அட இது டம்மி பீசு – 06

மாலை சூரியன் மெதுவாக மேற்கு வானத்தின் பின்னால் மறைந்து கொண்டிருந்தான். பகல் முழுவதும் வெப்பத்தைச் சுமந்திருந்த நிலம், மாலைக் காற்றின் தொடுதலில் மெல்ல குளிரத் தொடங்கியது. ஊரின் தெருக்களில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வீட்டு விளக்குகள் எரிய ஆரம்பித்தன. கோவிலின் மணி ஓசை தூரத்தில் ஒலித்தது. வயலிலிருந்து திரும்பிய மாடுகளின் கழுத்து மணிகள், சைக்கிள் மணி சத்தம், குழந்தைகளின் சிரிப்பு—எல்லாமும் சேர்ந்து அந்தச் சிறிய கிராமத்திற்கு ஒரு அமைதியான மாலைப் பொழுதை உருவாக்கின.

ஆனால் அந்த அமைதி, ஊரின் எல்லையைத் தாண்டி வடக்கே தனிமையில் நின்றிருந்த அந்தப் பழைய மாளிகையை மட்டும் எட்டவில்லை.

மாளிகை வழக்கம்போல இருளை மெதுவாகத் தன்னுள் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. பல ஆண்டுகளாக சுண்ணாம்பு பார்க்காத சுவர்கள், காலத்தின் காயங்களைத் தாங்கியபடி நின்றன. உடைந்த ஜன்னல்களின் வழியாக வீசிய காற்று, வெறும் காற்றாக ஒலிக்கவில்லை. அந்த வீடு உயிருடன் மூச்சுவிடுவது போல ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை எழுப்பியது. தோட்டத்தில் படர்ந்திருந்த கொடிகள் காற்றில் அசையும்போதெல்லாம், இருளுக்கே நிழல் இருப்பது போலத் தோன்றியது.

மேல்மாடி வராண்டாவின் மரக் கைப்பிடியில் சாய்ந்து நின்றிருந்த காசிநாதன், வாசலில் தொங்கியிருந்த புதிய பலகையையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மாலை நேரத்தில் கபிலன் அதை இன்னொரு முறை துடைத்துச் சுத்தம் செய்திருந்தான். கருப்பு எழுத்துகள் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தன.

“வாடகைக்கு கிடைக்கும்.”

அதற்குக் கீழே…

“பேய் இருப்பதாக வதந்தி! உண்மையை நிரூபிப்பவர்களுக்கு ₹1,00,000 பரிசு!”

அந்த எழுத்துகளை ஒவ்வொரு முறையும் படிக்கும்போதும், காசிக்கு உள்ளே ஏதோ ஒன்று எரிந்தது. உயிரோடு இருந்தபோது கூட இவ்வளவு அவமானம் அவனுக்குக் கிடைத்ததில்லை. எழுபத்தைந்து வருடங்களாக மனிதர்களை அந்த மாளிகையை விட்டு தள்ளி வைத்திருந்தவன், இன்று அவர்களையே அழைத்து வர ஒரு பலகை மாட்டப்பட்டிருப்பதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவனருகில் நின்றிருந்த மல்லிகா, காசியின் முகத்தைப் பார்த்து சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டாள். அவனை கிண்டல் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தாலும், அந்த நேரத்தில் அவனுடைய வேதனை உண்மையானது என்பதும் அவளுக்குத் தெரியும்.

“என்ன யோசிக்கிற?” என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

காசி உடனே பதில் சொல்லவில்லை. பார்வை இன்னும் அந்தப் பலகையின் மீதே இருந்தது.

“நான் பேயான நாள்ல இருந்து,” என்று சிறிது நேரம் கழித்து அவன் மெதுவாக ஆரம்பித்தான், “இந்த வீட்டுக்குள்ள யாரும் வரக்கூடாதுன்னுதான் நினைச்சேன். இப்போ பாரு… என்னையே பரிசுப் பொருளா மாத்திட்டான்.”

மல்லிகா சிரித்தாள்.

“பரிசுப் பொருள் இல்ல… பரிசு வாங்குற வாய்ப்பு.”

“அதுதான் இன்னும் அவமானம்.”

காசி பெருமூச்சு விட்டான்.

