நெஞ்சம் – 01

அத்தியாயம் – 01

திருச்சியைத் தாண்டி சென்னை நோக்கி நீண்டு சென்ற தேசிய நெடுஞ்சாலையில், வெள்ளை நிற கார் ஒன்று அளவான வேகத்தில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. மதிய வெயில் சாலையின் மீது மெல்லப் பரவ ஆரம்பித்திருந்தாலும், காருக்குள் இருந்த குளிரூட்டியின் சீரான ஓசை அந்த வெப்பத்தை உணர விடவில்லை. சாலையின் இருபுறமும் மாறி மாறி ஓடிக்கொண்டிருந்த வயல்வெளிகளும், சிறிய கிராமங்களும், இடையிடையே சாலையை ஒட்டி நின்ற தேநீர் கடைகளும், பயணத்தை நீளமாக்கிக் கொண்டே சென்றன.

அர்ஜுனின் பார்வை முழுவதும் சாலையின் மீது நிலைத்திருந்தது. வண்டி ஓட்டும்போது தேவைக்கு அதிகமாக பேசும் பழக்கம் அவனுக்கு எப்போதுமே இருந்ததில்லை. ஆனால் இன்றைய அமைதி அவனுடைய இயல்பால் உருவானதல்ல. அந்த அமைதி, மனதுக்குள் சொல்லப்படாமல் தேங்கி கிடந்த ஆயிரம் எண்ணங்களின் சுமை.

ஸ்டீயரிங்கைப் பற்றியிருந்த அவனது விரல்கள், அவனுக்கே தெரியாமல் சற்றே இறுகியிருந்தன. சிக்னலில் நிற்கும் போதும், வளைவில் திரும்பும் போதும், எதிரே வந்த வாகனங்களை முந்தும் போதும் கூட அவன் கவனம் சிதறவில்லை. சாலையில் எந்தத் தவறும் நடக்கக் கூடாது என்பதில் இருந்த கவனம் அது அல்ல. மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்களை அடக்குவதற்காக, சாலையிலேயே தன்னை முழுவதுமாகக் கட்டிப்போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

அவனருகே அமர்ந்திருந்த இலக்கியா, ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்வையை நிலைநிறுத்தியிருந்தாள். வெளியே ஓடிக்கொண்டிருந்த மரங்களையும், தூரத்தில் மங்கலாகத் தெரிந்த மலைத் தொடர்களையும் அவள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றில் எதுவும் அவளது மனதில் பதியவில்லை. சில பயணங்கள் இலக்கை நோக்கி மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையின் அடுத்த அத்தியாயத்தையும் நோக்கி நகரும். அந்த மாதிரியான ஒரு பயணத்தில்தான் அவர்கள் இருவரும் இருந்தார்கள்.

கடந்த மூன்று நாட்களாக இருவரும் ஒரே வீட்டில் இருந்தார்கள். திருமண வீடு என்பதால், உறவினர்கள், சடங்குகள், சிரிப்புகள், புகைப்படங்கள், விருந்து என்று வீட்டே எப்போதும் பரபரப்பாக இருந்தது. அந்தக் கூட்டத்தில் தனியாகப் பேச வேண்டிய அவசியமும் அவர்களுக்கு வரவில்லை. பேசுவதற்கு ஏற்ற சூழலும் கிடைக்கவில்லை. அதனால், ஒரே வீட்டில் இருந்திருந்தும் ஒருவரைப் பற்றி இன்னொருவர் தெரிந்து கொண்டது பெயர், வேலை, குடும்பம் என்ற அளவில்தான்.

அர்ஜுனுக்கு அவள் எந்த வங்கியில் வேலை பார்க்கிறாள் என்பது தெரியும்.

இலக்கியாவுக்கு அவன் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கிறான் என்பது தெரியும்.

அதைத் தாண்டி…

ஒருவருடைய மனதைப் பற்றி மற்றவர்க்கு ஒன்றும் தெரியாது.

