டம்மி பீசு – 08

அத்தியாயம் – 08

“பேய் வீட்டில் முதல் இரவு“

மாளிகையின் மேல்மாடி வராண்டாவில் இருந்து மெதுவாக வெளியே வந்த சீனு, சுவரில் சாய்ந்தபடி ஒரு நீண்ட மூச்சை விட்டான். இரவு இன்னும் ஆழமாகிக் கொண்டே இருந்தது. குளிர்ந்த காற்று உடைந்த ஜன்னல்களின் வழியாக உள்ளே புகுந்து, நீண்ட நெடுங்கூடம் முழுவதும் அலைந்தது. இடையிடையே பழைய மரக்கதவுகள் தானாக அசைந்து சிறிய சத்தங்களை எழுப்பின. அந்தச் சத்தங்களை கேட்ட சாதாரண மனிதன் இதயம் படபடக்க ஆரம்பித்திருக்கும்.

ஆனால் சீனு அப்படியில்லை.

அவன் வராண்டாவின் கைப்பிடியில் கையை வைத்தபடி கீழே இருந்த முற்றத்தைப் பார்த்தான். நிலவொளியில் குளித்திருந்த அந்தத் தோட்டம் வித்தியாசமாக அழகாக இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக யாரும் பராமரிக்காத மரங்கள் கூட, அந்த இரவின் அமைதியில் ஒரு தனி கம்பீரத்துடன் நின்றன.

“பேய்வீடுன்னு சொல்லுறத விட… பழைய அரண்மனைன்னு சொன்னா சரியா இருக்கும்…” என்று மெதுவாகச் சொல்லிக்கொண்டான்.

அந்த ஒரு வரி, அருகிலேயே நின்றிருந்த காசியின் காதில் தெளிவாக விழுந்தது.

காசி சற்றே திகைத்தான்.

இந்த வீட்டைப் பார்த்து…

பயம், வெறுப்பு, அருவருப்பு—இப்படி பல உணர்ச்சிகளை மனிதர்களிடம் பார்த்திருக்கிறான்.

ஆனால்…

அழகு என்று சொன்னவன் இதுவே முதல் முறை.

அவன் மல்லிகாவைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

“இவன்… வீட்டை ரசிக்கிறானே?”

மல்லிகா மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

“அதான் சொன்னேன். இவன் மத்தவங்க மாதிரி இல்ல.”

காசி அமைதியாக நின்றான்.

சீனு மெதுவாக வராண்டாவில் இருந்த பழைய மர நாற்காலியை இழுத்து வைத்தான். பையிலிருந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக் குடித்தான். பிறகு கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

இரவு 11:40.

“இன்னும் விடியலுக்கு நிறைய நேரம் இருக்கு…” என்று சொல்லிக்கொண்டவன், பையிலிருந்து ஒரு சிறிய பிஸ்கட் பாக்கெட்டை எடுத்தான்.

அதைப் பிரித்தவுடனே…

அந்த வாசனை நேராக காசியின் மூக்கை வந்தடைந்தது.

காசி புருவத்தைச் சுருக்கினான்.

“மல்லிகா…”

“என்ன?”

“இவன்…”

“ம்?”

“பேய்வீட்டுக்குள்ள உட்கார்ந்து பிஸ்கட் சாப்பிடப் போறானா?”

மல்லிகாவால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

“காசி…”

“என்ன?”

“உன்னைப் பார்த்து அவன் பயப்படல.”

“தெரியும்.”

“ஆனா…”

அவள் சிரிப்பை நிறுத்திக்கொண்டு சொன்னாள்.

“இது அவன் வீட்டுல இருக்குற மாதிரி செட்டில் ஆக ஆரம்பிச்சுட்டான்.”

காசியின் முகம் மெதுவாகச் சுருங்கியது.

அவன் வாழ்க்கையில்…

முதல் முறையாக…

ஒரு மனிதன், பேய் மாளிகையை “லாட்ஜ்” மாதிரி பயன்படுத்த ஆரம்பித்திருந்தான்.