“இப்போ ஊர்ல இருக்குற ஒவ்வொருத்தனும் என்னைப் பார்க்க ஆசைப்படுவான். இதுவரைக்கும் என்னைப் பார்த்து ஓடினவங்க… இனிமே என்னைத் தேடி வருவாங்க.”

மல்லிகா பதில் சொல்லவில்லை.

அவளுக்குத் தெரியும்…

காசி சொல்வது வெறும் கற்பனை இல்லை.

அதே நேரத்தில், ஊரின் மறுபக்கத்தில்…

சாகச சீனு தனது வீட்டின் முன் இருந்த திண்ணையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.

அவனுக்கு முன்னால் ஒரு பழைய துணிப்பை திறந்து கிடந்தது.

அதற்குள் ஒரு பெரிய டார்ச் லைட், மூன்று புதிய பேட்டரிகள், கயிறு, ஒரு சிறிய கத்தி, தீப்பெட்டி, தண்ணீர் பாட்டில், இரண்டு பாக்கெட் பிஸ்கட், ஒரு நோட்டுப் புத்தகம், ஒரு பேனா—ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடுக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவனுடைய அம்மா, வீட்டின் வாசலிலிருந்து சந்தேகமாகக் கேட்டாள்.

“எங்கடா கிளம்புற?”

சீனு தலை நிமிராமல் சிரித்தான்.

“ஒரு லட்சம் சம்பாதிக்க.”

அந்தப் பதில், அவனுடைய அம்மாவுக்குப் புரியவில்லை.

ஆனால்…

அந்த ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்காக சீனு அந்த இரவு எடுக்கப் போகும் முடிவு, அவன் வாழ்க்கையையே தலைகீழாக மாற்றப் போகிறது என்பதை அவனே கூட இன்னும் அறிந்திருக்கவில்லை.

சீனுவின் வீட்டிற்குள் அந்த மாலை ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. வழக்கமாக அவன் ஏதாவது புதிய சாகசத்திற்குப் புறப்படும்போது, வீட்டிலிருந்தவர்களுக்குத் தெரிந்துவிடும். அவனுடைய உற்சாகமே அதை வெளிப்படுத்திவிடும். ஆனால் அன்று மட்டும் அவன் தேவையற்ற பேச்சே பேசவில்லை. எதையோ மனதிற்குள் கணக்குப் போட்டுக்கொண்டிருப்பவன் போல அமைதியாக ஒவ்வொரு பொருளையும் எடுத்துப் பையில் வைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய அம்மா லட்சுமி, சமையலறையிலிருந்து அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். “ஒரு லட்சம் சம்பாதிக்கப் போறேன்…” என்று அவன் சாதாரணமாகச் சொன்னது, அவள் மனதில் சந்தேகத்தை விதைத்துவிட்டது. இந்தப் பையன் எப்போது என்ன செய்வான் என்று யாராலும் கணிக்க முடியாது. ஆனால் அவன் இதுவரை செய்த எல்லா சாகசங்களுமே காயங்களோடும், கட்டுகளோடும் தான் முடிந்திருந்தன. அதனால், இந்த முறை அவன் எங்கே போகிறான் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற பதற்றம் அவளுக்குள் எழுந்தது.

“சீனு…” என்று மெதுவாக அழைத்தாள்.

“ம்…”

“உண்மையாவே எங்க போற?”

“சொன்னேன்லம்மா… வேலைக்குப் போறேன்.”

“என்ன வேலை?”

“இராத்திரி வேலை.”

அவன் சொல்லிவிட்டு பையை மூட ஆரம்பித்தான். அந்த ஒரு பதிலால் லட்சுமியின் சந்தேகம் இன்னும் அதிகமானது.

“நீயும்… இராத்திரி வேலையும்… எனக்கு நம்பிக்கை இல்லடா.”

சீனு சிரித்தான்.

“அம்மா… நான் சின்ன பையன் இல்ல.”

“அதுதான் பிரச்சனை. பெரியவனான பிறகுதான் உன் சேட்டை அதிகமாயிடுச்சு.”