இலக்கியா மெதுவாகத் தன் கைப்பையைத் திறந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்தாள். இரண்டு முறை மட்டுமே குடித்துவிட்டு மூடியை இறுக்கமாக மூடினாள். பாட்டிலை மீண்டும் பைக்குள் வைக்கும்போது, அவளது விரல்கள் லேசாக நடுங்கின. பயணக் களைப்பா, தூக்கமின்மையா, மன அழுத்தமா என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை.

அதை அர்ஜுன் கவனித்தான்.

கவனித்ததை வெளிக்காட்டவில்லை.

சில நிமிடங்கள் கழித்து, அவன் காரின் குளிரூட்டியின் அளவை ஒரு புள்ளி குறைத்தான். அதற்கு எந்த விளக்கமும் சொல்லவில்லை. இலக்கியாவும் அதைப் பற்றி எதுவும் கேட்கவில்லை. ஆனால் அவளுக்குப் புரிந்தது. அவள் கைகளை ஒன்றோடு ஒன்று உரசிக் கொண்டதை அவன் பார்த்திருக்க வேண்டும்.

அந்தச் சிறிய கவனிப்பு, அவளது மனதில் எந்த உணர்வையும் உருவாக்கவில்லை.

உருவாகவும் அவள் அனுமதிக்கவில்லை.

வாழ்க்கையில் சில கதவுகளை ஒருமுறை மூடிய பிறகு, அவற்றை மீண்டும் திறக்க மனம் அவ்வளவு எளிதில் சம்மதிப்பதில்லை.

கார் உளுந்தூர்பேட்டை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. சாலையில் வாகனங்களின் எண்ணிக்கை கொஞ்சம் அதிகரித்திருந்தது. தூரத்தில் ஒரு லாரி மெதுவாகச் சென்றுகொண்டிருந்தது. அதைக் கவனமாக முந்திச் சென்ற அர்ஜுன், முன்புறம் தெரிந்த எரிபொருள் நிலையத்தைப் பார்த்தவுடன் இடது பக்கம் வண்டியைத் திருப்பினான்.

இலக்கியா அவனைப் பார்த்தாள்.

“பெட்ரோல் போட்டுட்டு வந்துடுறேன்.”

அவன் இயல்பாகச் சொன்னான்.

“சரி.”

அவளும் அதே இயல்பில் பதிலளித்தாள்.

அவன் காரை விட்டு இறங்கிச் சென்றான். எரிபொருள் நிரப்பிக் கொண்டிருந்தபோது அருகில் இருந்த சிறிய கடைக்குள் சென்று இரண்டு தண்ணீர் பாட்டில்களும், இரண்டு காகிதக் கோப்பைகளில் சூடான தேநீரும் வாங்கினான்.

திரும்பி வந்து, ஒரு கோப்பையை அவள் பக்கம் இருந்த cup holder-ல் வைத்தான்.

“சூடா இருக்கு… கொஞ்சம் ஆறட்டும்.”

என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு தன்னுடைய கோப்பையை எடுத்துக் கொண்டான்.

இலக்கியா அந்தத் தேநீரைப் பார்த்தாள்.

காலை வீட்டை விட்டு கிளம்பிய பிறகு, அவள் குடித்தது தண்ணீர் மட்டும்தான் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருக்க முடியாது. ஆனாலும் அவன் தேநீர் வாங்கி வந்திருந்தான்.

“தேங்க்ஸ்.”

என்ற வார்த்தை உதடு வரை வந்தது.

அவள் சொல்லவில்லை.

அவனும் அந்த நன்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

காருக்கு வெளியே எரிபொருள் நிரப்பும் இயந்திரத்தின் சத்தம் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

அந்த அமைதிக்குள்ளேயே…  ஒரு சிறிய மனிதநேயம் மட்டும் மெதுவாகத் தலைதூக்க ஆரம்பித்தது.