வராண்டாவில் இருந்த பழைய நாற்காலியில் வசதியாக அமர்ந்திருந்த சீனு, பிஸ்கட் பாக்கெட்டைத் திறந்து மெதுவாக சாப்பிட ஆரம்பித்தான். இரவு காற்று முகத்தில் மோதியபடியே இருந்தது. தூரத்தில் எங்கோ நரியின் ஊளை கேட்டது. இன்னொரு திசையில் ஆந்தை ஒன்று அலறியது. இந்த இரண்டு சத்தங்களும் சேர்ந்தால் சாதாரண மனிதனின் கற்பனை ஆயிரம் கதைகளை உருவாக்கிவிடும். ஆனால் சீனு அவற்றை இயற்கையின் சத்தங்களாகத்தான் எடுத்துக்கொண்டான். ஒவ்வொரு பிஸ்கட்டையும் மெதுவாகக் கடித்தபடி, மாளிகையின் ஒவ்வொரு மூலையையும் ஆர்வமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய மனதில் ஒரே ஒரு கேள்விதான் திரும்பத் திரும்ப வந்தது.

“இவ்வளவு பெரிய வீட்டை ஏன் எல்லாரும் கைவிட்டுட்டாங்க?”

பேய்க் கதைகளை அவன் சிறுவயதிலிருந்தே கேட்டிருக்கிறான். ஆனால் மனிதர்கள் உருவாக்கும் பயம், பல நேரங்களில் உண்மையைவிட பெரியதாகிவிடும் என்பதையும் அவன் நம்பியவன். அதனால்தான் அந்த வீட்டுக்குள் வந்த நொடியிலிருந்தே ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் தனித்தனியாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொரு சத்தத்திற்கும் காரணம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு நிழலுக்கும் ஒளிதான் காரணம். அப்படியிருக்க, “பேய்” என்ற வார்த்தை மட்டும் எப்படி உண்மையாக இருக்க முடியும் என்ற சந்தேகம் அவன் மனதை விட்டு அகலவில்லை.

அதே நேரத்தில், காசிநாதன் வராண்டாவின் மறுமுனையில் கைகளை கட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தான். இதுவரை அவன் பயமுறுத்திய மனிதர்கள் கத்தி ஓடியதைத்தான் பார்த்திருக்கிறான். ஆனால் இந்த சீனு மட்டும் பயப்படாமல், அமைதியாக உட்கார்ந்து பிஸ்கட் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும், அவனுடைய பேய் வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியாகிவிட்டது போலத் தோன்றியது.

“எனக்கு ஒரு சந்தேகம்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

மல்லிகா அவனைப் பார்த்தாள்.

“என்ன?”

“இவன் உண்மையிலேயே ஒரு லட்சத்துக்காக வந்திருக்கானா… இல்ல நம்மளை வெறுப்பேத்தத்தான் வந்திருக்கானா?”

மல்லிகா சிரித்தாள்.

“காசி… அவன் உன்னைப் பத்தி எதுவுமே தெரியாம இருக்கான்.”

“அதான் இன்னும் கோபமா இருக்கு.”

“ஏன்?”

“என்னைப் பத்தி தெரியாமயே என் பொறுமையை சோதிக்கிறான்.”

மல்லிகாவால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

அந்த நேரத்தில், சீனு திடீரென்று எழுந்தான்.

காசி உடனே கவனமானான்.

“இப்போ என்ன பண்ணப் போறான்?”

சீனு வராண்டாவின் கைப்பிடி வரை நடந்து சென்று, கீழே இருந்த முற்றத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்தான். பிறகு மெதுவாகப் படிக்கட்டின் அருகே வந்து, சுவரில் சாய்ந்து கிடந்த பழைய துடைப்பத்தை எடுத்தான்.

அதைப் பார்த்த காசியின் கண்கள் பெரிதானது.