அவன் பதில் சொல்லாமல், சுவரில் தொங்கியிருந்த பழைய டார்ச் லைட்டை எடுத்துப் பார்த்தான். சுவிட்சை அழுத்தியதும் மங்கலான ஒளி மட்டும் வந்தது. உடனே புதிய பேட்டரிகளை மாற்றி மீண்டும் அழுத்தினான். இம்முறை அந்த ஒளி நேராக வீட்டின் எதிர்ச் சுவரில் விழுந்தது.

“இதுதான் போதும்…” என்று திருப்தியுடன் தலையசைத்தான்.

அவன் மனதில் இருந்த திட்டம் மிகவும் எளிமையானது.

மாளிகைக்குள் போக வேண்டும்.

அங்கே ஒரு இரவு தங்க வேண்டும்.

பேய் இருந்தால் பார்க்க வேண்டும்.

இல்லையென்றால் காலையில் வந்து, “பேய் எதுவும் இல்லை,” என்று சொல்லி ஒரு லட்சம் ரூபாயை வாங்க வேண்டும்.

அவன் கணக்கில் இது மிகவும் சுலபமான விஷயம்.

ஆனால்…

அந்த மாளிகையில் உண்மையாகவே இரண்டு பேய்கள் அவனை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது அவனுக்குத் தெரியாது.

அதே நேரத்தில், மாளிகையின் மேல்மாடியில் காசிநாதன் அமைதியாக நடந்து கொண்டிருந்தான். வராண்டாவின் ஒரு முனையிலிருந்து இன்னொரு முனை வரை திரும்பத் திரும்ப நடந்தபடி, எதையோ ஆழமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனைப் பார்த்த மல்லிகா சிரித்தாள்.

“தரை தேய்ஞ்சிடும் காசி… கொஞ்சம் உட்காரு.”

“உட்கார முடியல.”

“ஏன்?”

“எனக்கு மனசே சரியில்ல.”

“ஒரு போர்டுக்காக இவ்வளவு கவலைப்படுற?”

காசி திடீரென்று நின்றான்.

“அது ஒரு போர்டு இல்ல மல்லிகா… சவால்.”

“யாருக்கு?”

“எனக்கு.”

அவன் மீண்டும் வாசலை நோக்கிப் பார்த்தான்.

“இந்த வீட்டுக்குள்ள யாரும் வரக்கூடாதுன்னு எழுபத்தைந்து வருஷமா நான் போராடிட்டிருக்கேன். இப்போ அந்த வாசல்ல ‘வாங்க’ன்னு எழுதி தொங்கவிட்டிருக்கான்.”

மல்லிகா அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

காசியின் வார்த்தைகளில் இருந்த வேதனை அவளுக்குப் புரிந்தது.

ஆனால் அவள் முகத்தில் சிரிப்பு மாறவில்லை.

“அப்படின்னா…” என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

“இன்னைக்கு யாராவது வந்தா என்ன பண்ணப் போற?”

காசியின் முகம் மெதுவாக மாறியது.

இதுவரை இருந்த கவலைக்கு பதிலாக, பழைய கம்பீரம் திரும்பி வந்தது.

“என்ன பண்ணப் போறேன்னு கேக்குறியா?”

அவன் மெதுவாக சிரித்தான்.

“இந்த ஊர்ல ‘பேய்மாளிகை’ன்னு பேர் வந்தது சும்மா இல்லன்னு… இன்னைக்கு ஒருத்தனுக்காவது ஞாபகப்படுத்துறேன்.”

அவன் கண்களில் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு பழைய நெருப்பு மீண்டும் எரியத் தொடங்கியது.

ஆனால்…

அந்த நெருப்பு இன்னும் சில மணி நேரங்களில் சிரிப்பாக மாறப்போகிறது என்பதை, காசிநாதன் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

இரவு ஒன்பது மணியைத் தாண்டியதும், அந்தச் சிறிய கிராமம் மெதுவாக உறக்கத்திற்குள் மூழ்க ஆரம்பித்தது. பகலில் சலசலப்பாக இருந்த தெருக்கள், இப்போது வெறிச்சோடியிருந்தன. சில வீடுகளின் முன்பு மட்டும் மங்கலான மின்விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன. தூரத்தில் நாய்கள் ஒன்றுக்கொன்று குரைத்துக் கொண்டிருந்தன. வயல்களிலிருந்து வீசிய குளிர்ந்த காற்று, ஈரமான மண்ணின் மணத்தைச் சுமந்தபடி ஊரையே வருடிச்சென்றது.

