அட இது டம்மி பீசு – 07

அத்தியாயம் – 07

பயமுறுத்த முடியாத மனிதன்

மாளிகையின் பெரிய மரக்கதவு திறந்திருந்தது.

வாசலைத் தாண்டி உள்ளே நின்ற சீனு, டார்ச்சின் ஒளியை மெதுவாக நான்கு பக்கமும் சுழற்றினான். வெளியிலிருந்து பார்த்தபோது இருளால் விழுங்கப்பட்டிருந்த அந்த வீடு, உள்ளே இன்னும் பிரம்மாண்டமாகத் தெரிந்தது. உயரமான மேற்கூரை, கருமையாக மாறிய தேக்குமரத் தூண்கள், சுவர்களில் மங்கிப்போன ஓவியங்கள், மூலைமுடுக்குகளில் ஆண்டுக்கணக்காகப் படிந்திருந்த சிலந்தி வலைகள்—ஒவ்வொன்றும் அந்த மாளிகை எவ்வளவு காலமாக மனிதர்களின் நடமாட்டமின்றி கிடக்கிறது என்பதை அமைதியாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தன.

சீனுவின் காலடி ஒலி வெறிச்சோடிய கூடம் முழுவதும் எதிரொலித்தது. ஒவ்வொரு அடியும் அவனுக்கே திரும்பிக் கேட்பது போல இருந்தது. இயல்பாகவே மனிதன் இப்படிப்பட்ட இடத்தில் நுழைந்தால், முதலில் மனம்தான் கதைகளை உருவாக்கும். இருளை உருவமாகவும், காற்றை குரலாகவும், நிழலை உயிராகவும் மாற்றிவிடும். ஆனால் சீனு தன்னையே அடிக்கடி சமாதானப்படுத்திக்கொண்டான்.

“பயம் வந்தா, கண் இல்லாத இடத்துல கூட பேய் தெரியும். அமைதியா இரு…”

என்று மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டவன், சுவர்களையும், தரையையும், படிக்கட்டையும் நிதானமாகப் பார்த்துக்கொண்டே முன்னேறினான். அவன் இங்கே சாகசத்திற்காக வரவில்லை. ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கான சாட்சியத்தைத் தேடி வந்திருந்தான்.

அதே நேரத்தில், மேல்மாடி வராண்டாவின் இருளில் காசிநாதனும் மல்லிகாவும் நின்று கீழே நடப்பதை கவனித்துக்கொண்டிருந்தனர். காசியின் முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான நம்பிக்கை இருந்தது. சிறிது நேரத்திற்கு முன் நடந்த நாற்காலி சம்பவம் அவனுடைய மனதில் இன்னும் உறுத்திக்கொண்டிருந்தாலும், “ஒரு தடவை தப்பிச்சுட்டான்… ஒவ்வொரு தடவையும் தப்பிக்க முடியாது” என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் உறுதியாக இருந்தது.

“இப்போ பார்த்துக்கோ,” என்று மெதுவாக மல்லிகாவிடம் சொன்னான். “இந்த வீட்டோட அமைதியே அவனை பயமுறுத்தும்.”

மல்லிகா கீழே பார்த்தாள். சீனு மாளிகையின் நடுக்கூடத்தில் நின்று, பழைய மரப்படிக்கட்டைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சில விநாடிகள் அசையாமல் நின்றவன், திடீரென்று பையிலிருந்து ஒரு சிறிய நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்தான். டார்ச்சை வாயில் பிடித்துக்கொண்டு ஏதோ எழுத ஆரம்பித்தான்.

காசி புருவத்தைச் சுருக்கினான்.

“என்ன எழுதுறான்?”

மல்லிகாவும் எட்டிப் பார்த்தாள்.

தெரியவில்லை.

ஆனால் சீனு மிகவும் சீரியஸாக ஏதோ குறிப்பெடுத்துக்கொண்டிருந்தான்.

காசிக்கு ஆர்வம் அதிகரித்தது.

“இவன்… பேயைப் பார்க்க வந்திருக்கானா… இல்ல வீடு அளவெடுக்க வந்திருக்கானா?”

அவனுக்குத் தெரியவில்லை…

கீழே நின்றிருந்த சீனு தனது நோட்டில் எழுதிய முதல் வரி என்னவென்று.