“அது எதுக்கு?”

சீனு பதில் சொல்ல யாரும் இல்லை.

அவன் மெதுவாக வராண்டாவில் படிந்திருந்த தடிமனான தூசியைத் துடைக்க ஆரம்பித்தான்.

தூசி காற்றில் பறந்தது.

சிலந்தி வலைகள் கீழே விழுந்தன.

பல வருடங்களாக யாரும் தொடாத அந்த வராண்டா, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுத்தமாக ஆரம்பித்தது.

காசிநாதன் அப்படியே நின்றுவிட்டான்.

“மல்லிகா…”

“ம்?”

“இவன்…”

“என்ன?”

“பேயைத் தேட வந்திருக்கானா… இல்ல சுத்தம் செய்ய வந்திருக்கானா?”

மல்லிகா வயிறு குலுங்கச் சிரித்தாள்.

“எனக்குத் தெரிஞ்சு…”

என்று சிரிப்புக்கு இடையில் சொன்னாள்.

“நாளைக்கு கபியோட சேர்ந்து Painting estimate-யும் போடுவான் போல…”

காசி அவளை முறைத்துப் பார்த்தான்.

ஆனால்…

அவன் மனதுக்குள் ஒரு புதிய பயம் மெதுவாக உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

“இவன் இன்னும் இரண்டு நாள் இங்கே இருந்தா… இந்த மாளிகையையே தன்னோட வீடாக்கிடுவானோ?”

அந்த எண்ணமே…

ஒரு பேயை முதல் முறையாக உண்மையாகக் கவலைப்பட வைத்தது.

வராண்டாவில் இருந்த தூசியைத் துடைத்துவிட்டு, துடைப்பத்தை மீண்டும் சுவரோரமாகச் சாய்த்துவைத்தான் சீனு. அந்தச் சிறிய வேலைக்குப் பிறகு அவன் முகத்தில் ஒரு திருப்தி தெரிந்தது. பல வருடங்களாக மூச்சே விடாதது போல இருந்த அந்த வராண்டா, இப்போது கொஞ்சம் உயிர் பெற்றிருந்தது. நிலவொளி சுத்தம் செய்யப்பட்ட தரையில் விழுந்து மங்கலாகப் பிரதிபலித்தது.

“இப்போதான் கொஞ்சம் மனுஷங்க இருக்குற இடம் மாதிரி இருக்கு…” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான்.

அந்த வார்த்தை காசியின் மனதை எங்கோ தொட்டது.

“மனுஷங்க இருக்குற இடம்…”

எழுபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு…

அப்படித்தானே இருந்தது இந்த வீடு.

காலையில் சமையலறையில் பாத்திர சத்தம்.

முற்றத்தில் விளையாடும் குழந்தைகள்.

வாசலில் விருந்தினர்கள்.

மாடியில் சிரிப்புகள்.

எல்லாமே ஒரு கணத்தில் மனக்கண்ணில் மின்னிவிட்டு மறைந்தது.

“காசி…”

மல்லிகாவின் குரல் அவனை நிகழ்காலத்துக்கு இழுத்து வந்தது.

“என்ன?”

“நீ இன்னும் அந்தப் பழைய நினைவுகள்லயே இருக்கியா?”

காசி சிரிக்க முயன்றான்.

“பேயா ஆனதுக்குப் பிறகு… நினைவுகள்தான் நம்ம சொத்து.”

மல்லிகா எதுவும் பேசவில்லை.

அந்த அமைதியை கலைத்தது சீனுவின் குரல்தான்.

“ஹலோ…”

என்று அவன் சற்றுச் சத்தமாகக் கூப்பிட்டான்.

காசியும் மல்லிகாவும் ஒரே நேரத்தில் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

சீனு வராண்டாவின் நடுவில் நின்று கொண்டிருந்தான்.

“யாராவது இருந்தா… வெளியே வாங்க.”

