சரி – 08

காலை ஒன்பது மணியைத் தாண்டியிருந்தது. வெயில் மெல்ல வீரியம் எடுக்க ஆரம்பித்திருந்தாலும், வேந்தனின் அலுவலக வளாகம் ஏற்கனவே பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. பெரிய இரும்புக் கதவைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்த கார், அலுவலகக் கட்டிடத்தின் முன் வந்து நின்றது. கார் நின்ற சத்தம் கேட்டதும், அங்கிருந்த கணக்குப் பிரிவு ஊழியரிலிருந்து தளப் பொறியாளர் வரை பலரும் இயல்பாகவே அந்தப் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தனர். கடந்த சில நாட்களாக அலுவலகத்திற்கு வராதவன் இன்று வந்திருப்பது, அனைவரின் முகத்திலும் ஒரு நிம்மதியை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

காரிலிருந்து இறங்கிய வேந்தன், வழக்கம்போல யாரிடமும் தேவையில்லாமல் பேசவில்லை. ஆனால் எதிரே வந்த ஒவ்வொருவரின் வணக்கத்திற்கும் தலையசைத்தபடி உள்ளே நடந்தான். அவன் இல்லாத இந்த சில நாட்களில் எவ்வளவு வேலை தேங்கியிருக்கிறது என்பதை, மேசையின் மீது குவிந்திருந்த கோப்புகளே சொல்லிக் கொண்டிருந்தன. நாற்காலியில் அமர்ந்தவுடன் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்தவன், முதல் கோப்பை கையில் எடுத்தான்.

“குட் மார்னிங் சார்…”

தளப் பொறியாளர் ராஜா, சில வரைபடங்களுடன் உள்ளே வந்தான்.

“மார்னிங்… சொல்லுங்க.”

“ஈரோடு site foundation complete ஆயிடுச்சு சார். அடுத்த stage start பண்ணலாம்னு waiting. நீங்க approval குடுக்கணும்னு…”

வேந்தன் வரைபடத்தை விரித்துப் பார்த்தான். சில நிமிடங்கள் எதுவும் பேசவில்லை. ஒவ்வொரு அளவையும், ஒவ்வொரு குறிப்பையும் கவனமாகப் பார்த்த பிறகுதான் பேனாவை எடுத்தான்.

“இந்த retaining wall measurement correct இல்ல ராஜா. இங்க இரண்டு அடி difference இருக்கு. இதை சரி பண்ணாம next stage போகக்கூடாது.”

ராஜா ஒரு நொடி திகைத்துப் பார்த்தான். காலையிலிருந்தே மூன்று பேர் பார்த்த வரைபடத்தில், யாருடைய கண்ணிலும் படாத தவறு, வேந்தன் பார்த்த சில நொடிகளிலேயே கண்டுபிடித்திருந்தான்.

“சாரி சார்… இப்பவே correct பண்ணிடுறேன்.”

“சாரி என்கிட்ட சொல்ல வேண்டாம். நாளைக்கு building use பண்ணுறவங்களுக்கு சொல்லணும். ஒரு சின்ன தவறு கூட, நம்ம பேரை மட்டும் கெடுக்காது… நம்மளை நம்பி வர்றவங்களோட நம்பிக்கையையும் கெடுத்திடும்.”

அவன் அமைதியாகச் சொன்ன வார்த்தைகள், கண்டிப்பை விட பொறுப்பைத்தான் அதிகமாகச் சுமந்திருந்தது.

“சரி சார்…” என்ற ராஜா, கோப்புகளை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினான்.

அவன் சென்ற பிறகு, ஜன்னல் வழியாக வெளியில் தெரிந்த கட்டுமானப் பொருட்களை ஒரு கணம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் வேந்தன். இந்த நிறுவனத்தை இவ்வளவு தூரம் கொண்டு வர எத்தனை வருட உழைப்பு, எத்தனை தூக்கமில்லா இரவுகள், எத்தனை தோல்விகளைத் தாண்டி வந்திருக்கிறான் என்பது அவனுக்கு மட்டுமே தெரியும். ஆனால் இன்று… அந்த எல்லா வெற்றிகளும் கூட, அவன் மனதில் இருந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப முடியவில்லை.

அலைபேசி மெதுவாக அதிர்ந்தது.

