆற்றிக்கொண்டிருந்த கையை நிறுத்தினான்.

பெரியசாமி தாத்தா மட்டும் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் டீயை மெதுவாக உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தார்.

“அதுக்குக் கீழே…” என்று பழனி மீண்டும் இடைவெளி விட்டான். “**‘உண்மையை நிரூபிப்பவர்களுக்கு ஒரு லட்சம் ரூபாய் பரிசு’**ன்னும் எழுதியிருக்கான்.”

அந்த ஒரு வாக்கியம், கடைக்குள் இருந்த காற்றையே கனமாக்கியது.

முதலில் யாரும் எதுவும் பேசவில்லை.

அவரவர் மனதில் ஒரே கணக்கு.

ஒரு லட்சம் ரூபாய்.

அந்தத் தொகை அந்தக் காலத்தில் சாதாரண விஷயம் இல்லை. சிலருக்கு அது இரண்டு வருட உழைப்பின் வருமானம். சிலருக்கு வீட்டுக் கடனை அடைக்க உதவும் பணம். இன்னும் சிலருக்கு வாழ்க்கையையே மாற்றிவிடும் வாய்ப்பு.

“ஒரு லட்சமா?” என்று முருகேசன் மெதுவாகக் கேட்டான்.

“என் கண்ணால படிச்சேன்,” என்று பழனி உறுதியுடன் சொன்னான்.

பாண்டி தன் மீசையை வருடிக்கொண்டே சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.

“அப்படின்னா…” என்றான் மெதுவாக. “அந்த நகரத்து பையன் நிஜமாவே அந்த வீட்டுல பேய் இருக்குன்னு நம்புறானா… இல்ல… பேய் இல்லன்னு நிரூபிக்க யாரையாவது உள்ளே அனுப்பப் பார்க்கிறானா?”

இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் யாரிடமும் இல்லை.

அப்போது வரை அமைதியாக இருந்த பெரியசாமி தாத்தா டம்ளரை காலி செய்து மெதுவாக மேசையின் மேல் வைத்தார்.

“அவன் புத்திசாலி,” என்றார்.

எல்லோரும் அவரைத் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

“எப்படித் தாத்தா?” என்று முருகேசன் கேட்டான்.

தாத்தா சிரித்தார்.

“பேய்னு பயந்து எழுபது வருஷமா யாரும் அந்த வீட்டுப் பக்கம் போகல. இப்போ அதே பேய்க்கு ஒரு லட்சம் பரிசு வச்சிருக்கான். பயந்தவனையும் ஆசைப்பட வைக்கிறதுதான் பெரிய புத்திசாலித்தனம்.”

அந்த வார்த்தைகள் அனைவரையும் யோசிக்க வைத்தன.

ஆனால்…

அங்கே இருந்த ஒருவன் மட்டும் யோசிக்கவில்லை.

அவன் கண்களில் பயம் இல்லை.

பணம் மட்டும் இருந்தது.

அவன் அமைதியாக டீக்கடையின் மூலையில் இருந்து எழுந்து நின்றான்…

டீக்கடையின் மூலையில் இருந்த மரப்பெஞ்சிலிருந்து மெதுவாக எழுந்த அந்த இளைஞனைப் பார்த்ததும், அங்கே இருந்தவர்களின் முகத்தில் ஒரே மாதிரியான பாவனை தோன்றியது. அது ஆச்சரியமோ பயமோ அல்ல. “இவனும் இங்கேதான் இருக்கானா?” என்ற சலிப்பான முகபாவனை.

அவனுடைய பெயர் சீனு.

ஆனால் ஊரில் அந்தப் பெயரைச் சொல்லி அழைப்பவர்கள் யாரும் இல்லை.

“சாகச சீனு” என்றுதான் எல்லோருக்கும் தெரியும்.

அவன் எந்தச் சாகசத்தையும் வெற்றிகரமாக முடித்ததில்லை. ஆனாலும் ஒவ்வொரு தோல்விக்குப் பிறகும், அடுத்த சாகசத்தைப் பற்றி பேசத் தொடங்கிவிடுவான். அதனால்தான் அந்தப் பெயர் அவனுக்கு நிரந்தரமாக ஒட்டிக்கொண்டது.

ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு, ஆற்றில் விழுந்த மோட்டார் சைக்கிளை கிரேன் இல்லாமலே தனியாகத் தூக்கிவிடுவேன் என்று சவால் விட்டவன் அவன். முடிவில் மோட்டார் சைக்கிளும் மேலே வரவில்லை; சீனுவும் இரண்டு மணி நேரம் சேற்றுக்குள் சிக்கிக்கொண்டான். அந்தச் சம்பவத்தை நினைத்தாலே இன்னும் ஊரில் சிரிக்காதவர்கள் இல்லை.

அதற்குப் பிறகு, மலைமேல் இருந்த தேன்கூட்டிலிருந்து தேனை எடுத்து வருவேன் என்று கிளம்பி, தேனீக்களிடம் வாங்கிய அடியோடு மூன்று நாட்கள் வீட்டை விட்டு வெளியே வராமல் இருந்ததும் அவன்தான். அந்தத் தோல்விகளெல்லாம் அவனை ஒரு நாள்கூட யோசிக்க வைக்கவில்லை. மாறாக, “அடுத்த தடவை சரியாகப் பண்ணிடுவேன்,” என்ற நம்பிக்கையை மட்டும் அதிகப்படுத்தியிருந்தது.

அப்படிப்பட்ட சீனுதான் இப்போது டீக்கடையின் நடுவே நின்று, பழனியை நேராகப் பார்த்தான்.

“நீ சொல்றது நிஜம்தானே?” என்று அமைதியாகக் கேட்டான்.

“எதை?”

“ஒரு லட்சம் பரிசு.”

“என் கண்ணால பார்த்ததைத்தான் சொல்றேன்.”

சீனுவின் உதடுகளில் மெதுவாக ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது. அவன் கண்கள் எங்கோ தொலைவில் இருந்த அந்த மாளிகையைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதுபோல் மின்னின.

“ஒரு லட்சம்…” என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தான்.

அவனுடைய அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்ததும், பாண்டி உடனே புரிந்துகொண்டான்.

“டேய்… உன் மனசுல என்ன ஓடுது?”

“ஒண்ணும் இல்ல.”

“அப்படின்னா ஏன் சிரிக்கிற?”

“ஒரு கணக்கு.”

“என்ன கணக்கு?”

சீனு பதில் சொல்லாமல் டீக்கடைக்கு வெளியே இருந்த சாலையைப் பார்த்தான். சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றவன், திடீரென்று திரும்பி முருகேசனிடம் கேட்டான்.

“அண்ணே… அந்த மாளிகை சாவி இப்போ யார்கிட்ட இருக்கும்?”

அந்தக் கேள்வி கேட்டவுடனே, டீக்கடையில் இருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

“எதுக்குடா கேக்கற?” என்று முருகேசன் சந்தேகமாகக் கேட்டான்.

“சும்மாதான்.”

“உன்னைப் பத்தி எங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும். நீ ‘சும்மா’ன்னு கேட்குற கேள்விக்குப் பின்னாடி ஒரு பெரிய பிரச்சனை இருக்கும்.”

சீனு சிரித்தான்.

“பிரச்சனை இல்ல அண்ணே…”

என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு நொடி நின்றான்.

“இன்னைக்கு ராத்திரி அந்த மாளிகைக்குள்ள நான் போறேன்.“

அந்த வார்த்தை டீக்கடையில் வெடித்த குண்டு மாதிரி இருந்தது.

பாண்டி கையில் இருந்த டம்ளரை கீழே வைத்தான்.

முருகேசன் அவனை நம்ப முடியாமல் பார்த்தான்.

பெரியசாமி தாத்தா மட்டும் மெதுவாகத் தலையை ஆட்டினார்.

“காசு,” என்று பெருமூச்சு விட்டார். “காசு வந்துட்டா, பேயைவிட மனிதன் தைரியசாலி ஆயிடுறான்.”

சீனு அவரைப் பார்த்து சிரித்தான்.

“தைரியம் இல்ல தாத்தா…”

அவன் கண்களில் ஒரு குறும்பு மின்னியது.

“ஒரு லட்சம் இருந்தா போதும். பேய்கூட என்னோட நண்பன் ஆயிடும்.“

டீக்கடையில் இருந்த யாரும் சிரிக்கவில்லை.

ஏனென்றால்…

சீனு சிரித்துக்கொண்டே சொன்ன அந்த வார்த்தை…

அன்று இரவு அவன் வாழ்க்கையையே மாற்றப்போகிறது என்பதை அப்போது யாருமே அறிந்திருக்கவில்லை.