அவன் குரலில் பயமில்லை.

சவாலும் இல்லை.

மரியாதை மட்டும்தான் இருந்தது.

“நான் சண்டை போட வரல…”

என்று மெதுவாகத் தொடர்ந்தான்.

“உண்மையிலேயே இந்த வீட்டுல யாராவது இருந்தா… ஒரு தடவை பார்த்துட்டு போயிடுறேன்.”

காசி திடுக்கிட்டான்.

இது…

அவன் எதிர்பார்த்த வசனம் இல்லை.

பெரும்பாலானவர்கள்,

“பேய் இருந்தா வெளியே வா!”

என்று கத்துவார்கள்.

ஆனால் சீனுவின் குரலில் கேலி இல்லை.

அவமானம் இல்லை.

ஒரு உண்மையான ஆர்வம் மட்டும் இருந்தது.

காசி மெதுவாக மல்லிகாவைப் பார்த்தான்.

“இவன்…”

“ம்?”

“நம்மளை நம்புறானோ…?”

மல்லிகா தோளைச் சுருக்கினாள்.

“நம்பல.”

“அப்புறம்?”

“நம்ப ஆசைப்படுறான்.”

அந்த ஒரு வாக்கியம்…

காசியை அமைதியாக்கிவிட்டது.

அவன் மெதுவாக வராண்டாவின் கைப்பிடியைப் பிடித்தான்.

எழுபத்தைந்து வருடங்களாக…

மனிதர்களின் கண்களில் பார்த்தது பயத்தை மட்டும்தான்.

இன்று…

முதல் முறையாக…

ஒருவனின் கண்களில் வெறும் ஆர்வத்தைப் பார்த்தான்.

அந்த ஆர்வம்…

காசிக்கே புதிதாக இருந்தது.

அதே நேரத்தில்…

கீழே இருந்த பெரிய சுவர் கடிகாரம்…

“டங்…”

என்று பன்னிரண்டு முறை அடிக்க ஆரம்பித்தது.

இரவு…

பன்னிரண்டு மணி.

மாளிகையின் பழைய கதைகள் சொல்லும் நேரம்…

இப்போதுதான் தொடங்கப் போகிறது.

பழைய சுவர் கடிகாரம் பன்னிரண்டு முறை ஒலித்ததும், மாளிகை முழுவதும் மீண்டும் அமைதி நிலவியது. அந்த ஒலி சுவர்களில் மோதித் திரும்பி, மெதுவாக இருளுக்குள் கரைந்தது. சீனு சில நொடிகள் அசையாமல் நின்று அந்த அமைதியையே கவனித்தான். மனிதர்கள் இல்லாத வீடுகளுக்கும் ஒரு தனி சத்தம் இருக்கும். காற்று, மரம், இரும்பு, வெறுமை—இவை எல்லாம் சேர்ந்து உருவாக்கும் ஒரு உயிரற்ற இசை. அதைத்தான் அவன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

மேலே நின்றிருந்த காசியும் மல்லிகாவும் அவனை வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். சீனுவின் ஒவ்வொரு செயலும் அவர்கள் எதிர்பார்ப்பை முறியடித்துக் கொண்டே இருந்தது. பயந்து ஓடுவான் என்று நினைத்தார்கள். இல்லை. அலறுவான் என்று நினைத்தார்கள். அதுவும் இல்லை. இப்போது, பேய் மாளிகையின் அமைதியை ரசித்துக்கொண்டே நின்றிருந்தான்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு சீனு மெதுவாகத் தன் பையைத் திறந்தான். அதிலிருந்து ஒரு பழைய விரிப்பை எடுத்தான். வராண்டாவின் ஓரத்தில் தூசி குறைவாக இருந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து விரிப்பை விரித்தான். பிறகு பிஸ்கட் பாக்கெட்டின் மீதமிருந்தவற்றை சாப்பிட்டுவிட்டு, தண்ணீர் குடித்து, டார்ச்சை அருகில் வைத்தான்.