திரையைப் பார்த்தவன், ‘தாத்தா’ என்று தெரிந்ததும் உடனே அழைப்பை ஏற்றான்.

“சொல்லுங்க தாத்தா…”

“வேலை பிஸியா இருக்கியா வேந்தா?”

“இல்ல… சொல்லுங்க.”

“ஒன்னும் இல்லப்பா… மதிய சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு வர முடியுமா? பாட்டி கேட்டா…”

வேந்தன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

அவன் மனதில் உடனே சுமதியின் முகம் தோன்றியது. எத்தனை வேலை இருந்தாலும், மதிய நேரத்தில் வீட்டுக்கு வரச் சொல்லி தினமும் அழைப்பது அவள்தான்.

இன்று…

அதே வார்த்தையை, தாத்தா சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

“வர்றேன் தாத்தா…” என்று மெதுவாகச் சொல்லிவிட்டு அழைப்பை வைத்தான்.

அலைபேசியை மேசையின் மீது வைத்தவன், நாற்காலியில் சாய்ந்து கண்களை ஒரு நொடி மூடிக் கொண்டான்.

சில இழப்புகள்…

ஒரு மனிதரை மட்டும் எடுத்துச் செல்வதில்லை.

அவருடன் சேர்ந்து, அந்த வீட்டின் பழக்கங்களையும், சிரிப்பையும், அக்கறையையும் கூட கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எடுத்துச் சென்றுவிடுகிறது.

அந்த வெற்றிடத்தை யாராலும் நிரப்ப முடியாது.

ஆனால்…

அதை சுமந்துகொண்டு வாழ்வதைத்தான், வாழ்க்கை மெதுவாக எல்லோருக்கும் கற்றுக் கொடுக்க ஆரம்பித்திருந்தது.

வேந்தன் வேலைக்குச் சென்ற பிறகு, வீடு மீண்டும் அமைதிக்குள் மூழ்கியது. அந்த அமைதி ஆதினிக்கு இன்னும் புதிதாகவே இருந்தது. பிறந்த வீட்டில் எப்போதும் ஏதாவது ஒரு சத்தம் இருக்கும். அம்மாவின் குரல், அப்பாவின் செய்தித்தாள் சலசலப்பு, அக்கம் பக்கத்தினர் வருகை என்று வீடு உயிர்ப்போடு இருக்கும். ஆனால் இங்கே, யாரும் தேவையில்லாமல் பேசவில்லை. ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் ஏதோ ஒன்றை புதைத்துக் கொண்டு அமைதியாக வாழ பழகியவர்கள் போலத் தோன்றினார்கள்.

சமையலறையை ஒழுங்குபடுத்தி முடித்தவள், மாடிப்படியில் அமர்ந்திருந்த பாட்டியிடம் சென்று, “வேற ஏதாவது வேலை இருக்கா பாட்டி?” என்று மெதுவாகக் கேட்டாள். வயதானவர் அவளை சில நொடிகள் பார்த்தார். அந்த பார்வையில் ஆயிரம் வார்த்தைகள் இருந்தன. “வேலைன்னு எதுவும் இல்லம்மா… இந்த வீட்டுல இருந்தவங்க எல்லாரும் வேலை செய்ய விடாம பார்த்துக்குவா…” என்று சொல்லிவிட்டு பாதியில் நிறுத்திக் கொண்டார். அந்த ‘இருந்தவங்க’ யார் என்பதை விளக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. இருவரின் மனதிலும் ஒரே முகம்தான் தோன்றியது.

பாட்டியின் அருகில் அமைதியாக அமர்ந்த ஆதினி, அவர் கையில் இருந்த பழைய புகைப்பட ஆல்பத்தை கவனித்தாள். பல வருடங்களின் நினைவுகளை தாங்கிய அந்த ஆல்பத்தின் ஓரங்கள் கூட தேய்ந்து போயிருந்தன. “பார்க்கிறியா?” என்று கேட்டவர், முதல் பக்கத்தைத் திறந்தார். கருப்பு வெள்ளைப் புகைப்படத்தில் இளமையான மூர்த்தியும், பக்கத்தில் வெட்கப் புன்னகையுடன் நின்றிருந்த பாட்டியும். அடுத்த பக்கங்களில் குடும்ப விழாக்கள், கோயில் திருவிழாக்கள், வேந்தன் சிறுவனாக இருந்த நாட்கள் என்று ஒவ்வொரு படம் பின்னாலும் ஒரு வாழ்க்கை மறைந்து கிடந்தது.