அந்த நேரத்தில், தன் வீட்டின் கதவை மெதுவாகத் திறந்து வெளியே வந்தான் சீனு. தோளில் பழைய துணிப்பை, கையில் சக்திவாய்ந்த டார்ச், முகத்தில் எந்தப் பதற்றமும் இல்லாத தன்னம்பிக்கை. யாருக்கும் தெரியாமல் கிளம்ப வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தாலும், அவன் வாசலை மூடப்போகும் நேரத்தில் உள்ளிருந்து அவனுடைய அம்மாவின் குரல் கேட்டது.

“சீனு…”

அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

வாசல் அருகே நின்றிருந்த லட்சுமியின் முகத்தில் கவலை தெளிவாகத் தெரிந்தது.

“என்னம்மா?”

“எனக்கு ஏனோ மனசு சரியில்லடா.”

சீனு சிரித்தபடி அருகில் சென்றான்.

“நான் காலையில காபி குடிக்கத்தான் திரும்பி வரப்போறேன். கவலைப்படாத.”

“நீ எங்க போறேன்னு மட்டும் சொல்லு.”

ஒரு கணம் அவன் அமைதியாக நின்றான். பொய் சொல்ல விரும்பவில்லை. உண்மையைச் சொன்னால் அனுப்ப மாட்டாள் என்பதும் தெரியும்.

“அந்தப் பழைய மாளிகை வரைக்கும் போயிட்டு வந்துடுறேன்.”

அந்த ஒரு வாக்கியம் போதும்.

லட்சுமியின் முகத்தில் இருந்த நிறமே மாறிப்போனது.

“உனக்கு அறிவு இருக்காடா? அந்த வீட்டுப் பக்கம் போகக்கூடாதுன்னு சின்ன வயசுல இருந்தே சொல்லிட்டு இருக்கேனே!”

“அதெல்லாம் பழைய கதைம்மா. பேய் இருந்தா நானும் பார்த்துட்டு வரேன். இல்லன்னா ஒரு லட்சம் ரூபாய் வாங்கிட்டு வரேன்.”

“பணம் எல்லாம் வாழ்க்கையை விட பெருசா?”

“இல்ல.”

“அப்புறம்?”

சீனு சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றான்.

“வாழ்க்கை முழுக்க நான் எதையும் சாதிக்கலன்னுதான் எல்லாரும் சொல்லுறாங்க. இந்த ஒரு தடவையாவது நான் நினைச்சதை முடிச்சு காட்டணும்.”

அவன் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போது, அது வெறும் பணத்துக்கான ஆசையாக இல்லை. எப்போதும் தோல்வியடைந்தவன் என்ற பெயரை மாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரு பிடிவாதமும் இருந்தது.

லட்சுமி இனி அவனைத் தடுக்க முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள். அவன் நெற்றியில் கை வைத்து, “பத்திரமா போயிட்டு வா,” என்று மட்டும் சொன்னாள்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு…

சீனு மாளிகைக்குச் செல்லும் ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்து கொண்டிருந்தான்.

அந்தப் பாதையை அவன் இதற்கு முன்பும் பலமுறை கடந்திருக்கிறான். ஆனால் அது பகல் நேரம். இன்று முதல் முறையாக, அதே பாதை இரவில் முற்றிலும் வேறொரு உலகம் போலத் தோன்றியது.

காற்றில் அசைந்த மரக்கிளைகள் கூட யாரோ பின்னால் நடந்து வருவது போல நிழல்களை உருவாக்கின. இடையிடையே ஆந்தையின் அலறல் கேட்டது. புதருக்குள் ஓடிய முயலின் சத்தமே கூட, ஒரு கணம் அவன் நடையை நிறுத்த வைத்தது.

“ச்சே… தேவையில்லாம மனசை நாமளே பயமுறுத்திக்கிறோம்…” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டவன், டார்ச் ஒளியை இன்னும் தூரமாக அடித்தான்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து…

அவன் கண்களுக்கு முன்னால் அந்த மாளிகை தெரிந்தது.