“இன்னைக்கு இங்கதான் தூங்கலாம்,” என்று மிகவும் சாதாரணமாகச் சொல்லிக்கொண்டான்.

அந்த ஒரு வரி…

காசிநாதனின் காதில் இடி விழுந்தது போல இருந்தது.

“என்ன சொன்னான்?” என்று அவன் மெதுவாகக் கேட்டான்.

மல்லிகா சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு,

“இங்கதான் தூங்கப் போறேன்னு சொன்னான்.”

“எங்கே?”

“நம்ம வராண்டாவில.”

காசி அதிர்ச்சியில் சில நொடிகள் பேசவே முடியவில்லை.

“இது… இது… பேய் மாளிகை.”

“அவனுக்கு அது தெரியும்.”

“அப்படியிருக்க… தூங்கப் போறானா?”

“அப்படித்தான் தெரிகிறது.”

காசி மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தான். அவன் முகத்தில் குழப்பம், கோபம், ஆச்சரியம்—மூன்றும் கலந்திருந்தது.

“எழுபத்தைந்து வருஷமா…” என்று தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டான். “எழுபத்தைந்து வருஷமா இந்த வீட்டுக்குள்ள யாரும் அரை மணி நேரத்துக்கு மேல நின்னதே இல்ல. இவன் வந்து… முதல் நாளே படுக்கையை விரிச்சுட்டானே!”

மல்லிகாவால் இனி சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

“காசி…”

“என்ன?”

“ஒரு சந்தேகம்.”

“என்ன?”

“இன்னும் இரண்டு நாள் விட்டா…”

அவள் சிரிப்புக்கு இடையில் தொடர்ந்தாள்.

“வாடகை எவ்வளவுன்னு உன்னிடமே கேட்கப் போறான் போல.”

காசி அவளை முறைத்துப் பார்த்தான்.

ஆனால் அந்த முறைக்கும் வலிமை இல்லை.

கீழே, சீனு விரிப்பில் படுத்து, இரண்டு கைகளையும் தலைக்குக் கீழே வைத்துக்கொண்டு மேலே இருந்த பழைய மர மேற்கூரையைப் பார்த்தான்.

“எவ்வளவு கதைகள் இந்த வீட்டுக்குள்ள மறைந்திருக்கும்…” என்று மெதுவாக முணுமுணுத்தான்.

சில நொடிகளிலேயே அவன் கண்கள் மெதுவாக மூட ஆரம்பித்தன.

உண்மையிலேயே…

அவன் தூங்கிவிட்டான்.

மேலே நின்றிருந்த காசி நம்ப முடியாமல் அவனைப் பார்த்தான்.

“மல்லிகா…”

“ம்?”

“இவன் தூங்குறானா?”

“ஆமாம்.”

“பேய் மாளிகையில?”

“ஆமாம்.”

காசி நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான்.

“சரி…”

என்று அமைதியாகச் சொன்னான்.

“இவனை எழுப்புறது நாளைக்கு.”

“எப்படி?”

காசியின் உதட்டில் மெதுவாக ஒரு குறும்பான புன்னகை மலர்ந்தது.

“இன்னைக்கு நான் ஓய்வெடுக்கிறேன்… நாளைக்கு இந்த வீட்டோட எல்லா பேய் வேலையையும் ஒரே நாள்ல காட்டுறேன்.”

மல்லிகா சிரித்தாள்.

“அதை இப்போ சொல்றது நீ…”

என்று அவள் மெதுவாகக் கூறினாள்.

“நாளைக்கு சிரிக்கப் போறது யாருன்னு மட்டும் பார்ப்போம்.”

வராண்டாவில் அமைதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்த சீனுவையும்…

அவனைப் பார்த்தபடி புதிய திட்டம் தீட்டிக்கொண்டிருந்த காசியையும்…

நிலவு மட்டும் அமைதியாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தது.