ஒரு புகைப்படத்தில் வேந்தன், சுமார் பத்து வயது இருக்கலாம். கையில் ஒரு சிறிய கோப்பையை பிடித்தபடி நின்றிருந்தான். முகம் முழுக்க சிரிப்பு. அந்தப் படத்தை பார்த்தவுடன் ஆதினி தன்னிச்சையாக, “இது வேந்தனா?” என்று கேட்டாள்.

“ஆமாம்மா…” என்ற பாட்டியின் முகத்தில் மெலிதான சிரிப்பு தோன்றியது. “பள்ளியில படிக்கும்போதே கட்டிடம் கட்டுறதுல ரொம்ப ஆசை. மண்ணை அள்ளி வீடு கட்டுற விளையாட்டுதான் நாள் முழுக்க. பெரியவனானதும் உண்மையிலேயே வீடு கட்டுறவனாகிடுவேன்னு அப்பவே யாருக்குத் தெரியும்?” என்றார் பெருமையோடு.

ஆதினி அந்தப் புகைப்படத்தை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தாள். இப்போது தினமும் இறுக்கமான முகத்தோடு நடந்து கொண்டிருக்கும் அந்த மனிதன், ஒருகாலத்தில் இவ்வளவு சிரித்திருக்கிறானா என்று அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

அந்த நேரம், வாசல் பக்கம் யாரோ “மூர்த்தி அண்ணே…” என்று அழைக்கும் குரல் கேட்டது. பாட்டி ஆல்பத்தை மூடிவிட்டு எழுந்தார்.

“இந்த வீடு இப்படித்தான் மா… எந்த நேரம்னு கிடையாது. ஊர்ல யாருக்காவது ஒரு பிரச்சனைன்னா, முதல்ல இந்த வாசலுக்குத்தான் வருவாங்க…” என்றார் இயல்பாக.

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஆதினி, மெதுவாக வாசலை நோக்கிப் பார்த்தாள்.

ஒரு வீட்டின் கதவு…

அதன் உள்ளே இருப்பவர்களுக்காக மட்டும் திறந்திருக்காது.

சில வீடுகளின் கதவுகள்…

ஒரு ஊருக்காகவே திறந்து கிடக்கும்.

மூர்த்தியின் வீடு அப்படிப்பட்ட வீடாகத்தான் இருந்தது.

மதிய சூரியன் உச்சியைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்த நேரம். சமையலறையில் சாப்பாட்டை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்த ஆதினி, அவ்வப்போது வாசலை நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். “மதியத்துக்கு வீட்டுக்கு வந்திடுறேன்…” என்று வேந்தன் தாத்தாவிடம் சொல்லியதை அவள் அறியவில்லை. ஆனால் பாட்டி மட்டும், “இப்போ வந்திருவான்…” என்ற நம்பிக்கையோடு இன்னொரு தட்டையும் எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

அதே நேரத்தில், வாசலுக்கு வெளியே கார் வந்து நின்ற சத்தம் கேட்டது. கைகளை கழுவிக் கொண்டபடியே உள்ளே வந்த வேந்தன், வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் முதலில் சுவரில் மாட்டியிருந்த சுமதியின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வை சில நொடிகள் நீடித்தது. பிறகுதான் தாத்தாவையும், பாட்டியையும் பார்த்து, “சாப்பிட்டாச்சா?” என்று கேட்டான்.

“உனக்காகத்தான் காத்திருக்கோம்…” என்றார் பாட்டி.

“நான் வர நேரமாகும்னு சொல்லியிருக்கணுமே…”

“உன் அம்மா இருந்தப்பவும் இப்படித்தான் சொல்வ… ஆனா அவ கேட்பாளா?” என்று பாட்டி சிரிக்க முயன்றார்.

அந்த ஒரு வரி வீட்டையே அமைதியாக்கியது.

வேந்தன் பேசவில்லை. பதிலுக்கு மெதுவாகத் தலையை மட்டும் குனிந்தான்.