எரிபொருள் நிரப்பி முடிந்ததும் அர்ஜுன் ரசீதை வாங்கிக் கொண்டு காருக்குள் அமர்ந்தான். தேநீர் இன்னும் சூடாக இருந்ததால், கோப்பையை cup holder-லேயே வைத்துவிட்டு சீட் பெல்ட்டை அணிந்தான். இலக்கியா தன் பக்கத்தில் இருந்த கோப்பையை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, உடனே கையில் எடுக்கவில்லை. அவசரமோ, பசியோ, தாகமோ எதுவாக இருந்தாலும் அதை வெளியில் காட்டக் கூடாது என்ற பழக்கம் அவளுக்கு எப்போது வந்தது என்று அவளுக்கே நினைவில்லை.

கார் மீண்டும் சாலையில் இறங்கிய பிறகுதான் அவள் மெதுவாகத் தேநீரை எடுத்தாள். கோப்பையின் சூடு விரல்களில் பட்டதும், அதை ஒரு நொடி இரு கைகளாலும் அணைத்துப் பிடித்தாள். அந்த வெப்பம் கைகளுக்குள் இறங்கியதைப் போல, மனதிற்குள்ளும் ஒரு சிறிய நிம்மதி பரவியது. ஒரு மிடறு அருந்திவிட்டு மீண்டும் கோப்பையை வைத்துவிட்டாள்.

அர்ஜுன் அவள் தேநீர் குடித்ததை கவனித்தான். எதுவும் பேசவில்லை. பேச வேண்டும் என்று தோன்றவும் இல்லை. தன் கோப்பையிலிருந்த தேநீரை முடித்துவிட்டு, அருகில் இருந்த குப்பைத்தொட்டியில் போட்டு வந்தான். கார் மீண்டும் வேகமெடுத்தது.

சில உறவுகளில் வார்த்தைகள் தேவையில்லை என்பார்கள்.

அது காதலுக்கு மட்டுமல்ல.

அந்நியர்களுக்கும் பொருந்தும்.

எதைப் பேசினால் தவறாகப் புரிந்துகொள்வார்களோ என்ற தயக்கத்தில், பல நேரங்களில் மனிதர்கள் அமைதியையே தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். அர்ஜுனும் இலக்கியாவும் அந்தத் தயக்கத்தின் நடுவில்தான் பயணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

சாலையின் இருபுறமும் காட்சிகள் மாறிக் கொண்டே இருந்தன. ஒரு இடத்தில் பச்சை நெல்வயல். அடுத்த சில கிலோமீட்டர்களில் வறண்ட நிலம். பிறகு மீண்டும் தென்னை மரங்கள். கண்ணுக்குத் தெரிந்த காட்சிகள் மாறினாலும், காருக்குள் இருந்த மனநிலை மட்டும் மாறவில்லை.

அர்ஜுன் திடீரென dashboard-ல் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

மதியம் ஒன்றரை மணி.

சில நொடிகள் யோசித்தவன், முன்னால் தெரிந்திருந்த உணவகத்தின் பெயர்ப் பலகையைப் பார்த்தவுடன் காரை மெதுவாக உள்ளே செலுத்தினான்.

அவன் காரை நிறுத்தியதும், இலக்கியா அவனை நோக்கிப் பார்த்தாள்.

“சாப்பிட்டுட்டுப் போயிடலாம்னு நினைக்கிறேன்.”

அவன் சொன்ன விதத்தில் கட்டாயம் இல்லை. அவளுடைய சம்மதத்தைக் கேட்டது போலவும் இல்லை. ஒரு தகவலைச் சொல்வது போலத்தான் இருந்தது.

“சரி.” அவளுடைய பதிலும் அதே அளவு இயல்பாக இருந்தது.

இருவரும் உள்ளே சென்றார்கள்.