இருளின் நடுவே கருமையாக நின்றிருந்த அந்தக் கட்டிடம், நிலவொளியில் இன்னும் பிரம்மாண்டமாகத் தோன்றியது.

வாசலில் தொங்கியிருந்த வெள்ளைப் பலகை, டார்ச் ஒளி பட்டதும் தெளிவாக மின்னியது.

‘வாடகைக்கு கிடைக்கும்.’

அதற்குக் கீழே…

‘பேய் இருப்பதாக வதந்தி! உண்மையை நிரூபிப்பவர்களுக்கு ₹1,00,000 பரிசு!’

அந்த எழுத்துகளை ஒரு முறை படித்தவன், ஆழமாக மூச்சை இழுத்துக்கொண்டான்.

“ஒரு லட்சம்…”

என்று மெதுவாகச் சொல்லிக்கொண்டே வாசலை நோக்கி நடந்தான்.

அவனுக்குத் தெரியவில்லை…

அதே நேரத்தில்…

மேல்மாடி வராண்டாவின் இருளில் இருந்து இரண்டு ஜோடி கண்கள் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

காசி…

மல்லிகா…

இருவரும் எந்தச் சத்தமும் இல்லாமல் அவன் ஒவ்வொரு அடியையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

காசியின் உதடுகளில் மெதுவாக ஒரு புன்னகை தோன்றியது.

“வந்துட்டான்டி…”

என்று அவன் மிக மெதுவாகச் சொன்னான்.

மல்லிகா கீழே நின்றிருந்த சீனுவைப் பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் காசியைப் பார்த்தாள்.

“காசி…”

“ம்?”

“இந்தப் பையனைப் பார்த்தா… எனக்குப் பாவமாத்தான் இருக்கு.”

காசி சிரித்தான்.

“இன்னும் ஐந்து நிமிஷம் கழிச்சு அவனுக்குத்தான் அவன் மேல பாவம் வரும்…”

என்று சொல்லிக்கொண்டே படிக்கட்டைப் நோக்கி மெதுவாக நடந்தான்.

அந்த இரவு…

மாளிகையின் அமைதி கலைவதற்கு இன்னும் சில நிமிடங்களே இருந்தன.

மாளிகையின் முன்வாசலில் நின்றிருந்த சீனு, இன்னொரு முறை அந்தப் பழைய கட்டிடத்தை முழுவதுமாகப் பார்த்தான். பகலில் பார்த்தபோது வெறும் பழைய வீடாகத் தோன்றிய இடம், இரவு நேரத்தில் வேறொரு உலகத்தைப் போல காட்சியளித்தது. உடைந்த ஜன்னல்களின் வழியாக இருள் வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போல இருந்தது. காற்று வீசும்போதெல்லாம் பழைய மரக்கதவுகள் மெதுவாக அசைந்து, நீண்ட பெருமூச்சு விடுவது போன்ற சத்தத்தை எழுப்பின.

சாதாரணமாக இருந்திருந்தால், அந்தக் காட்சியே ஒரு மனிதனைத் திரும்பிப் போக வைத்திருக்கும்.

ஆனால் சீனு அப்படிப்பட்டவன் அல்ல.

அவன் இரண்டு முறை ஆழமாக மூச்சை இழுத்துக்கொண்டு, தோளில் தொங்கியிருந்த துணிப்பையைச் சரிசெய்தான். பிறகு டார்ச்சின் ஒளியை நேராக வாசல் மீது அடித்தபடி, “ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கு இவ்வளவுதானா சோதனை?” என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.

மேல்மாடி வராண்டாவில் நின்றிருந்த காசி, அவனுடைய ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். பல வருட அனுபவத்தில், ஒரு மனிதன் எப்போது பயப்படுவான் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். வாசலைத் தாண்டுவதற்கு முன்பே பெரும்பாலானவர்கள் நடுங்கிவிடுவார்கள். சிலர் அழுவார்கள். சிலர் ஓடிவிடுவார்கள். அதனால் அவன் எந்த அவசரமும் காட்டவில்லை.

“இன்னும் இரண்டு அடி…” என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

மல்லிகா புரியாமல் பார்த்தாள்.

“என்ன இரண்டு அடி?”

“வாசலைத் தாண்டட்டும். அப்புறம் ஆரம்பிக்கலாம்.”