“வீட்டின் அமைப்பு மிகவும் வலிமையானது. சின்னச் சின்ன பழுது பார்த்தால் இன்னும் ஐம்பது வருடம் தாங்கும்.”

காசியின் வாழ்க்கையில் இன்னொரு தலைவலி…

அமைதியாக முதல் பக்கத்தை எழுதத் தொடங்கியிருந்தது.

மாளிகையின் நடுக்கூடத்தில் நின்றிருந்த சீனு, நோட்டுப் புத்தகத்தை மூடிவிட்டு மெதுவாகச் சுற்றிப் பார்த்தான். டார்ச்சின் ஒளி சுவரிலிருந்து சுவருக்குத் தாவியது. சுண்ணாம்பு உரிந்திருந்த இடங்கள், ஈரத்தால் கருமையாக மாறிய மூலைகள், உடைந்த ஜன்னல்களின் சட்டங்கள்—எதையும் அவன் அவசரப்படாமல் கவனித்தான். அந்த வீட்டைப் பார்க்க வந்த மனிதனைவிட, அதை ஆய்வு செய்ய வந்த பொறியாளரைப் போலவே அவன் நடந்துகொண்டான்.

மேல்மாடியில் நின்றிருந்த காசிக்கு அது புரியவில்லை. இதுவரை அந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்தவர்கள் இரண்டு வகைதான். உள்ளே வருவதற்கே பயந்து நடுங்கியவர்கள். அல்லது இரண்டு நிமிடத்தில் அலறியடித்தபடி வெளியே ஓடியவர்கள். ஆனால் இந்தப் பையன் மட்டும் வேறு மாதிரி இருந்தான். அவன் கண்களில் பயமில்லை. ஆர்வம் மட்டும்தான் இருந்தது. அந்த ஆர்வம்தான் காசிக்கு பிடிக்கவில்லை.

“இவனைப் பார்த்தா எனக்கே சந்தேகம் வருது,” என்று பற்களைக் கடித்தபடி முணுமுணுத்தான்.

“என்ன சந்தேகம்?” என்று மல்லிகா கேட்டாள்.

“இவன் உண்மையிலேயே மனிதன்தானா?”

மல்லிகாவுக்கு சிரிப்பு வந்தது.

“நேத்து வரை மனுஷங்களைப் பார்த்தாலே அவங்க பயப்படுவாங்களான்னு பெருமைப்பட்ட. இன்னைக்கு ஒரு மனுஷனைப் பார்த்து நீதான் பயப்பட ஆரம்பிச்சிருக்க.”

“நான் பயப்படல.”

“அப்போ?”

“எரிச்சலா இருக்கு.”

“அது முகத்துல நல்லாவே தெரியுது.”

காசி பதில் சொல்லவில்லை. கீழே நின்றிருந்த சீனுவின் மேல் பார்வையைப் பதித்தபடியே இருந்தான்.

அந்த நேரத்தில், சீனு பழைய மரப்படிக்கட்டின் முதல் படியில் கால்வைத்தான். அவன் எடையைத் தாங்கியவுடன், படிக்கட்டு மெதுவாக “கிர்ர்…” என்று ஒலித்தது. பல வருடங்களாக யாரும் பயன்படுத்தாத மரத்தின் இயல்பான சத்தம் அது. ஆனால் அந்த ஒலி, வெறிச்சோடிய மாளிகை முழுவதும் எதிரொலித்தது.

காசியின் முகத்தில் மெதுவாக ஒரு புன்னகை தோன்றியது.

“இப்போ ஆரம்பமா இருக்கும்…” என்று அவன் நினைத்தான்.

சீனு மட்டும் அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டதும், உடனே குனிந்து மரப்படியை டார்ச்சால் ஒளியடித்துப் பார்த்தான். பிறகு காலால் மெதுவாக இரண்டு முறை மிதித்தான்.

“தேக்கு மரம்தான்…” என்று தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டான். “மரம் இன்னும் நல்லாத்தான் இருக்கு. ஈரம் பட்டதால சத்தம் மட்டும் அதிகமா கேக்குது.”

அவன் சொல்லிக்கொண்ட விதத்தைப் பார்த்து, மேலே நின்றிருந்த காசி தலையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

“மல்லிகா…”

“ம்?”

“இவன் எதுக்கெல்லாம் காரணம் கண்டுபிடிக்கிறானோ, எனக்கு மூச்சே முட்டுது.”