உணவகத்தில் கூட்டம் அதிகமாக இல்லை. ஜன்னலோரமாக இருந்த மேசையில் அமர்ந்தனர். வெளியே சாலையில் இடைவிடாமல் வாகனங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

உணவுப் பட்டியலை எடுத்துப் பார்த்த இலக்கியா, அதிலிருந்த எந்தப் பெயரையும் மனதில் பதிவு செய்யவில்லை. சாப்பிட வேண்டும் என்ற உணர்வே அவளுக்குள் இல்லை. கடந்த சில நாட்களாக, பசி என்ற உணர்வை அவள் மறந்தே போயிருந்தாள்.

“ரெண்டு மீல்ஸ்.” அர்ஜுன் பட்டியலை மூடிவிட்டு சொன்னான்.

பரிமாற வந்தவன் தலையசைத்துவிட்டு சென்றான்.

மேசையின் மீது இருந்த தண்ணீர் ஜக்கை இலக்கியா தன் பக்கம் இழுத்து, இரண்டு கண்ணாடிகளிலும் தண்ணீர் ஊற்றினாள். ஒன்றை அவன் பக்கம் நகர்த்தினாள்.

“தேங்க்ஸ்.” இந்த முறை அர்ஜுன் தயங்காமல் சொன்னான்.

இலக்கியா சிறிய தலையசைப்பை மட்டுமே பதிலாகக் கொடுத்தாள்.

அவளுக்கு ஒரு விஷயம் மட்டும் புரிந்தது.

அவன் தேவையில்லாமல் பேசுபவன் இல்லை.

அதே நேரத்தில், மரியாதையை மறந்து நடக்கிறவனும் இல்லை.

சில நிமிடங்களில் சாப்பாடு வந்தது.

பரிமாறியவன் இலக்கியாவின் இலையில் காரமான குழம்பை ஊற்றப் போனபோது, அர்ஜுன் மெதுவாக, “அதை கொஞ்சம் குறைவா வைங்க.” என்றான்.

பரிமாறியவன் வேறொரு கிண்ணத்தை எடுத்தான்.

இலக்கியா ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தாள்.

“கல்யாண வீட்டுல… நீங்க அதிகமா காரம் சாப்பிட மாட்டீங்கன்னு உன் அக்கா சொன்னதை கேட்டேன்.” என்று அவன் மிகவும் சாதாரணமாகச் சொன்னான்.

அவ்வளவுதான். அந்த ஒரு விளக்கத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் அமைதி.

ஆனால்… இலக்கியாவின் மனதுக்குள் ஒரு சிறிய கேள்வி எழுந்தது.

‘அவர் கவனிச்சிருக்காரா?’

கடந்த மூன்று நாட்களில், அவள் சாப்பிடும் உணவு வரை அவன் கவனித்திருக்கிறான் என்று அவள் நினைத்திருக்கவில்லை.

அந்த எண்ணம் வந்த அடுத்த நொடியே, அதை மனம் தள்ளிவிட்டது.

கவனிப்பதற்கும்… நெருங்குவதற்கும்… வித்தியாசம் இருக்கிறது.

அந்த வித்தியாசத்தை அவள் நன்றாகவே அறிந்திருந்தாள்.

இருவரும் அமைதியாகச் சாப்பிட்டு முடித்தார்கள்.

பில் கட்டும் இடத்துக்குச் சென்ற அர்ஜுனின் பின்னால் மெதுவாக நடந்தாள் இலக்கியா.

கைப்பையைத் திறந்து பணத்தை எடுக்க முயன்றவளைப் பார்த்தவன்,

“வேண்டாம்.” என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

“நாம…” என்று ஆரம்பித்தவளை,

“பிறகு பார்த்துக்கலாம்.” என்று நிறுத்திவிட்டான்.

அவன் குரலில் அதிகாரம் இல்லை.

ஆனால் மறுப்பதற்கான இடமும் இல்லை.

இலக்கியா மீண்டும் பணப்பையை மூடிவிட்டாள்.