அவன் முகத்தில் பழைய தன்னம்பிக்கை மீண்டும் தெரிந்தது. எழுபத்தைந்து ஆண்டுகளாக இந்த மாளிகைக்குள் நுழைந்தவர்களின் தைரியத்தை உடைத்தது இந்த வாசல்தான் என்ற பெருமிதம் அவனுக்குள் இருந்தது.

கீழே, சீனு இறுதியாக வாசல் கதவைத் தொட்டான்.

கதவு மெதுவாகக் “கிரீச்…” என்று ஒலித்தபடி திறந்தது.

அந்தச் சத்தம் இரவின் அமைதியைக் கிழித்தது.

காசி மெதுவாகக் கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டான்.

“ஆரம்பிக்கலாமா?”

“முதல்ல லைட்டா ஆரம்பி,” என்று மல்லிகா சிரித்தாள். “முதல் நாளே பையனுக்கு மாரடைப்பு வந்துடக் கூடாது.”

“அதெல்லாம் வராது.”

காசி கண்களை மூடி, தனது பழைய வேலையைத் தொடங்கினான்.

வராண்டாவின் மூலையில் பல ஆண்டுகளாகக் கிடந்த பழைய மர நாற்காலி, மெதுவாகத் தானாக நகர ஆரம்பித்தது.

தரை மீது உரசிக்கொண்டு நகர்ந்த அந்த நாற்காலியின் சத்தம், வெறிச்சோடிய மாளிகை முழுவதும் எதிரொலித்தது.

காசி பெருமையாக மல்லிகாவைப் பார்த்தான்.

“பாரு… இப்போ ஓடுறான்.”

ஆனால்…

கீழே நின்றிருந்த சீனு ஓடவில்லை.

மாறாக, டார்ச் ஒளியை அந்த நாற்காலி மீது அடித்துவிட்டு, நிதானமாக அதன் அருகே நடந்தான்.

காசியின் புருவம் சுருங்கியது.

“என்னடா…?”

சீனு நாற்காலியை ஒரு முறை சுற்றிப் பார்த்தான்.

பிறகு அதன் ஒரு காலை கையால் அசைத்துப் பார்த்து, மிகவும் சீரியஸாகத் தலையசைத்தான்.

“இதுதான் பிரச்சனை.”

மேலே நின்றிருந்த காசி குழப்பமடைந்தான்.

“என்ன பிரச்சனை?”

சீனு தன் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய ஸ்க்ரூ டிரைவரை எடுத்தான்.

“கால் லூசா இருக்கு… அதான் தானா நகருது.”

என்று சொல்லிக்கொண்டே, நாற்காலியின் திருகை இறுக்க ஆரம்பித்தான்.

மேல்மாடியில் நின்றிருந்த காசிநாதன் சில நொடிகள் அப்படியே உறைந்து போனான்.

அவன் மெதுவாக மல்லிகாவைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

“மல்லிகா…”

“ம்?”

“நான் நகர்த்தின நாற்காலிய…”

“ம்…”

“ரிப்பேர் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கானே…”

மல்லிகா இனி சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

அவள் சிரித்த சத்தம் கூட காசியின் காதில் விழவில்லை.

அவன் பார்வை முழுவதும் கீழே இருந்த சீனுவின் மீதே இருந்தது.

எழுபத்தைந்து ஆண்டுகால பேய் அனுபவத்தில்…

முதல் முறையாக…

தான் பயமுறுத்திய மனிதன்,

பயப்படாமல்… பழுதைச் சரிசெய்துக் கொண்டிருந்தான்.

காசி மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தி, மாளிகையின் கூரையைப் பார்த்தான்.

“இறைவா…”

என்று பெருமூச்சு விட்டான்.

“இன்னொருத்தன் கிடைச்சுட்டானே…”

மாளிகையின் வெளியே காற்று பலமாக வீசியது.

வாசலில் தொங்கியிருந்த “வாடகைக்கு கிடைக்கும்” என்ற பலகை மீண்டும் மெதுவாக அசைந்தது.

அதைப் போலவே…

காசிநாதனின் நிம்மதியான பேய் வாழ்க்கையும், இன்னும் பெரிய குழப்பத்துக்குள் நுழைந்தது.