“அது அவன் தப்பு இல்ல. உன் அதிர்ஷ்டம்.”

“அதிர்ஷ்டமா?” என்று காசி முறைத்தான். “இந்த மாதிரி ஆளுங்கத்தான் துரதிர்ஷ்டம்.”

மல்லிகா மீண்டும் சிரித்தாள்.

“காசி… ஒரு விஷயம் தெரியுமா?”

“என்ன?”

“இவன் உன்னை நம்பாம இருக்கிறத விட… நீ பேய்னு நிரூபிக்க இவ்வளவு கஷ்டப்படுறது ரொம்ப காமெடியா இருக்கு.”

அந்த வார்த்தை காசியின் காதில் விழுந்ததும், அவன் அமைதியாகிப் போனான்.

உயிரோடு இருந்த காலத்தில், தன் சொல் நம்ப வைக்க அவன் இவ்வளவு போராடியதில்லை.

இறந்த பிறகு…

தான் பேய்தான் என்பதை நிரூபிக்கப் போராட வேண்டிய நிலை வரும் என்று அவன் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை.

அதே நேரத்தில், சீனு இரண்டாவது படியிலும், மூன்றாவது படியிலும் மெதுவாக ஏறிக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் ஒவ்வொரு படியையும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டே மேலே வந்தான்.

ஆனால்…

அவனுக்குத் தெரியாமல்…

மேல்மாடியின் நீண்ட வராண்டாவில்…

காசிநாதன் முதல் முறையாக ஒரு பெரிய திட்டத்தை யோசிக்க ஆரம்பித்திருந்தான்.

“சின்ன சின்ன வித்தையால இவனை பயமுறுத்த முடியாது…” என்று அவன் மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

“இன்னைக்கு…

எழுபத்தைந்து வருஷத்துல நான் யாருக்குமே காட்டாததை… இவனுக்குக் காட்டப் போறேன்.”

காசியின் கண்களில் மீண்டும் அந்த பழைய மர்மமான ஒளி மின்னியது.

ஆனால் அந்தத் திட்டம் வெற்றியடையுமா…

அல்லது அதுவும் காசிக்கே இன்னொரு அவமானமாக மாறுமா…

அதற்கான பதில் இன்னும் சில நிமிடங்களில் தெரிந்துவிடும்.

சீனு படிக்கட்டின் கடைசிப் படியை ஏறி மேல்மாடியை அடைந்தபோது, மாளிகையின் அமைதியே இன்னும் கனமாக இருந்தது. கீழே இருந்த விசாலமான கூடத்தைவிட, மேலே இருந்த வராண்டா மிகவும் நீளமாகவும் இருண்டதாகவும் இருந்தது. இருபுறமும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அறைகள். பெரும்பாலான கதவுகள் மூடியிருந்தன. சில கதவுகள் மட்டும் பாதி திறந்த நிலையில், பல ஆண்டுகளாக யாரையோ காத்திருப்பது போல அசையாமல் நின்றன.

டார்ச்சின் ஒளி வராண்டாவின் முடிவு வரை சென்றுவிட்டு மீண்டும் திரும்பியது. காற்று உள்ளே நுழைந்தபோதெல்லாம், பழைய மரக்கதவுகள் மெதுவாக அசைந்து, எங்கிருந்தோ மெல்லிய சலசலப்பு மட்டும் கேட்டது.

சீனு நின்ற இடத்திலிருந்து எல்லாவற்றையும் நிதானமாகக் கவனித்தான்.

“இவ்வளவு பெரிய வீட்டை சும்மா விட்டுட்டாங்க…” என்று மெதுவாகச் சொல்லிக்கொண்டான். “இதைச் சரியா புதுப்பிச்சா… ரொம்ப அழகா இருக்கும்.”

அவன் குரலில் ஆச்சரியம்தான் இருந்தது; பயம் இல்லை.

மேலே இருந்த மரத்தூணின் பின்னால் நின்று கொண்டிருந்த காசி, அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் முகம் சுளித்தான்.

“இவன் வந்த வேலையே வேற…” என்று பற்களைக் கடித்தான்.

மல்லிகா சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு, “நீ வீட்டைக் காப்பாத்த நினைக்கிற. இவன் வீட்டைக் காப்பாற்ற நினைக்கிறான்,” என்றாள்.