அவள் எதற்கும் வாதாடும் மனநிலையில் இல்லை.

அதே நேரத்தில்…

யாரிடமும் கடன்பட்ட உணர்வோடு வாழவும் அவள் விரும்பவில்லை.

அந்த எண்ணம் அவளுக்குள் அமைதியாகப் பதிந்துகொண்டது.

உணவகத்தை விட்டு மீண்டும் காரை நோக்கி நடந்தபோது, இருவருக்கும் நடுவில் இரண்டு அடி தூரம் இருந்தது.

அந்த இரண்டு அடி தூரத்தை…

அவர்கள் யாருமே குறைக்க முயற்சிக்கவில்லை.

உணவகத்தை விட்டு வெளியே வந்தபோது மதிய வெயில் இன்னும் கூர்மையாக இருந்தது. காற்று கூட வெப்பத்தையே சுமந்து வந்தது. சில நிமிடங்கள் குளிரூட்டப்பட்ட அறைக்குள் இருந்த உடல், அந்த வெப்பத்தை ஏற்க ஒரு கணம் எடுத்துக் கொண்டது. அர்ஜுன் காரின் ரிமோட்டை அழுத்தியதும், சத்தத்துடன் பூட்டு திறந்தது. அவன் வழக்கம்போல ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்தான். இலக்கியாவும் மறுபக்கம் சென்று கதவைத் திறந்து அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டாள்.

கார் மீண்டும் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் இறங்கியதும், சில நிமிடங்கள் யாரும் பேசவில்லை. மதிய உணவு சாப்பிட்ட பிறகு மனிதர்களுக்கு வரக்கூடிய இயல்பான சோர்வு, அவர்கள் இருவரையும் மெதுவாக ஆட்கொண்டிருந்தது. அந்தச் சோர்வோடு சேர்ந்து மனதின் அலைச்சலும் இருந்ததால், அமைதி இன்னும் ஆழமாக உணரப்பட்டது.

ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்த இலக்கியாவின் விழிகள், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மூடத் தொடங்கின. கடந்த சில நாட்களாக சரியாக உறங்கவில்லை. திருமணத்திற்கு முந்தைய நாட்கள், திருமண நாள், அதற்குப் பிறகான சடங்குகள்… உடல் ஓய்வை கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. மனம் மட்டும்தான் அதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தது.

அவள் உறங்க வேண்டும் என்று முயற்சிக்கவில்லை.

ஆனால்… விழிகள் அவளது அனுமதியைக் கேட்கவும் இல்லை.

அர்ஜுன் ஓரக்கண்ணால் அவளைப் பார்த்தான். ஜன்னலோரமாக சாய்ந்திருந்த அவளது தலை, ஒவ்வொரு பள்ளத்தையும் கடக்கும் போதும் லேசாக அசைந்தது. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் கழுத்து வலிக்கும் என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

சில கிலோமீட்டர்கள் சென்ற பிறகு, சாலையோரத்தில் இருந்த ஓய்வு நிறுத்துமிடத்தில் காரை மெதுவாக ஓரமாக நிறுத்தினான்.

வண்டி நின்றதும் இலக்கியா திடுக்கிட்டு கண்களைத் திறந்தாள்.

“சாரி…” என்று அவசரமாகச் சொன்னாள்.

எதற்காக மன்னிப்பு கேட்டாள் என்பது அவளுக்கே தெரியவில்லை.

உறங்கியதற்காகவா?

அல்லது கவனிக்காமல் இருந்ததற்காகவா?

அர்ஜுன் அவளை ஒரு நொடி பார்த்துவிட்டு மெதுவாகச் சிரித்தான்.

அந்தச் சிரிப்பு பெரிதாக இல்லை. ஆனால் இதுவரை அவள் பார்த்திராத அளவுக்கு இயல்பாக இருந்தது.

“எதுக்கு சாரி?” என்று அமைதியாகக் கேட்டான்.