ஆதினி அமைதியாக தட்டுகளை எடுத்துவந்து வைத்தாள். எல்லோருக்கும் பரிமாறிவிட்டு, கடைசியாக தனக்கான தட்டையும் எடுத்து அமர முயன்றவளை, “நீயும் உட்காரும்மா…” என்று தாத்தா அழைத்தார். அந்த வீட்டில் அவளை யாரும் தனியாக உணர விடக்கூடாது என்பதில் வயதான இருவரும் மிகவும் கவனமாக இருந்தார்கள்.

அமைதியாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், மூர்த்தியின் அலைபேசி ஒலித்தது. திரையைப் பார்த்தவர் சற்று யோசித்துவிட்டு அழைப்பை ஏற்றார்.

“சொல்லுப்பா…”

மறுமுனையில் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் மற்றவர்களுக்குக் கேட்கவில்லை. ஆனால் மூர்த்தியின் முகம் மட்டும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இறுகிக் கொண்டே போனது.

“நான் நேத்தே சொன்னேன்ல… யாரும் அவசரப்பட்டு எந்த முடிவும் எடுக்காதீங்கன்னு… சரி, மாலைக்குள்ள வந்திடுறேன்.”

அவ்வளவுதான்.

அழைப்பை வைத்தவர் மீண்டும் சாப்பிட ஆரம்பித்தாலும், மனம் அங்கே இல்லை என்பது முகத்திலேயே தெரிந்தது.

அதை கவனித்த வேந்தன், “என்னப்பா… ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்று இயல்பாகக் கேட்டான்.

மூர்த்தி அவனை ஒரு நொடி பார்த்தார். அந்தக் கேள்வி பல வருடங்களுக்குப் பிறகு மகனிடமிருந்து வந்தது.

“ஒன்னுமில்ல… இரண்டு ஊருக்கு நடுவுல நில எல்லை பிரச்சனை. கொஞ்சம் பெருசாகுற மாதிரி இருக்கு. போய் பேசினா சரியாகிடும்.”

“தனியா போகாதீங்கப்பா…” என்றான் வேந்தன், யோசிக்காமலே.

அந்த ஒரு வாக்கியம்…

மூர்த்தியின் கையில் இருந்த கரண்டியை ஒரு நொடி நிறுத்த வைத்தது.

எத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மகன் தன் பாதுகாப்பைப் பற்றி கேட்டிருக்கிறான்.

“எனக்கு ஒன்னும் ஆகாது…” என்று சிரிக்க முயன்றாலும், அந்த சிரிப்பின் பின்னால் ஒரு நெகிழ்ச்சி இருந்தது.

இதையெல்லாம் கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஆதினிக்கு, இந்த வீட்டில் உறவுகள் வார்த்தைகளால் வளரவில்லை என்பது தெளிவாகப் புரிந்தது. அக்கறை கூட இங்கே சத்தமாகச் சொல்லப்படவில்லை. ஒரு சாதாரண கேள்விக்குள்ளும், ஒரு பார்வைக்குள்ளும், ஒரு அமைதிக்குள்ளும்தான் அது மறைந்து கிடந்தது.

சாப்பிட்டு முடித்த வேந்தன் மீண்டும் அலுவலகத்திற்குக் கிளம்பத் தயாரானான். வாசல் வரை வந்தபோது, “வேந்தா…” என்று அழைத்தார் பாட்டி.

அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

“சாயங்காலம் சீக்கிரம் வந்திடுப்பா…”

“ஏன் பாட்டி?”

“சும்மாதான்… இந்த வீடு இப்போ ரொம்ப அமைதியா இருக்கு…”

அந்த வார்த்தைக்கு வேந்தனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

அமைதியாகத் தலையசைத்துவிட்டு காரில் ஏறிச் சென்றான்.

வாசலில் நின்று அந்தக் கார் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறையும் வரை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆதினி, அறியாமலேயே ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றினாள்.

அவளுக்கு இன்னும் அந்த மனிதனைப் பற்றித் தெரியாது.

ஆனால்…

அவன் இல்லாத அந்த சில நிமிடங்களிலேயே…

அந்த வீட்டில் ஏதோ ஒன்று குறைவது போல மட்டும் தோன்றியது.