காசி பதில் சொல்லவில்லை.

சீனு மெதுவாக முதல் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அது ஒருகாலத்தில் படுக்கையறையாக இருந்திருக்க வேண்டும். சுவரின் ஓரத்தில் பழைய தேக்கு மரக்கட்டில் இன்னும் கிடந்தது. அதன் மேல் தடிமனாகப் படிந்திருந்த தூசியைப் பார்த்தாலே, பல வருடங்களாக யாரும் அங்கே கால்வைக்கவில்லை என்பது புரிந்தது.

டார்ச்சை சுவரின் மீது செலுத்தியபோது, பழைய குடும்பப் புகைப்படம் ஒன்று மங்கலாகக் கண்ணில் பட்டது.

சீனு அதற்கருகே சென்று தூசியை கையால் துடைத்தான்.

படத்தில் நின்றிருந்தவர்களின் முகங்கள் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் பெரிய மாளிகையின் முன் நின்று எடுத்த குடும்பப் படம் என்பதோ புரிந்தது.

“இந்த வீட்டுல எவ்வளவு பேரு வாழ்ந்திருப்பாங்களோ…” என்று அவன் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டான்.

அந்தக் கேள்வி கேட்ட நொடியே…

மரத்தூணின் பின்னால் நின்றிருந்த காசியின் முகம் மாறியது.

அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த மனிதர்களில்…

ஒருவன்…

அவனே.

ஒரு கணம், காசியின் நினைவு எழுபத்தைந்து ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் சென்றது.

சிரிப்பு நிறைந்த அந்த வீடு…

திருவிழா போல இருந்த நாட்கள்…

வாசலில் ஓடிய குழந்தைகள்…

அனைத்தும் மின்னல் போல மனதில் வந்து மறைந்தன.

“காசி…” என்று மல்லிகா மெதுவாக அழைத்தாள்.

அவன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவனுடைய பார்வை முழுவதும் அந்தப் பழைய புகைப்படத்தின் மீதே இருந்தது.

கீழே நின்றிருந்த சீனுவுக்கோ, அந்தப் படம் வெறும் பழைய நினைவுச்சின்னம்.

ஆனால்…

மேலே நின்றிருந்த ஒரு பேய்க்கு…

அது இன்னும் மறக்க முடியாத வாழ்க்கை.

அந்த அறையின் அமைதியை யாரும் கலைக்கவில்லை.

சில நொடிகளுக்கு…

மாளிகையில் காமெடி இல்லை.

பயம் இல்லை.

நினைவுகள் மட்டும் இருந்தன.

அதே நேரத்தில்…

சீனுவின் டார்ச் ஒளி மெதுவாக அந்தப் புகைப்படத்தின் கீழே இருந்த பழைய மரப்பெட்டியின் மீது விழுந்தது.

அவன் ஆர்வமாக அதற்கருகே நடந்தான்.

“இதுக்குள்ள என்ன இருக்குமோ…?”

என்று சொல்லிக்கொண்டே, அந்தப் பெட்டியின் பூட்டைத் திறக்க அவன் கையை நீட்டினான்.

பழைய மரப்பெட்டியின் முன் மண்டியிட்டிருந்த சீனு, அதன் மீது படிந்திருந்த தூசியை மெதுவாகத் தட்டிவிட்டான். பல வருடங்களாக யாரும் தொடாததால், மரத்தின் நிறமே மாறியிருந்தது. பூட்டில் துருப்பிடித்திருந்த இரும்பு, காலத்தின் சாட்சியாக அமைதியாகக் கிடந்தது. டார்ச்சின் ஒளியை அருகில் வைத்துப் பார்த்தவன், “இதைத் திறக்க யாருமே முயற்சி பண்ணல போல…” என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தான்.

மேலே நின்றிருந்த காசியின் இதயம் வேகமாகத் துடிக்க ஆரம்பித்தது. அந்தப் பெட்டியைப் பார்த்தவுடனேயே அவனுக்குப் புரிந்துவிட்டது. அது சாதாரணப் பெட்டி அல்ல. ஒருகாலத்தில் அவனுடைய அறையில் இருந்த தனிப்பட்ட பெட்டி. உயிரோடு இருந்த காலத்தில், மற்றவர்களின் கண்ணில் படக்கூடாத சில பொருட்களை அதற்குள்ளே வைத்திருந்தான். காலம் எத்தனை மாறினாலும், அந்தப் பெட்டியைத் திறக்க யாரும் வரமாட்டார்கள் என்று நினைத்திருந்தான். ஆனால் இன்று, எழுபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு அந்நியன் அதன் பூட்டின் மீது கையை வைத்திருந்தான்.