“தூங்கிட்டேன்…”

“அதுல என்ன இருக்கு? களைப்பா இருந்திருக்கும்.” அவன் மிகவும் சாதாரணமாகச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள், இலக்கியாவை சில நொடிகள் அமைதியாக்கின.

அவள் பதில் சொல்லவில்லை.

அர்ஜுன் காரை விட்டு இறங்கி, டிக்கியைத் திறந்தான். உள்ளே இருந்த சிறிய தலையணையை எடுத்துக் கொண்டு வந்து அவள் பக்கம் நீட்டினான்.

“இதை வச்சுக்கோங்க. இப்படி கண்ணாடியில சாஞ்சு தூங்குனா கழுத்து வலிக்கும்.”

இலக்கியாவின் கைகள் தன்னிச்சையாக அதை வாங்கின.

“தேங்க்ஸ்…” அந்த ஒரு வார்த்தை அவளிடமிருந்து மிகவும் இயல்பாக வந்தது.

அர்ஜுன் “பரவாயில்லை” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் காரை இயக்கினான்.

தலையணையை மடியில் வைத்துக் கொண்டு சில நொடிகள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள் இலக்கியா. அவளது விரல்கள் அந்த மென்மையான துணியை வருடிக் கொண்டிருந்தன.

அது புதிதாக வாங்கப்பட்ட தலையணை அல்ல.

பலமுறை பயன்படுத்தியதற்கான சிறிய சுருக்கங்கள் அதில் இருந்தன.

அப்படியென்றால்…

இது அவனுடையதா?

அந்தக் கேள்வி மனதில் எழுந்ததும், அவள் மெதுவாகத் தலையைத் திருப்பி அவனைப் பார்த்தாள்.

அர்ஜுன் முழுக் கவனத்தோடு வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல்.

அவள் நன்றி சொன்னதற்காகவும் அவன் மகிழ்ந்ததாகத் தெரியவில்லை.

அதை ஒரு சாதாரண விஷயமாகத்தான் எடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

சில மனிதர்களின் அக்கறை அப்படித்தான் இருக்கும்.

அதை அவர்கள் பெரிய விஷயமாக நினைக்க மாட்டார்கள்.

அவர்களால் இயல்பாகச் செய்ய முடிந்த ஒன்றை மட்டுமே செய்ததாக எண்ணுவார்கள்.

இலக்கியா மெதுவாகத் தலையணையை ஜன்னலோரமாக வைத்தாள். இந்த முறை தலை சாய்ந்தபோது கழுத்துக்கு சுகமாக இருந்தது.

வெளியே சாலை நீண்டு கொண்டே சென்றது.

காருக்குள் மீண்டும் அமைதி.

ஆனால்… அந்த அமைதிக்குள் இப்போது ஒரு சிறிய மாற்றம் இருந்தது.

முன்பு அது முழுக்க முழுக்க அந்நியத்தால் நிரம்பியிருந்தது.

இப்போது… அதில் மிகச் சிறிய அளவில் மனிதநேயம் கலந்திருந்தது.

அது உறவாக மாற இன்னும் காலம் தேவை.

ஆனால்… அந்தப் பயணம் தொடங்கியிருக்கலாம் என்று மட்டும் தோன்றியது.

கார் சென்னையை நோக்கி வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. அந்த நகரம் அவர்களுக்காக என்ன வைத்திருக்கிறது என்பது இருவருக்கும் தெரியாது.

ஆனால், வாழ்க்கை சில நேரங்களில் பெரிய மாற்றங்களை ஆரவாரமாகக் கொண்டு வராது.

ஒரு தேநீர் கோப்பையிலிருந்தும்…

ஒரு தலையணையிலிருந்தும்…

அல்லது…

“எதுக்கு சாரி?” என்று இயல்பாகக் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வியிலிருந்தும் கூட…

ஒரு புதிய உறவின் முதல் நம்பிக்கை பிறக்கலாம்.