“காசி…” என்று மல்லிகா மெதுவாக அழைத்தாள். அவளுடைய குரலிலும் முதல் முறையாக ஒரு சிறிய பதற்றம் தெரிந்தது. “அந்தப் பெட்டிக்குள்ள…”

“தெரியும்…” என்று அவளை நிறுத்தினான் காசி. அவன் பார்வை சீனுவின் கைகளிலிருந்து ஒரு நொடி கூட விலகவில்லை. “அதனாலதான் அதைத் திறக்கக் கூடாது.”

மல்லிகா அவனைப் பார்த்தாள். இதுவரை சீனுவை எப்படி பயமுறுத்துவது என்றுதான் யோசித்துக் கொண்டிருந்த காசி, இப்போது முதல் முறையாக அவனைத் தடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இருந்தான். அந்த மாற்றம் அவளுக்கு புதிதாக இருந்தது.

கீழே, சீனு பூட்டைப் பலமாக இழுத்துப் பார்த்தான். அது அசையவே இல்லை. பையிலிருந்து சிறிய ஸ்க்ரூ டிரைவரை எடுத்துத் துருப்பிடித்த இடத்தில் நுழைத்து மெதுவாக நெம்ப ஆரம்பித்தான். பழைய இரும்பு சிறிது சத்தமிட்டது. மாளிகையின் அமைதியில் அந்தச் சிறிய ஒலியே பெரிதாகக் கேட்டது.

காசி அறியாமலேயே ஒரு அடி முன்னே வந்தான்.

“வேணாம்…” என்ற வார்த்தை அவன் உதட்டிலிருந்து தன்னிச்சையாக வெளியேறியது.

அந்தக் குரல் மிக மெல்லியதாக இருந்தது. காற்றின் சலசலப்போடு கலந்துவிட்டதா, இல்லை உண்மையிலேயே யாரோ சொன்னதா என்று புரியாத அளவுக்கு.

சீனுவின் கை மட்டும் ஒரு கணம் நின்றது.

அவன் மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தி சுற்றிலும் பார்த்தான்.

மாளிகை முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.

“யாராவது இருக்காங்களா…?” என்று அவன் மெதுவாகக் கேட்டான்.

பதில் இல்லை.

சில நொடிகள் அப்படியே நின்றவன், பிறகு தானே சிரித்துக்கொண்டான்.

“இப்பவே மனசு விளையாட ஆரம்பிச்சுடுச்சு போல…”

என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் பெட்டியின் மீது கவனத்தைத் திருப்பினான்.

மேலே நின்றிருந்த காசி பெருமூச்சு விட்டான்.

“அவன் கேட்டான்…” என்றான்.

“ஆனா நம்பல,” என்று மல்லிகா அமைதியாகச் சொன்னாள்.

காசி எதுவும் பேசவில்லை.

அந்த மரப்பெட்டியைப் பார்த்தபடியே நின்றான்.

பல ஆண்டுகளாக மறைந்து கிடந்த சில நினைவுகள்…

இனி மறைந்தே இருக்கப் போவதில்லை என்ற உணர்வு அவனுக்குள் முதல் முறையாக எழுந்தது.

மாளிகைக்கு வெளியே, மேகங்களுக்குள் மறைந்திருந்த நிலவு மீண்டும் வெளியில் வந்தது. ஜன்னல் வழியாக உள்ளே விழுந்த அந்த வெளிச்சம், பழைய மரப்பெட்டியின் மீது மட்டும் சென்று நின்றது.

அதைப் பார்த்த சீனு, “நாளைக்கு பகல் நேரத்துல இதைத் திறந்தா நல்லா இருக்கும்…” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான்.

அவன் மெதுவாக எழுந்து, அறையை விட்டு வெளியே நடந்தான்.

ஆனால்…

அவன் அறியாமல் எடுத்த அந்த ஒரு முடிவு…

காசிநாதனின் எழுபத்தைந்து ஆண்டுகால அமைதியை முற்றிலுமாகக் கலைக்கப் போகிறது.